Home » Artikelen » 75. Hoe ben jij geboren?

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hierboven! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: https://www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

75. Hoe ben jij geboren? — 206 reacties

  1. Oh ja de bevalling was erg moeilijk, in het ziekenhuis.Veel angst natuurlijk bij mijn moeder of we het zouden redden…… en daarna moest ik de couveuse in want ik was amper 5pond. “Klein gehouden”om de bevalling niet moeilijker te maken……..

    Echt optimistisch sta ik niet in het leven. Dankzij regelmatig bezoek bij een osteopaat heb ik toch al wat uitgewerkt maar ik gun mezelf wel wat meer gemak en geluk.

  2. Dag Mireille, ik ben één van een tweeling, als eerste geboren. Niet welkom omdat mijn moeder koos voor haar vriend, de keuze of met haar vriend trouwen ( ze had al een zoon) of het kind weggeven. Wel zeer liefdevol bij pleegouders opgevoed, maar de 1e maand in een ziekenhuis geweest met mijn zusje totdat wij werden opgehaald. Echte ouders nooit gezien, vader heeft ons wel van onze geboortenaam voorzien, moeder geëmigreerd naar Australië met ons broertje Peter. Ben altijd in onbalans geweest, pas na mijn 60e werd ik stabieler. Huidklachten/emotioneel aangelegd. Wil altijd gehoord worden.

  3. lieve mireille
    mijn moeder wilde mij niet en heb later vele trauma’s opgelopen in mijn jeugd heb niet n leuke jeugd gehad veel schaamte minderwaardig spanningen angst en nooit veilig gevoelt en heb hier nog last van, ben nu inmiddels 67 en heb fibromyalgie er aan over gehouden ben ik opgetest bij de MIR-Methode en ik snap nog niet waarom ik op de deze aarde leef heb het nog moeilijk en voel mij erg alleen heb wel n man en lieve dochters en vier lieve kleinkinderen maar toch soms hoeft het voor mij niet meer heb het er nog moeilijk mee
    groetjes ursula veel succes met je goeie werk

  4. Lieve Mireille.
    Hoe mijn geboorte verliep weet ik niet.
    Moeder wou geen kinderen, heeft ze me zelf gezegd, vader wel.
    Resultaat : Geen liefde van haar kant, wel mishandelingen enz..
    Vader was misschien te laf of te braaf, en ipv in te grijpen zocht hij troost in drank. Dus waren we 2 maal de tubbe door de dagelijkse ruzies, als hij dronken thuis kwam, kan niet alles uitleggen de mail zou ellen lag zijn. Ik heb hier voor mij nog een gans blad liggen, maar stuur het niet, als ik zie hoeveel reactie ’s je kreeg.
    Zou dit ook gevolg zijn van mijn geboorte??
    Misschien mag ik je eens een brief via de post bezorgen??
    Veel liefs van Nelly Philips

  5. ben geboren in1932 als 3 de kind in een gewoon arbeiders gezin ,,ben dus de middelste van de 5 ,,,nou dat heb ik gemerkt , was altyd de op ruimer in moeilijke zaken .eerst heb je er geen weet van ,maar langzamer hand met ouder worden zag je die dingen
    maar het ouder worden is soms een op gaaf , ben 23 jaar weduwe maar nooit de behoefte gehad naar een andere man ,vond 41 jaar genoeg ,als vrouw moet je veel aanpassen en heb alles gedaan ,nooit schulden gemaakt met niet te veel loon .
    heb een pracht van een dochter die me veel bijstaat nu het soms niet makkelijk is .
    dus tel me zegeningen ..ben geen oma ,,,woon in en inleunwoning erg mooi beneden had 2 poesen 1 is 14 dagen moeten in slapen dat doet veel verdriet,, gelukkig dat je de dieren waardig kunt laten inslapen ,,wat voor de oude mensen niet mag er zijn veel die wel weg willen ,want we hebben veel achter de rug en hebben veel bij gedragen om het land ,na de oorlog weer op de been te krijgen, vind het erg dat de jongeren zeggen ,,wij maar betalen voor die ouderen,terwijl er vele zijn die pas met 3o jaar aanhet werk gaan

    lieve groet Hannie .

  6. Hallo Mireille,
    Wat mooi dat dit onderwerp naar voren komt!
    Ik ben geboren in 1977. Ik was een volledige stuit. De dokter heeft mij vlak voor de bevalling teruggedraaid. Vanbuiten af. Maar ik heb mezelf meteen daarna weer in een volledige stuit gedraaid. Het was voor mijn moeder een eenzame en angstige bevalling. Mijn vader was er niet. Te laat. Mijn moeder vertelde me later dat ze steeds zei: “stop dat kind weer terug, ik kan het niet.” Die emotie heb ik mijn hele jeugd bij mijn moeder gevoeld: ik durf je niet op te voeden. Ik vind het eng.
    Ik voelde daarentegen juist altijd de emotie: “ik doe het op mijn manier! Je hoeft niet bang te zijn, ik ben sterk genoeg! ik doe het zelf wel! Maak je over mij maar geen zorgen”. Het resulteert in mijn leven in het feit dat ik graag mijn eigen kant op ga maar dat ik dat wel spannend vind.. want wat zullen de anderen (moeder) denken….? Dat is het proces waar ik naar mag kijken. Stap voor stap durf ik meer te vertrouwen op mijn eigen oerkracht. Het gevoel: Ik doe het zo en dat is goed. Dit is mijn manier.
    Ik doe de MIR methode overigens al jaren! Dank je wel daarvoor!
    Liefs Brechje

  7. lieve Mireille, ongeveer 2 jaar geleden begon ik met de MIR-methode.
    Ik kan in één zin vertellen wat me dat opgeleverd heeft.
    ik dacht 2 jaar geleden “hoe lang móet ik nog?” Nu denk ik “hoe lang mág ik nog?”
    Daar is alles wel mee gezegd hè?
    Ik ben zó dankbaar.
    liefs, Loes

  8. Vergeten in de wieg vertelde ik altijd lachend en ik moest een jongen zijn. Ook wilden ze mij verkopen tegen een Volkswagen en ik heb ontdekt dat ik tijdens een verkrachting ben verwek. Ik heb haar afwijzing de eerste 18 jaren nooit ervaren, want ik hield te veel van mijn moeder is ze ook van mij gaan houden. Vaak denk ik het gaat er niet om dat mensen van mij houden als ik maar van mensen houd. Ik ben opgegroeid tussen de katten en de dieren. Ik had nu een kattenvrouwtje kunnen zijn, maar ik ben trots op mezelf en geniet nu van deze aardbol, maar heb veel moeten leren om mezelf staande te houden. Wel vind ik het moeilijk om ondersteuning en hulp te vragen of mijn innerlijke te delen. Groetjes, Mirabay

  9. https://youtu.be/mjtCKkp-tOg

    Een link naar een liedje, Lief Mooi Kindje, voor alle mensen(kinderen) ♥️ Als je op Google zoekt kan je ook de tekst vinden en deze voor jezelf en anderen doen terwijl je je hand aait of een baby koestert en streelt, heel ontroerend om te doen

  10. Hallo, mijn geboorte was erg pittig zowel voor mijn moeder als mijzelf. Ze wist nog maar een maand dat ze zwanger was en toen ben ik met spoed geboren omdat ik stikte. Was nog geen kilo. Mijn moeder overleefde het net en lag twee weken op intensive care. Zelf heb ik vier maanden in de couveuse gelegen. In die tijd mochten ouders nog niet bij kinderen. Ben er goed uitgekomen maar wel een moeilijke jeugd gehad ondanks het warme fijne gezin waarin ik opgroeide. Doe nu de MIR methode drie weken en de laatste dagen ben ik ontzettend moe, het liefst zou ik alleen maar slapen. Dankbaar voor deze mooie methode! Groet, Lin

  11. En als je het nu niet weet buiten dat ik 5kg woog. Kan dat zo inpakt hebben in je leven?
    Ik ben nu moeder nog maar net, eerste kind, kan hem niet loslaten 🙁 , daardoor doe ik MIR-Methode.ik ben hooggevoelig angstig en vaak in paniek…vanaf 15j tot nu 33j.

    • Beste Sylvie,
      Ik lees toevallig je berichtje hier op de site en het raakt me. Ik heb dezelfde klachten als jij, ben ook 33jr en mijn problemen begonnen toen ik 12 was. Ik ben er sinds kort achter dat ik een verhoogd Cortisol(door een specifieke test) heb en een verstoord hormoon systeem met alle ellendige gevolgen van dien. Misschien iets om ook over te lezen.
      Ik wens je veel succes.

