Home » Artikelen » 220. Als je familie je familie niet is.

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hierboven! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: https://www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

220. Als je familie je familie niet is. — 45 reacties

  1. Idd zo herkenbaar, ik heb er jaren lang tegen opgebokst. Als je je gevoelens uitspreekt schoppen ze je keihard weg. Ik ben nu met de afvalcursus bezig. Vernederingen, afwijzing ed. Veel dingen die voor mij herkenbaar zijn binnen ons gezin.
    Met de MIR methode kan ik de familie waarin ik ben opgegroeid veel beter loslaten. Mijn bloeddruk is gezakt en ben van de medicijnen af.
    Steek mijn energie in mensen die ook energie opleveren. Mijn moeder en 3 broers zijn onbewuste bloedzuigers/ vampiers.
    Alles draait om hen. Als je maar doet wat zij willen dan ben je goed voor ze maar gevoel?? Ho maar.
    Ik ben mij er bewust van dat zij er niets aan kunnen doen.
    Naast vriendinnen heb ik nog wel1 broertje die net als ik ook hooggevoelig is. Wij begrijpen elkaar!

    Ik ben superblij met de MIR methode, Mireille bedankt

  2. Ik heb hier nooit eerder van gelezen. Altijd gedacht dat ik hier alleen in stond. Ik ben de jongste van de 7 kinderen. Door ziekte van mijn moeder heb ik als baby tot ongeveer 3 jaar oud bij familieleden doorgebracht. Veel liefde en aandacht gehad. Op een dag kwam mijn vader me ophalen en werd definitief in zijn gezin opgenomen. Ik raakte in paniek en werd hysterisch volgens mijn tante omdat ik niet mee wilde met mijn vader. Zij wilden mij niet kwijt maar hadden het niet voor het vertellen. Mijn vader heeft kort hierna het contact met hen verbroken. Volgens mijn oudste broer, 10 jaar ouder dan ik, wisten zij niet wie ik was toen ik voorgoed bij hen kwam wonen. Ons gezin was liefdeloos, er was geen sturing, veel lichamelijke en geestelijke mishandeling. In de opgroeifase heb ik nooit enige binding met mijn moeder, broers en zusters gevoeld. Wel met mijn vader omdat hij me dagelijks bezocht bij de familieleden bij wie ik verbleef. De aandacht van mijn moeder ging uit naar mijn andere broers en zusters. Ik was goed genoeg om dagelijk het huis schoon te maken, een soort assepoester. Als ik het niet goed had gedaan werd ik voor rot uitgemaakt. Het was voor mij onhoudbaar omdat ik altijd op de zijlijn stond. Na het overlijden van mijn vader ben ik op de leeftijd van 15 jaar uit huis weggelopen. Sindsdien altijd voor mezelf gezorgd met heel veel vallen en opstaan. Ook toen had mijn moeder met haar negatief gedrag invloed op mij en verteld niet van mij te houden. Ze bleef doorgaan met mij geestelijk te mishandelen, vernederen, alles wat negatief was. Of dat niet genoeg was liet ik mij door mijn oma vertellen dat mijn moeder van mij af wilde vlak na mijn geboorte legde zij een kussen op mijn gezicht zodat ik zou stikken. Mijn moeder heeft het niet ontkend toen ik haar hier naar vroeg. Op mijn 28ste raakte ik in verwachting van mijn dochtertje en mijn vriend verliet mij. Mijn moeder wilde dat ik het weg liet halen, wat ik niet deed. Achter mijn rug om heeft zij toen mijn oudste broer en zus gevraagd om mijn kind op te voeden, waar ik later achter kwam. Dat wilden ze mij niet aan doen. Op mijn 40 ben ik en mijn zoon uit onze geboorteplaats vandaan gegaan om los te komen van dat gezin. Ik kreeg een narcistische vriend die was ook niet veel beter dan het gezin waar ik was opgegroeid. Na 4 jaar verliet ik hem. Het was mijn schuld volgens mijn moeder. Nadien in 2008 heb ik mijn moeder een brief gestuurd met al mijn ervaringen met haar, zo gefrustreerd was ik. Ik kreeg een brief terug van haar dat zij was uitgepraat met mij. Ik heb mezelf ontwikkeld met veel pijn, verdriet en tegenslag. Ik bleef overeind en ging door met mijn persoonlijke ontwikkeling met veel verdriet, pijn en eenzame momenten. Op een dag in 2016 werd ik door mijn zus gebeld dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en er nooit meer uit zou komen. Ik heb afscheid genomen van haar in het ziekenhuis. Mijn moeder overleed niet lang daarna, mijn broer verzocht mij niet op de crematie te komen. De anderen hebben hem overtuigd dat ik ook familie was. Dus ik mocht komen maar onder die voorwaarde niet in zijn buurt te komen omdat hij uit zijn plaat zou gaan. Na de koffietafel zouden alle genodigden bijeen komen bij mijn zus thuis maar ik en mijn zoon mochten daar geen deel van zijn. Sinds dit jaar heb ik definitief met mijn broers en zusters verbroken omdat mijn haatdragende broer veel invloed heeft op mijn andere broers en zus. Met mij en mijn zoon gaat het goed. Mijn zoon heeft een liefdevolle jeugd gehad waar zijn mening ook er toe deed en nog steeds. Maar het verleden blijft verdrietig en onbegrijpelijk. Mijn zusters en broers zijn anders dan ik en zal het moeten accepteren. Ik heb lieve vrienden maar een echt gezin mis ik af en toe. Ik vraag mij af of ik alles heb verwerkt. Ik ben niet verbitterd maar de vraag komt nu en dan op, waarom mijn moeder zo met mij is omgegaan. Britt

  3. Heel herkenbaar! maar als iedereen hetzelfde zou zijn in een gezin, dan zou er veel minder sprake zijn van groei.
    Het zijn juist de verschillen waardoor diepere inzichten kunnen ontstaan, KUNNEN ontstaan! want het duurt wel erg lang voordat die veranderingen zichtbaar worden…het tegendeel lijkt juist het geval: de groep ervaart steun