  12. Dag mireille.

    Mijn geboorte was een lijdensweg voor beide partijen, de bevalling heeft ruim 9 uur geduurd (ik ben het 7e kind)en mijn moeder dacht dat ze dood ging .ik was een stuit ligging eerst kwam er een handje of een beentje dat weet ik niet meer maar dat werd terug geduwd toen ik er eenmaal was was ik blauw en vertikte ik het om te ademen ik ging toen in warm en koud water en toen gaf ik mijn eerste schreeuw . Toen vertikte ik het om te eten, wat er in ging ging er ook weer uit.

    Daar komt ook nog bij dat toen mijn moeder zwanger was van mij ze al haar tanden heeft (moeten) laten trekken.

    Mijn leven is tot nu toe heel pittig geweest en ik begrijp nu ook heel goed dat ik “toen” niet wilde maar toch vind ik het nu fijn dat ik er ben want als de donkere wolken weg zijn is het leven schitterend mooi.

  13. HAI mireille,

    INEENS las ik vanavond het stukje -VIA ASTMA- over mijn moeilijke geboorte. Dat ie moeilijk was,vertelde mijn moeder me ooit zelf. Ze schijnt toen hevige bloedingen gehad te hebben en in die tijd (1955) stond de vroedvrouw niet meteen klaar met een bloedtransfusie: angst, dat ze zou dood(bloeden) gaan. Er was dus erg veel angst in en om mij heen. Daarnaast was er de teleurstelling van mijn pa, dat ik ‘maar’een meisje was.Hij had veel liever een “echte stamhouder” gehad. Deze aspekten werken en werkten erg door in mijn eigen leven, weet ik nu.
    En wel in de vorm van bestaansangst, Mag ik er wel zijn, ben ik wel goed genoeg ? etc.
    Ik werk al jaren met de MIR methode en zal dat blijven doen, ik kan niet anders meer, het hoort bij mij. Maar omdat mijn nu al levenslange depressie – m.n. in de winter- vaak tot een
    doodswens leidt, ben ik met EMDR begonnen. Kan dat goed samen gaan, Mireille?
    Lieve groet, Tineke Ruyg

    • Beste Tineke,
      Ja hoor, dat kan prima samen gaan. Let er goed op of de EMDR niet teveel tegelijk los trekt.
      Veel sterkte en vooral veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  14. Ha Mireille,

    Inmiddels ben ik 6 weken met de MIR-Methode bezig. 43 jaar lang het verdriet van mijn adoptie in mij gedragen. Was het van mij? Mijn biologische ouders? Mijn adoptieouders? Misschien wel van ieder een stukje. Altijd verlangen gehad naar..veiligheid. liefde.. nu ik met de mir-methode bezig ben ga ik voor het eerst mijn geboorteland opzoeken. Niet om te vinden wat ik miste. Maar om een wit puzzelstukje kleur te geven. Mijn pijn daar achter te laten en liefde mee te nemen. Nooit eerder heb ik mijn pijn los gekoppeld. Nu ga ik zonder verdriet van in de steek gelaten te voelen terug om de cultuur te ervaren ipv te zoeken. Zo’n bijzondere reis die ik ook in mijn eentje ga doen. Zonder kind zonder ouders. Alleen met mijzelf. De eerste x in mijn leven alleen op reis. Dank je wel

  15. Hoi Mireille,
    al van bij de conceptie wisten mijn ouders dat ik op 8 maanden op de wereld moest gezet worden daar mijn bloed niet goed was (overeenkomst bloedgroep vader-moeder). En dat mijn overlevingskans niet zo groot was. Angst tijdens de zwangerschap. Direct na de geboorte volledig ander bloed gekregen. 8 weken couveuse. Heel weinig lichamelijk contact met mijn moeder. Ook nadien veel te veel gemist. Heel mijn leven heel weinig zelfvertrouwen, moeilijk voor mezelf opkomen, verlatingsangst, hypersensitief,…..dit heeft serieuze gevolgen gehad op emotioneel en fysiek vlak. Nu al enkele jaren burnout, fybromyalgie, heel veel spanningen, angsten, slaapstoornissen,heel gevoelige slapen,nooit uitgerust opstaan, pijn, volledig uitgeput, kan bijna niets meer aan, zeker niet buitenshuis, lijk wel 10 jaar ouder dan ik ben en voel me een vrak….
    in mijn hoofd, hersenen lijkt het een elektriciteitscabine en als ik neerlig (dus bij externe druk op nek en schedel) dan voel ik electrische impulsen, bliksemschichten door mijn hersenen gaan. Ik voel wel dat mijn hypersensitiviteit op alle vlakken enorm is toegenomen….een verandering in mijn zenuwstelsel???? maar weet niet of het electrisch gevoel in mijn hersenen daarvan afkomstig is.Voorlopig heeft nog niemand hier een verklaring voor kunnen geven. Weet jij misschien waar dit afkomstig van is????
    Ik ben van 1 juli begonnen met de Mir methode. eerts twee weken stappen 5 en 7. Nadien alle stappen. 1 week geleden naar een MIR-Methode begeleider geweest die constateerde dat mijn polariteit verstoord is (bij mij waarschijnlijk door een trauma alhoewel ik weet dat dit al altijd wat verstoord is geweest). heb nu een MOM waarmee ik aan de slag ben gegaan.
    in de voorbije periode al heel veel ondernomen…psycholoog, ortomoleculaire arts, hyperventilatie therapie, kruiden, etherische olien, bach, yoga, meditatie, klankschalen, reiki, osteopaat, ….
    IK geloof erin dat alles weer omkeerbaar is maar de angsten die me telkens weer overvallen…Ik geef het niet op…
    Ik hoop dat de MOM en MIR methode mij kunnen resetten vanaf de conceptie, desnoods in combinatie met andere zelfhelende methoden.

    • Beste Hilde,
      Je had een slechte start zo te lezen. En ja, daar is uiteindelijk heel veel te winnen. Goed dat je om je heen blijft kijken naar andere methoden. Je bent ook bij de huisarts geweest, neem ik aan? Ik wens je erg veel sterkte en hoop voor je dat je vooruitgang gaat merken.
      Sterkte en vooral groeiende gezodheid gewenst!
      Groetjes, Mireille

    • De bliksemschichten herken ik vanuit mijn lege battery ( Burn Out) ik sliep al lange tijd( jaren) niet goed en was in de overgang, in het donker kwamen die schichten voorbij als ik enige inspanning leverde of zelf in rusttoestand.
      Meer energie pakken dan ik werkelijk had, bleek mijn oorzaak.
      Bloedwaarden zal je Wrs kunnen meten.
      Sterkte en wens je veel rust en energie toe.
      Gr Dorien

  16. Dag Mireille
    Jammer dat dit veld niet bovenaan staat, moest nu alles eerst langs scrolle.
    Ik ben in 1955 geboren middels een keizersnede, wat er mij van verteld is is dat het geen pretje is geweest.
    Vanuit die tijd werd er niet veel verteld en gedeeld.
    Door allerlei omstandigheden ben ik in een burn-out terecht gekomen veelal emotioneel.
    Sinds vorige week met de MIR methode begonnen stap 5 en 7 en laat het over me heen komen.
    Ook al EMDR gehad, maar het lijkt erop dat ik lichamelijk (hormonaal bijnier) en geestelijk helemaal leeggezogen ben, en heel langzaam met terug slagen de weg omhoog aan het vinden ben.
    Ik hoop dat de MIR methode mij hier ook bij gaat helpen.
    Na 2 weken stap 5&7 volgende week, kan ik dan de rest ook rustiger opbouwen per onderdeel? Het lijkt me nogal veel om ineens de 9 stappen te doen, omdat ik lees dat er best reacties kunnen komen.
    Vr groet Annemiek

    • Beste Annemiek,
      Goed dat je het zegt! Ik had eerst altijd een zinnetje in de tekst staan en die is weggevallen: dat je op ‘End’ kunt drukken en dan spring je meteen naar de plek waar je de reactie kunt typen. Ik ga het er meteen weer in zetten. Dankjewel.
      Nee, je kunt na 5 en 7 alleen maar naar de 9 stappen gaan. Als je er 1 voor 1 een stap bij gaat doen, krijg je juist klachten. Gewoon vertrouwen dat je lichaam het prima aan kan. Geen zorgen! De verhalen die je hier leest gaat over mensen die echt heel heftig hebben gereageerd. De meeste mensen hebben maar weinig klachten. Ga er vanuit dat je lichaam doet wat jij aan kunt!
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  17. hoi
    ik was ongeveer paar maanden in me moeders buik maar me moeder wis dat ze was ongeveer iets in de 20 ze kwam uit turkije ze was die tijd getrouwd met me vader maar ze vond hem nooit leuk het moest want me oma storf toen me moeder 16 was maar ja ze trouwde en me oma en opa hier zo zijn niet echt leuk en in die tijd waren ze nog erger dus er was iets gebeurt bij me tante’s bruiloft en ze werden heel boos de volgende dag dacht me moeder laat ik ze eens bezoeken niet een goed plan want me moeder kwam binnen en ze werd geslagen door me vaders kant de vader en zijn moeder zat op die bank thee te drinken en lachen met bezoek en me moeder werd geslagen op haar hoofd en buiken alles bijna me moeder rende weg uit hun huis en ging naar haar goede vriendin (nog steeds) ze gingen samen naar de dokter en die zij je bent 3 maanden zwanger maar me moeder wilde me niet dus de dokter zij neem deze pillen en jij geneest maar de baby niet nou me moeder ging naar huis ze vertelde alles aan me vader en hij zij wat moet ik doen schreeuwend maar het werd avond me moeder had nog geen pillen genomen ze wilde er goed over na denken dus in haar droom zag ze een meisje die zij maak mij niet dood enzo dus ze nam die pillen niet maanden later ze ging naar ziekenhuis en ik kwam er niet uit ik zat vast en toen later kreeg ik een hartstil stad in me moeder ik was er nog niet uit dus de dokter deed een hartmassage in me moeder om me levend te houden dat lukte niet de ze pakte een pomp ofzo en haalde me er daarmee uit maa e trokken te gelijken tijd en ik kwam eruit half dood me moeder keek om haar heen ze zag mij en zij kreeg ook een hartstilstand mij deden ze weg naar een andere dokter in een operatie kamer me moeder kreeg stroom schokken en ze werd wakker helemaal goed maar ik niet ik had me sleutelbeen gebroken me oren er in waren beschadigt me moeder mocht mij niet voor 1/2 maanden niet oppakken maar later is alles goed gekomen we hebben geen contact meer met me vader’s kant en we leven ons eigen leven met ze vieren me moeder me zus (19) ik (15) en me kleine zusje (6)….

    • je schrijft ‘in haar droom zag ze een meisje die zij maak mij niet dood’.
      weet je wel dat jij zelf dat meisje was? wat een survivor-verhaal, wat een dosis tegenvallers, wat een levenswil. je mag heel trots op jezelf zijn wat je hebt bereikt.
      ik wens je veel geluk met de liefdevolle mensen met wie je nu je leven deelt.

  18. Bij mijn geboorte waren drie mensen aanwezig, moeder, vader, buurvrouw. De huisarts was aan het feesten en kwam te laat hoewel hij wist dat mijn moeder bezig was. Voor de aanwezigen was het de eerste keer dat ze een geboorte meemaakten. Mijn moeder was een hysterische vrouw, afhankelijk en opzien tegen autoriteiten als artsen. Ik weet hoe overstuur ze was, haar gevoel er alleen voor te staan. Het ging verder allemaal goed, ik werd door mijn vader bij mijn moeder gelegd. Velen geloven niet dat ik me haar blik kan herinneren, maar ze heeft later bevestigd dat ze het vervelend vond dat ik rood haar had. Ze zei er toen ook bij dat ze wist dat het weer weg zou gaan want mijn wenkbrauwen waren niet rood. Ik herinner me haar kritische blik, haar afkeuring en teleurstelling. Dat laatste volgens mij niet alleen vanwege mijn uiterlijk. Het is nooit meer goed geloven tussen haar en mij. Soms voel ik begrip, in de zin van, als mensen maken we fouten. Ik ook, al moet ik perfect zijn. (Word nu emotioneel omdat ik nu, op dit moment, begrijp waar het vandaan komt.) Maar dan herinner ik me weer vervelende situaties, haar manipulaties, de slaag enz en hoe er volstrekt niet met haar over te praten was en dan zeg ik weer, mijn moeder was een kreng, een vals loeder.

    • Beste Marga,
      Ja, het is altijd zó dubbel: je kunt begrip opbrengen voor zo iemand, omdat ook zij geknakt is opgegroeid en aan de andere kant had jij als kind een moeder waar je je niet veilig bij voelde. Het geeft een tweestrijd die best verwarring kan geven. Ik hoop dat je het voor jezelf kunt verwerken en er een weg in weet te vinden. Hoop dat je mensen hebt die erover met je willen praten.
      Sterkte en dankjewel voor het vertellen!
      Groetjes, Mireille

  19. Beste Mireille.

    In een artikel van Paravisie vertel je over de Baby kinder en tiener MIR methode. Kan dat niet vinden op je website kun je mij vertellen waar ik die vind.

    Hartelijke groet Willy

  20. Hoi,
    mijn moeder was ongewenst zwanger van mij. Ook bleek ik een resusfactor te dragen waardoor ik na de bevalling direct naar het ziekenhuis moest voor bloedtransfusie(mijn moeder beviel thuis want ik die tijd was dat de gewoonte). Ik heb 3 weken in het ziekenhuis gelegen zonder mijn moeder. Bij thuiskomst was mijn zo zenuwgestel getriggerd dat ik 6 weken in stilte moest liggen.
    Heb zelf sterk de indruk dat mijn zenuwgestel nog steeds snel getriggerd is. Men noemt het hypersensitief…Stilte, natuur etc helpt maar ik zou graag mijn zenuwgestel “leren” met prikkels en stress om te leren gaan. Nu thuis met een burn out wat naar mijn idee ( ook)hier mee te maken heeft(na het lezen van jouw artikel). Heb lange tijd de MIR methode gedaan(jaar lang), ook behandeld door MIR-Methode begeleider. Dat helpt dan wel maar met stress en triggers omgaan blijft een issue waardoor ik nu toch weer terug bij af ben. Mijn leven rigoureus naar alleen maar zo triggervrij houden lijkt me vreselijk en ook onmogelijk.
    Wat kan mij in de basis herstellen?
    Groet Irene

    • Beste Irene,
      Je bent heel goed op weg. Het idee dat je ‘terug bij af’ bent, mag je loslaten, want zo voelt het misschien, maar het is niet hoe het eigenlijk zit. Je bent lagen aan het afpellen en bent waarschijnlijk al heel dicht bij de oorspronkelijke laag: je geboorte. Doordat je het je nu zo bewust bent geworden, dat je geboorte en de weken daarna zo’n grote rol spelen, kun je het makkelijker loslaten. Houd de MIR-Methode nog even vol als je wilt, of zoek een begeleider op die heel gericht met jou wil werken aan je geboorte.
      Veel sterkte en vooral veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  21. Ik ben 73 jaar
    Mijn geboorte.
    Mijn moeder woog 50 kg en ik 9 pond. Ik weet al zo lang als ik leef dat mijn moeder 22 hechtingen nodig had na mijn geboorte. Ik heb altijd meegeleefd en vond het heel erg voor haar. Kortgeleden realiseerde ik me pas wat dat fysiek voor haar betekend moet hebben. Op zo,n klein intiem plekje 22 hechtingen. Nog later realiseerde ik me wat dat dan voor mij moet hebben gekost om geboren te willen worden. Van deze gedachte schrok ik.
    Zouden mijn ernstige ziekten van de laatste 10 jaren daar mee te maken (Stamceltransplantatie, hartaanval, draaiduizeligheid) kunnen hebben? Vooral omdat ik desondanks uitgegroeid ben naar een mooie vrouw die heel wat te vertellen heeft en dan nog als een bange muis door het leven gaat. Hooggevoelig maar bereid om mijn eigen verantwoordelijkheden te nemen
    Ik heb al lang het verlangen om met deze methode te beginnen maar mijn angst is dat ik met mijn voortdurende gezondheidsproblemen van het laatste jaar door de bomen het bos niet meer zie. Ik ben ontroerd dat ik dit artikel tegenkwam. Zou ik durven beginnen zonder bang te zijn dat mijn lichaam weer opnieuw ontregeld wordt?
    Ik zie uit naar je antwoord.
    Marijke

    • Beste Marijke,
      Ja, het zou goed kunnen dat die moeizame geboorte een rol speelt bij je gezondheidsklachten. Je kunt het beste gewoon beginnen met alleen stap 5 en 7 en kijken hoe dat gaat. Daarmee vul je eerst je reserves aan, en vul je eerst je innerlijke veiligheid aan. Na twee weken kun je dan met de 9 stappen beginnen. Heb vertrouwen!
      Groetjes, Mireille

        • Dag Mireille,
          Ik ben nu drie dagen bezig met de MIR-Methode.
          Wat ik niet vertelde is dat ik een erfelijke aandoening heb aan de bloedvaten ROW. Dat speelt zich voornamelijk af in de slijmvliezen bv de neus. Ik heb in het verleden onnoemelijk veel neusbloedingen gehad maar na de stamceltransplantatie bleven ze nagenoeg weg. Een raadsel voor artsen. Nu na het hartinfarct van dec 2014 kreeg ik 3 bloedverdunners en toen begon het weer. De cardiologen hebben van de drie weer er twee geschrapt. Ik had geen last meer of een héél klein beetje heel af en toe. Heel goed te hanteren.
          Nu na drie dagen MIR was ik op een verjaardag en heb hele heftige bloedneuzen gehad. Alsof je een kraan opendraait. Dus geen druppels. De eerste duurde ongeveer 20 min en de twee die volgden ieder 5 tot 10 min. Ik bleef lichamelijk rustig maar geestelijk ontdaan. (Terwijl ik hiermee in het verleden heel bekend ben). Het hoorde bij mij. Nu ben ik heel erg geschrokken en vraag me af of dit aan het aangaan van de MIR methode kan liggen. Ik heb vandaag en gisterenavond niets gedaan. Zou jij mij daar iets meer over kunnen vertellen aub.
          HARTelijk groet van Marijke

          • Beste Marijke,
            Ja, dat zou kunnen komen door de MIR-Methode, maar dan alleen in positieve zin: dat je lichaam bloed wil verliezen om zichzelf schoon te maken. Als er bloed verdwijnt uit het lichaam, maakt het lichaam weer nieuw, schoon bloed aan. Lees hierover ook artikel 1 ‘Onlangs nog een spontane bloedneus gehad?’
            Het is dus een goed teken. Mocht je het niet vertrouwen, raadpleeg dan altijd een keer je huisarts hierover.
            Veel geluk!
            Groetjes, Mireille

  22. hoe ik geboren bent weet ik niet,word niet over gepraat ja gewoon hoor je dan maar alles blijft daarom stil zo erg is dat. weet wel dat ik zelf altijd bang was om een gewone gewone bevalling te krijgen waarom??eindelijk in me dromen wist ik krijg keizersnede en durfde er voor te gaan alles uitgekomen (kids zijn mijn alles)

    heb wel regressie gedaan speciaal om te kijken uit wie ik kwam en hoe en wat er gebeurde maar helaas ik was net geboren en ik lag op de grond er werd onderhandeld over mij(door fam led) kan je wel nagaan wat een inpact dat op mij had..zou eigenlijk nog een regressie moeten doen om te kijken bij en hoe ik vandaan komt..

    • Beste Vera,
      Dat jouw start onprettig is geweest, laat zich wel lezen uit je woorden. Met de MIR-Methode werk je al aan het helen van die eerste pijnen. Je kunt daarbij altijd een regressie doen, en familie-opstellingen kunnen hier ook extra inzicht in geven. Bij een MIR-Methode begeleider kunnen de diepe emoties gevonden worden en wordt er direct aan gewerkt om die los te laten.
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

      • thanks regressie heb ik dus gedaan en heb het ook gezien moet alleen nog net iets verder terug,naar de verwekking en de geboorte,weet dan dat alles opgelost zou zijn heb net me twins weggebracht, gaan voor eerst op kamp en heb er zoveel moeite mee het loslaten de pijn en verdriet wat ik nu voel heb zeker met de geboorte te maken van mezelf, me bio moeder,ze moest me ook loslaten en laten gaan maar goed wil dat eerst zelf weer opnew ervaren..het zijn de angsten van me bio moeder kan niet anders en ik heb nu het zelfde gevoel alleen ik heb me kids maar kan niet zonder ze, angst ja (waarheid is erg belangrijk voor me)

        thanks gr Vera

        • Beste Vera,
          Ja, en dan krijg je het in overtreffende trap wanneer je je kinderen naar kamp brengt. Elke moeder vindt dat al moeilijk en velen pinken dan een traantje weg (ik in ieder geval elke keer). Ik wens je toe dat het loslaten makkelijker wordt. En de waarheid… dat zit al in je naam, mooi!
          Veel geluk en sterkte!
          Mireille

          • jah dat klopt ook vele moeders vinden het al zwaar,maar dit is veel dieper niet zomaar een gemis,tis te erg al zeg ik het zelf.

            Dus zal heus liggen bij me biomoeder tijdens haar zw en bevalling dat ik daar een hoop van meegekregen hebt en de angst dat ze haar kind moest afstaan?

            • Ja, dat zou goed kunnen. Heel veel sterkte met dit weer uit je systeem te krijgen! Het gaat je lukken!
              Groetjes, Mireille

  23. Mijn moeder heeft voor de buitenwereld verzwegen dat ze zwanger van mij was. Toen ik ter wereld kwam was er geen wiegje en geen kleertjes. Mijn oma heeft me dit na ca. 25 jaar verteld omdat ik als kind het gevoel had er niet bij te horen en niet belangrijk te zijn in ons gezin. Daarvoor voelde ik me altijd de schuld van een ellendig huwelijk omdat ik het moetje was. Na mij zijn er nog vijf kinderen geboren, maar ik voelde me altijd anders. Omdat mijn moeder niet zo gelukkig was ben ik altijd haar klankbord geweest “de ouder van mijn ouder”. Zelf heeft mijn moeder haar moeder verloren toen ze 10 maanden oud was en is ze door tantes opgevoed. Er is altijd veel kritiek geweest en mij en ook op mijn zus en broers; het was nooit goed genoeg. Voel veel boosheid in me en ben ook teleurgesteld in andere mensen. In 2012 is mijn moeder overleden, in 2014 mijn vader, ben uit de running.
    Vroeger had ik al eens last van hyperventilatie op angstmomenten maar vorig jaar raakte ik daardoor een paar minuten buiten westen. Pas geleden werd ik in de auto heel naar en kreeg ik een paniekaanval. Gelukkig heb ik toen de beslissing genomen om de auto aan de kant te zetten en me op te laten halen. Ben hierdoor uitgevallen en nu in behandeling bij een psycholoog. Ik ben zelf coach en heb al veel dingen uitgewerkt. Je zou kunnen zeggen dat ik op de ratio heb overleefd. Voel dat ik nu met mijn gevoel aan de slag moet – er zit veel spanning in mijn lijf vooral in het bekkengebied – maar hoe kom ik bij mijn boosheid en verdriet? Dacht er al te zijn maar heb nog een lange weg te gaan. Graag ontvang ik reactie, hartelijke groet M.

    • Beste M.,
      Je bent gewoon helemaal op de goede weg! Je ziet waar de oorzaken liggen en hebt helemaal de tijd nu genomen om aan jezelf te werken. Dat kan alleen maar de goede kant op gaan. Geef jezelf de tijd en laat het verleden en alle pijn en verdriet langzaam uit je systeem weg gaan. Je kunt de MIR-Methode naast de gesprekken met de psycholoog gebruiken om jezelf sneller ‘los te koppelen’ van alles wat je hebt meegemaakt. Wel fijn als je de psycholoog wilt vertellen dat je de MIR-Methode wilt doen.
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

      • Beste Mireille,
        Dank voor je bemoedigende woorden! In de behandeling werkt de psycholoog met ACT. Denk je dat ik daarmee goed bij mijn boosheid/gevoel kan komen? Ik ga zeker met de MIR-Methode aan de slag en zal mijn psycholoog ook hierover vertellen. Groet M.

        • Beste M.
          Ik ken ACT nog niet, is dat de Accept en Commitment Therapy? Dat ziet er namelijk heel goed uit! Ik geloof daarbij ook in de kracht van persoonlijke aandacht. Ik zou graag zien dat je het ACT continueert met de MIR-Methode thuis.
          Veel geluk!
          Groetjes, Mireille

  24. Zelf heb ik inmiddels goede ervaringen met de MIR-methode bij de verwerking van het verdriet over het verlies van mijn vriend. Ik wil graag mijn dochter overtuigen om het ook te gaan proberen. Ze heeft heel veel vermoeidheids- en pijnklachten door haar endometriose. Verder lukt het maar niet om met spiraaltje/pilgebruik haar ongesteldheden volledig te onderdrukken. Hierdoor nemen de klachten toe. Een goede onderbouwing voor het verhelpen van deze specifieke klachten, kan mogelijk helpen om het haar te laten proberen. Ik gun het haar zo graag.

    • Beste Marja,
      Endometriose is niet zomaar een klacht en het is heel begrijpelijk dat ze zich niet kan voorstellen dat de MIR-Methode zou kunnen werken. Toch is er heel veel mogelijk. Er zijn bijvoorbeeld al veel vrouwen die melden dat hun menstruatieklachten afnemen. En met stap 6 wordt de hormoonhuishouding weer in balans gebracht. Probeer haar niet te pushen, maar vraag haar zich te verdiepen in de MIR-Methode. Of laat haar een keer naar een MIR-Methode begeleider gaan, zodat zij het rechtstreeks kan uittesten wat de oorzaken zijn.
      Sterkte! En dankjewel voor je liefde voor haar!
      Groetjes, Mireille

  25. Hoi Mireille, medelezers. Mijn geboorte. Mijn moeder heeft me er maar al te vaak aan herinnerd: je was bij je geboorte al een dwarsligger. Mijn geboorte was heel zwaar voor ons beide vanwege mijn (onvolkomen) stuitligging. Ik lag dus inderdaad letterlijk dwars in de baarmoeder. Het heeft ontzettend lang geduurd (voor mijn gevoel wel dagen, naar het verhaal van moeder dan) en toen ik er eenmaal was wilde mijn ademhaling niet op gang komen, de dokter hield me op mijn kop en sloeg me op de billen (zo ging dat) om me maar te laten ademen was mijn moeders uitleg. Dat is gelukt 😉 Maar moeder heeft wel erg veel moeite moeten doen om me daarna aan het eten te krijgen …. met pipetjes en uiteindelijk toch aan de borst.
    Ik ben niet echt vrolijk van mezelf, voel me vaak eenzaam en depressie is mij niet vreemd. Ik kom toch uit een hele grote familie. Ben nu bijna 60 en wil heel graag vrede en vrolijkheid en rust, mijn dromen terugvinden en mijn creativiteit kunnen uiten. Ik heb net de MIR methode ontdekt en ik hoop zo dat dit mij gaat helpen 🙂 groetjes Marianne

    • Beste Marianne,
      Ja, ik hoop het ook voor je! Na zo’n start is het een kil welkom op aarde. Ik hoop van harte dat je de liefde voor het leven kunt terugvinden en dat je je steeds meer blij kan gaan voelen met, wie weet, een paar nieuwe mensen om je heen.
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  26. Mijn kindje is met een spoedkeizersnede geboren nadat ik maar geen ontsluiting kreeg. Ik kon fysiek niet meer. Sliep niet meer en had zoveel klachten dat we besloten om in te leiden. Bij de inleiding wel weeen maar nog geen verweking. Toen de weeen sterker werden kwam mijn kindje in de problemen en moesten wij hem halen. Na geboorte kreeg hij een kickstart, hij ademde niet en na reanimatie wel gelukkig. Nu, mijn kindje blijft maar te licht. Hij is nu 15 maanden en weegt 7,6 kg. vanaf 6 maanden neemt zijn ‘lijntje’ al af en toen ik met 11 maanden fulltime ging werken en hij naar het kdv, was hij non stop ziek en viel hij zelfs af. Ik ben gestopt met werken en na nog een verhuizing is hij eindelijk helemaal weer beter. We zijn voor onderzoeken bij de kinderarts, maar er is nog niets gevonden. Inmiddels komt hij ook weer aan. het kan zijn dat hij niet goed geaard. Helaas staat er niet goed bij hoe ik dit voor mijn kindje van 15 maanden kan doen. Wil je mij helpen?

    bedankt alvast !

    • Beste Wiebke,
      Wat je het beste kunt doen, is de 9 stappen aaien. Je aait je baby, maakt niet uit op handje of beentje, terwijl je de 9 stappen zegt. Doe het zo teder mogelijk. Daarna behandel je meteen jezelf, want ook jouw zorgen en angsten kan je kindje voelen. Duurt het herstel te lang, neem dan contact op met een MIR-Methode begeleider om een gedetailleerde MIR-Methode op Maat te laten maken.
      Veel sterkte!
      Groetjes, Mireille

    • Dag Wiebke,
      Door je eigen aarding als moeder en door je wortels voer je al de energie van je eigen kindje af. In je schoot neemt het kindje de aarding van de moeder op en voert ook alles weer af via jou.
      Misschien kun je hier wat mee? Kijk of je zelf goed geaard bent.
      Door de keizersnee kan een kindje soms darmproblemen krijgen.
      Groetjes, Gerrie

  27. Vaak heb ik van mijn moeder gehoord dat ik groen geboren ben wegens poepen in het vruchtwater. Mijn moeder was zo blij met me dat ze me bijna letterlijk dood knuffelde. Heel lief hoor maar ik worstel mijn hele leven al met haar oooo zo lieve manier. Kroop als peutertje liever tegen m.n vader aan. Mijn lieve moeder heeft me vaak vertelt dat ze jaloers was op die band. Ik kom er nu van los. Maar vind het heel moeilijk haar niet te kwetsen. Ze heeft het zelf ook niet makkelijk gehad. Ik merk dat ik nog heel veel bezig ben met goedkeuringen van andere. Rede mijn geboorte.

  28. Ik ben met de helm op geboren. Mijn vader haalde die er af en heeft me dat mn hele leven voorgehouden. Hij vond dat hij me op de wereld geholpen had en dat hem dat rechten gaf.
    Ik heb nog altijd niet geleerd voor mezelf op te komen.

  29. Toevallig vertelde mijn moeder afgelopen week dat de hele bevalling twee dagen heeft geduurd. Volgens mijn moeder wilde ik er niet uit. Kan me er nika bij voorstellen. Ook ben ik met mijn ogen open geboren, nu ik je artikel lees bedenk ik me dat dat wel eens iets kan betekenen.. maar wat? Onderste chackra is al mijn hele leven lek. Ik blijf de MIR-Methode doen. Het voelt goed. Maar soms mis ik de focus van volhouden… dank je voort lezen

    • Beste Mieke,
      Het fijne van de MIR-Methode is dat je je niets hoeft te herinneren uit je verleden, maar dat het toch uit je systeem kan worden gehaald. Een aantal dingen van je geboorte kun je wel terughalen in bepaalde therapieën, zoals regressie-therapie of hypnotherapie, maar het is de vraag of je het wilt weten. En soms weten tantes of ooms ook nog wat te vertellen over je geboorte.
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  30. dag Mireille, nog een kleine rectie op je geboortepijn artikel
    vlgs. mijn moeder ben ik in een stuitligging geboren waar ik later geconfronteerd werd met een hernia. Alles is goed gekomen maar naar mijn beleven is mijn geboorte nog steeds een onderdeel van mijn zijn en weet niet altijd alles te plaatsen. groet

  31. Lieve Mireille,

    Je krijgt hier vast heel wat informatie over hoe de omstandigheden bij ieders geboorte van doorslaggevend belang zijn voor de toekomstige levenskwaliteit van de baby. Waarschijnlijk genoeg inspiratie voor een boek, maar jijzelf hebt waarschijnlijk niet de tijd om dat boek te schrijven. Misschien kan je een schrijver zoeken aan wie je dan deze lijst van reakties kan geven als een prima bron van inspiratie?
    Succes!
    Jo

    • Hai Jo,
      Ja, dat zou iets voor Marline Wieggers zijn. Schrijven is meestal niet zomaar iets, maar een geboorteproces op zich. Maar wie weet! De informatie blijft in ieder geval hier al beschikbaar. En dankjewel voor het goede idee!
      Groetjes, Mireille

  32. Hoi Mireille,
    Ik heb een paar weken stap 5 en 7 gedaan zoals geadviseerd.
    Heb onbedwingbare trek in zoet en kom elke dag een kilo aan.
    Mijn energie is beneden alle peil terwijl het juist zo goed met me ging na een werkgerelateerde angststoornis en burnout met depressie .ook erge hoofdpijn!
    Help!
    Harte groet van Piety

    • Beste Piety,
      Wat je het beste kunt doen, is de MIR-Methode EHBO leren. Die kun je meteen inzetten wanneer je een zoet-aanval hebt. Die kun je bij een MIR-Methode begeleider leren of via de ledenwebsite ‘Be the MIRror’. Blijf ook zien dat jouw trek in zoet tijdelijk is. Je bent waarschijnlijk veel oud verdriet aan het verwerken en maakt het voor jezelf draaglijker door jezelf te ‘verdoven’ met zoet. Als het te lang blijft aanhouden, neem dan sowieso een keer contact op met een MIR-Methode begeleider! Die kan voor jou een MIR-Methode op Maat maken en ter plekke met jou werken aan oude, vastzittende emoties.
      Veel sterkte!
      Mireille Mettes

  33. Ik heb een moeizame geboorte gehad. Op het laatste moment ben ik gedraaid in mijn moeders buik en was de navelstreng om mijn nek gedraaid. De vroedvrouw is snel met mijn moeder naar het ziekenhuis gegaan, waar ik via de keizersnede ter wereld kwam.
    Ik ben mijn hele leven al zoekende, naar een oplossing voor mijn depressieve en andere klachten en naar mijn doel in het leven.
    Tevens ben ik ook hooggevoelig.
    Ik weet dat ik eigenlijk niet “gewenst” was. Ik voel me ook altijd “minderwaardig”, ondanks diverse therapieën.
    Het was weer een mooi stuk met (h)erkenning, fijn maar ook emotioneel om te lezen.

    • Beste Janneke,
      Ja, de start kan vaak enorm intens zijn en diepe sporen achterlaten. Gelukkig is het nu mogelijk om die sporen weer uit te wissen.
      En ik ben heel blij dat jij er bent, met je hooggevoeligheid en al!
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  34. Hoi Mireille, ik ben de helft van een tweeling. Twee maanden te vroeg geboren, m’n broer kwam eerst, toen bleek dat er nog een kindje inzat. (M’n moeder had dat altijd vermoed, maar de artsen hebben me nooit kunnen vinden op de apparatuur dus ik bestond niet.)
    Ik wou er niet uit. Toen kreeg m’n moeder valium om te kunnen slapen, want men dacht dat ik de volgende dag pas zou komen.
    Toch kwam ik nog dezelfde dag, bijna 4 uur na mijn broer.
    Waarschijnlijk was ik verdoofd door de valium, want ik werd doodverklaard en opzij gelegd. M’n moeder heeft me niet eens vast mogen houden.

    Ongeveer 6 uur later kwam ik bij en ging huilen, een zuster vond me. Er werd nog getwijfeld of het zin had om me in de couveuse te doen en daar heb ik wekenlang in gelegen, m’n broertje ook, want we wogen erg weinig (ik woog nog geen kilo.) Hetzelfde als het verhaal van Natalie, alleen wat ‘handcontact’ met m’n ouders door de gaten.

    Na een aantal weken haalde m’n moeder ons er stiekem uit om ons vast te houden en ging er een zuster op de uitkijk staan omdat het van de artsen nog niet mocht. De dag voordat we naar huis mochten kreeg ik een epilepsie aanval, wat ervoor zorgde dat we nog een week langer in het ziekenhuis moesten blijven en ik kreeg medicijnen.

    Achteraf kon mijn moeder 3 kinderen waarschijnlijk niet aan en dat heb ik geweten.

    Zo lang als ik me kan herinneren heb ik last van sociale angst, faalangst (afgezien van enkele leuke jaren in een nieuwe klas op school.) en depressiviteit, ik kan niet aarden in deze maatschappij.
    Ongeveer 14 jaar geleden kwam ik erachter dat ik (ook) HSP ben, wat veel verklaart.

    • Beste E,

      Ja, zo’n start verklaart veel! Als HSP’er is het sowieso een enorme uitdaging om in deze maatschappij te leven. Je bent het daardoor aan jezelf verplicht om echt overdreven goed voor jezelf te zorgen. Neem je rust, je ruimte en waarschijnlijk zal de stilte in de natuur je veel goeds brengen.
      Ik hoop dat het voor jou hanteerbaar gaat worden.

      Veel sterkte met alles!
      Groetjes, Mireille

  35. ik ben n ongewild kind en tegen de wil van mij moeder geboren
    mijn moeder kreeg n spuitbloeding toen ik geboren werd en ik werd meteen aan de kant gelegd omdat mijn moeder hulp nodig had
    het was n koude nacht en ik ben helemaal afgekoeld
    ik voel me snel teveel
    anderen gaan ALTIJD voor ten koste van mijn behoeften
    en ik lijd echt heel erg onder de kou
    en dat al 68 jaar

  36. Dag Mireille,

    Wat mooi dat ook jij hierover schrijft.

    Ik kwam bij de MIR-methode door erover te hebben gelezen in Happinez. Ik had destijds een baan waar ik door mijn baas er langzaam (en heel naar) uitgewerkt werd. Ook al ben ik jong en heb ik misschien niet veel meegemaakt, ik was helemaal van slag. Huilbuien, paniekaanvallen, niet willen eten. Zo kende ik mezelf niet, ik ben erg kalm en stabiel. Mijn omgeving schrok zich lam, en veel vrienden en familie wisten niet wat ze er mee moesten. Ik was toch altijd de schouder om op te huilen en de wijze meid met goed advies? Ik voelde me totaal verloren en waardeloos.

    Mijn tante doet allerlei alternatieve geneeswijzen en testte waarom ik juist nu de knop niet om kon zetten. Waarom het ook in mijn relatie niet lekker ging. Daar kwam iets moois maar ook moeilijks uit, dat te maken heeft met onvoorwaardelijk liefhebben. Iets dat diep in mijn aard zit, maar waarmee ik niet ter wereld ben gekomen.

    Ik vond het allemaal erg ‘zweverig’ klinken, maar toen het concreter werd, snapte ik het. Mijn vader is een eigenwijs type, hij laat zich door niemand de les lezen. Mijn moeder is een huismus, ze wilde altijd graag met mijn vader zijn. Maar die ging lekker biljarten als hij daar zin in had! Dus toen mijn moeder zwanger was, dacht ze steeds: als dit kindje er straks is, komt alles ‘goed’. Dus dat was mijn (door mijn moeder opgelegde) missie…

    Dit weten, gaf mij ineens rust. Toen ik een paar weken later begon met de MIR-methode, kreeg ik bij stap 3 steeds tranen in mijn ogen. Ik stel mezelf soms nog steeds de vraag “Wat doe ik hier eigenlijk” en wat is nou mijn ding? Ik blijf zoeken en ben nog niet ‘de oude’, maar het gaat zoveel beter nu!

    Eén van mijn beste vriendinnen is pas bevallen (de eerste vriendinnenbaby). Ik ken die meid nog van de kleuterklas, 23 jaar zijn we vriendinnen. Ik zag haar met dat kleine hummeltje en dat raakte me zo diep! Kinderen zijn prachtig, het is wonderlijk als je ze mag krijgen 🙂

    Ik lees je artikelen stuk voor stuk met veel plezier (al is dit de eerste keer dan ik reageer), ga zo door en veel voorspoed gewenst!

  37. Hallo harde werkers.Mijn geboorte was een drama.Ik ben met een tang verlost,hoewel ik de vijfde was.Het litteken heb ik nog op mn hoofd.Tijdens meerdere regressies heb ik de ,ongewenste zwangerschap herbeleefd.Geen pretje als je je zo ongewenst voelt en toch een giga drive hebt om te leven.En juist die drive begrijp ik niet,,,ik ben 65 plus ,een lastig huwelijk met een zeer langdurig zieke,ietwat narcistische man.kids en kleinkids gaan prima,Toen ik 65 werd heb ik mn werk ,onvrijwillig,moeten opgeven.pfff vreselijk vond ik dat…Heb reiki etc gedaan ,ongewoon gesprek met god is mijn leidraad .Ik kan nog uren schrijven,,maar ik zal je niet vermoeien. Wel heb ik de MIRmethode weken gedaan ,,,wat het me gebracht heeft weet ik niet.
    Ik veroorloof me al sinds 5 jaar een vriend,maar ja die heeft meerder vriendinnen…
    Kortom?Waarom ben ik wanhopig op zoek naar liefdevolle aandacht die me accepteert zoals ik ben..wat mijn moeder nooit gezegd heeft,,Een week voordat ze overleed(91)zei ze nog,,je had er niet moeten zijn,,,Wat doe ik hier?????
    Ik blijf een loveaddict,,,

    • Beste Elly,
      Misschien wel net zoals vele mensen dat we allemaal snakken naar onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat dat een van de zoektochten is waar we als mensen mee bezig zijn. En ik heb goede hoop dat dat ons ook gaat lukken!
      Groetjes en veel liefde gewenst!
      Mireille

    • lieve elly, het is soms toch veel te veel wat wij allemaal door moeten maken! Ik vind het heel erg dat jouw moeder dit heeft gezegd. Vaak zie je dat zij eenzelfde ervaring heeft gehad. Dit kan doorslaan. Aan de ene kant zijn er mensen die juist hun kinderen dit leed willen besparen, maar door hun gevoel kunnen ze hun eigen kinderen dit grote verdriet doorgeven. Elly jij bent mooi , probeer van jezelf te genieten, het is moeilijk maar jij mag er helemaal zijn, liefs Janna

    • Beste Elly,

      Ik heb ook zoveel proberen te doen, maar dit stukje uit het boek van Annemarie Postma “The deeper secret of love” heeft mij zo’n enorm inzicht gegeven: “Het is niet de juiste mystieke literatuur lezen, het volgen van een cursus reiki of intuïtief tekenen, of in het perfecte yoga-outfitje op woensdagmiddag naar een hippe yogastudio gaan waar die leuke man met die doordringende blauwe ogen toevallig ook altijd komt…….”
      Ik zocht ook altijd buiten mezelf waarom dingen zogenaamd fout liepen maar het zijn onze eigen schaduwkanten die we onder ogen moeten durven komen. We moeten zelf weer heel worden ipv onze eigen tekortkomingen elders te zoeken en dan ook nog te verwachten dat door die ander alles weer goed komt.
      Dit boek is een echte aanrader op al jouw “waaroms”.
      Verder zou ik wel gewoon doorgaan met de MIR-methode want vaak zijn het subtiele veranderingen.En ik denk, met hoe meer inzichten je krijgt, het ook zo nu en dan kwartjes gaat stortregenen en je dan voelt dat de MIR-methode zéker haar vruchten afwerpt…

      Liefs Saskia

  38. Hoi Mireille,

    Ik ben ruim 8 weken te vroeg geboren in 1975. In die tijd werd je direct bij je moeder weg gehaald en in een couveuse gestopt. Wat vandaag de dag gelukkig niet meer gebeurd. Er zijn toen diverse dingen behoorlijk mis gegaan. Niet mijn ouders maar mijn opa was als eerste bij me, mijn opa lag op het moment dat ik geboren werd “toevallig” in hetzelfde ziekenhuis voor een galoperatie. Mijn ouders hebben alleen contact via de couveuse mogen hebben met mij de eerste 6 weken, en toen mijn moeder me eindelijk voor het eerst na die 6 weken zelf de fles mocht geven had de verpleegkundige dit al gedaan. Mijn moeder was laaiend en heeft me toen uit de couveuse gehaald waar ze zich daarna voor moest verantwoorden. Mijn ouders werd verteld dat als ik een jongetje was geweest in het niet gered zou hebben, zo klein en licht was ik. Miesjes schijnen grotere vechters te zijn. Tevens zou ik altijd een kasplantje blijven, wat de doktoren na een maand of 4 alweer hebben ingetrokken. Zo goed ging het toen ik eenmaal thuis was. Ik ben een paar jaar terug er achter gekomen dat ik met een tweelingzusje in de buik van mijn moeder heb gezeten. Ik heb dit gemis ook altijd ervaren en heb mijn moeder altijd verweten dat ze me in de steek had gelaten. Ik begrijp sinds een jaar of 6 dat mijn moeder hier helemaal niets aan komen doen, pure overmacht maar het alleen zijn en eenzaam zijn heeft altijd een groter rol in mijn leven gespeeld. Ook tijdens de geboorte van mijn zoontje herhaalde zich dit. Nadat ik bijna twee weken overtijd liep, begonnen dan toch eindelijk de weeen. Toen de verloskundige kwam bleek dat hij in het vruchtwater gepoept had dus halsoverkop midden in de nacht naar het ziekenhuis. Het bevalbad stond thuis al klaar. Ik had heel graag in bad willen bevallen en mijn grootste angst dat ik in het ziekenhuis moest bevallen gebeurde. Ik had mijn zoontje de meest natuurlijk manier van op aarde komen willen meegeven, maar helaas. Ook pijnstilling wilde ik niet maar moest noodgedwongen omdat de ontsluiting niet vorderde terwijl de weeën vanaf het breken van de vliezen als direct om de 40 sec. Kwamen. Terwijl de bevalling heel langzaam vorderde bleek dat de hartactiviteit achteruit ging terwijl het ECG door meerdere verloskundigen positief beoordeeld was. Vanwege de drukte en te weinig personeel hebben mijn man en ik er eigenlijk samen voor gestaan. Na 15 uur puffen kwam er dan eindelijk een gynaecoloog die direct een keizersnee wilde doen, maar wederom vanwege de drukte kwam deze pas anderhalf uur later terug. Toen bleek dat ik koorts had en moesten ze al bloed afnemen van mijn zoontje die nog in mijn buik zat. Dit mislukte meerdere keren omdat zijn bloed te snel stolde, het jochie werd hier erg onrustig van. En hij was al zo druk tijdens de bevalling zelf. Tot op het moment van geboorte wisten ze niet hoe hij lag, of het sterrenkijkertje was of niet omdat hij steeds van houding veranderde. Eindelijk mocht ik dan gaan persen, na een knip en met de vacuüm is hij dan toch 18 uur na het breken van mijn vliezen geboren. Hij mocht gelukkig wel direct op mijn buik. Het bleek een dikke negen ponder te zijn, wat nooit verwacht was. Ook bleek dat hij het enorm goed gehad had in mijn buik, het was een extreme placenta. Na ruim driekwartier ging hij op zoek naar mijn tepel. Op dat moment kwam gelukkig een verpleegkundige binnen die hielp met aanleggen. Bijna een uur later kwam ze terug en was de tepel al helemaal kapot. Na bijna twee uur heb ik zelf maar gebeld of er nog iemand kwam om te hechten. Ik lag nog steeds in de beugels. Dit zou al lang gebeurd moeten zijn, maar vanwege de drukte kwam er niemand. Toen kregen we te horen dat uit het bloedonderzoek na de geboorte was gebleken dat hij de beruchte GBS infectie had, dat ik drager was wat ik nooit geweten heb en dat zijn bloedsuiker veel te laag was wat wel vaker voorkwam bij zo’n grote baby. Toen moest ik hem wel afstaan zodat hij naar de kinderafdeling kon gaan om aan het infuus gelegd te worden met antibiotica, weer iets wat ik nooit had gewild en vanwege de lage bloedsuikers moest hij gelijk bijvoeding hebben i.p.v. Borstvoeding. Ook paracetamol vanwege de vacuümpomp. Omdat ik een moeder was die nog moest leren borstvoeding te geven mocht ik dit ’s nachts niet geven want er was geen personeel om mij te helpen. En omdat er niemand was mocht ik ook niet naar mijn kind toe. Toen ben ik door het lint gegaan en werd er van de regels afgeweken. Het jochie moest dagelijks geprikt worden vanwege de hypo wat een behoorlijk gemelk was, erg zielig. En op dag 9 kreeg ik een formulier op mijn bed gelegd met de vraag of ik die nog even wilde ondertekenen voor toestemming. Toestemming voor wat was mijn vraag. Voor de hielprik…ik had in mijn geboorteplan al staan dat ik dit niet wilde, hier niet achter stond. Normaliter moet dit formulier vooraf getekend worden maar omdat ze toch al bloed moesten hebben ze dit ook gelijk voor de hielprik gedaan. Weer een grove fout. mijn man en ik hebben een geweldig nieuwetijdskind van 2 jaar rondlopen, en gelukkig is hij op en top gezond . Het mannetje wordt vegetarisch/biologisch opgevoed, wordt niet gevaccineerd. Hier krijgen we heel veel commentaar op, maar daar ben ik immuun voor. Al die troep ik werk er niet aan mee. Al voel ik me soms echt wel een slechte moeder omdat ik door de pijnstilling letterlijk in een andere wereld was waardoor ik niet voor mijn zoontje heb kunnen opkomen. Wat een bocht is pethidine zeg! Maar goed ik ben blij dat hij er is na 4 eerdere miskramen. Maar wat voelt het nog steeds rot dat na alles wat ik niet gewild had, ik me letterlijk helemaal heb moeten overgeven in zo’n kwetsbare situatie.

    • Beste Natalie,
      Ja, het is heel intens wat je hebt moeten doormaken. De frustratie en verdriet zal sterk voelbaar zijn bij je, vermoed ik. Ik hoop van harte dat de MIR-Methode het wat zachter voor je kan maken.
      Veel sterkte!
      Groetjes, Mireille

  39. Beste Mireille,
    Ik heb geen idee hoe mijn geboorte is gegaan, maar ik denk dat mijn moeder erg gestressed was, want ze zat midden ineen verhuizing en bovendien wilde ze niet zoveel kinderen.
    Momenteel voel ik de eenzaamheid en het verdriet dat ik 70 jaar weggestopt heb om te overleven zonder het te weten en dat is heftig. Gelukkig kan ik met mijn ratio mijn gevoelens onderzoeken.
    Ik doe de MIR methode nu ruim 2 maanden.
    Groeten Flora

  40. dag Mireille, ja mijn leven heeft op zijn zachts gezegd een heel pijnlijke start gehad. Mijn moeder heeft mij enige jaren geleden verteld dat mijn vader haar net voor mijn geboorte in de buik heeft geschopt. Ik was nummer 10 van het gezin waar ik groot moest worden. Mijn moeder vertelde dat ik eigenlijk helemaal niet wilde komen, vind ik niet gek. Vader overleed twee dagen voor mijn 4de verjaardag, De uitvaart heb ik niet meegemaakt, het werd allemaal verzwegen. Heb tot op de dag van vandaag nog altijd een schuldgevoel. Hij is boos op mij, daarom probeer ik het ook iedereen naar de zin te maken, en ben als de dood dat zij boos op mij zijn. Ben nu weer in therapie heb angst stoornissen, heb mij nooit thuis gevoelt in het grote gezin. Werd ook nooit gehoord omdat ik altijd maar voor de lieve vrede mezelf op de achtergrond heb geplaatst. Door de MIR methode is er wel heel veel aan de oppervlakte gekomen. Maar het is steeds zwaarder, ik heb steeds meer verdriet, ook wat mijn relatie betreft, soms is het leven te zwaar voor mij, en ben ik bang voor de gevolgen, liefs Janna

  41. Ik ben een alleen geboren tweeling. Ik heb dit een plaatsje kunnen geven door het boek te lezen:
    Het drama in de moederschoot. Uiteraard ben ik HSP ++++ Veel HSP’ ers hebben een incarnatie probleem. De MIR methode kan daarbij een stukje helpen, maar echt baat had en heb ik toch bij de ‘inspiring homeopathy’. Dit is echt to the point voor veel mensen die heel gevoelig zijn, zeker in deze transitietijd om daar mee om te kunnen gaan en van te genieten. Er zijn nog veel mensen op dit gebied lost in space. Ik ben overigens een trouwe MIR fan. Ik ben benieuwd wat je gaat schrijven over HSP’ers c.q. Lichtwerkers……

    • Beste Pien,

      Ik reageer graag op jouw bericht, ook als alleen geboren tweeling en als MIR-therapeut. Ik heb een MIR-Methode op maat gemaakt voor mijzelf inzake het verlies van mijn tweelingbroer (onbewust) en het werkt heel heilzaam. Dus als je wil, kan je een MIR-Methode begeleider bij jou in de buurt opzoeken. Ik zit zelf in de postcode 3825!

      sterkte en lieve groet, Zita Bakker

  42. Ik bedacht me net ….. is het niet heel toepasselijk om hierop de Baby-MIR los te laten??

    Ik heb hem vorig jaar 2 weken gedaan en de eerste 3x kon ik hem nauwelijks zingen omdat ik zo geëmotioneerd was door de prachtige woorden en de impact die ze op mij hadden.
    Soms doe ik hem nog wel eens, als hij in mijn gedachten komt. Mooi, heel mooi!! 🙂

  43. Hallo Mireille
    Ik herinner mij niets van mijn geboorte en ook niet van mijn eerste 7 levensjaren. Ik voel dat er is iets is maar ik kan er gewoon niet bij. Hoe kan ik dat veranderen, soms ik ben een emotionele puinhoop en dat werkt echt frustrerend. Ik heb ook vaak de neiging om mij af te sluiten. Wat zou ik toch blij zijn als ik dit kon oplossen!
    Groetjes

  44. Hallo Mireille
    Dank wederom voor je passende artikel. Weer een stukje van m’n puzzel. M’n moeder is een jaar geleden overleden en ik heb in het afgelopen jaar juist heel veel informatie over haar en mijn leven gekregen. Ik was niet gewenst en toch heb ik het meest met haar opgetrokken van al m’n broers en zus.Om maar in de gunst te komen. Ik kon het nooit goed genoeg doen alsof ik haar aan iets vervelends deed herinneren Nu sinds kort weet ik ook dat dat id zo is geweest. Ik voelde me steeds schuldig als ik stap 3 deed maar wist ook dat dit het meeste nodig had. Nu ik al die andere stappen erbij lees met dit thema zie ik nog meer wat nog moet. Ik doe de mirmethode nu ook ongeveer een jaar en heb daar al veel troost door gehad en nu dit (na een familie opstelling 3 weken geleden voor iemand anders) is me weer duidelijk dat dit geen toeval is. Ik ben er nog lang niet en soms heb ik het gevoel helemaal weer terug bij af te zijn. Ik wou dat ik haar nu nog kon spreken al was het maar om haar te zeggen dat ik het nu snap en ook verdriet voor ons beiden voel. Maar eerlijk is eerlijk, ook wel om goed boos te zijn over deze zaak. Ik zie door dit artikel dan weer dat ik weer een stapje verder naar voren ga ook al is het soms dus weer 2 naar achteren.Ik had juist vandaag weer in zo’n onbestembare gedachtegang en nu lees ik dit dus. Ga nu eerst maar weer mirren voor vandaag:)
    Groeten en dank voor je artikel van vandaag.

  45. Lieve schrijvers,
    Het is soms een boekwerk om jullie ervaringen te lezen, maar ik doe het graag! Ik lees het altijd zelf door voordat je bericht geplaatst wordt. Zo weet je dat ik het gelezen heb.
    Het kan wel zijn dat ik geen reactie geef op je bericht, maar dat doe ik meer om mezelf te beschermen tegen al teveel typwerk, dan dat ik je bericht negeer! Ik hoop dat je je dat kunt voorstellen.
    Hartelijke groetjes en dankjewel voor jullie openheid!
    Mireille

  46. Dag Mireille
    Ik ben in de oorlog geboren, mijn moeder was blij met me, ze wou graag een meisje, hoe de bevalling was weet ik niet, ik ben al 2 keer begonnen met de MIR-Methode maar na een paar dagen krijg ik hartkloppingen, ben al 2 keer gedotterd met een stent, dan word ik bang en stop ermee, ik wil zo graag doorgaan, wat raad jij me aan?
    lieve groetjes, Agatha

    • Beste Agatha,
      De MIR-Methode is een methode die altijd alleen maar datgene in werking zet wat past bij jouw hoogste goed. Je hoeft er daarom niet bang voor te zijn. Ik kan me wel voorstellen dat je je zorgen maakt over de hartkloppingen. Neem daarover gerust weer een keer contact op met je huisarts. En misschien wil je hart jou ook wel op die manier ‘symbolisch’ iets vertellen.
      Als je het niet vertrouwt en je arts heeft je kunnen geruststellen dat er geen complicaties zijn, dan kun je ook altijd een keer naar een MIR-Methode begeleider om uit te laten testen wat er gaande is.
      Veel sterkte!
      Groetjes, Mireille

  47. Hallo Mireille.
    Mijn geboorte was vast niet leuk. Ik kwam twee maanden te vroeg. omdat mijn moeder niervergiftiging had en volgens mij voelde ze zelf dat het niet goed zal, want tegen iedereen zei ze :”ik red het wel.
    Plus de dreiging van de oorlog , denk ik speelde ook een rol. In ieder geval toen ik er was is zij de volgende dag overleden. Mij is nooit iets over mijn moeder verteld en ik heb ook dat heimwee gevoel over mij. Hartelijke groeten Joke.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Let op! Persoonlijke gezondheidsvragen worden niet beantwoord. Stel deze aan een MIR-Methode begeleider. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.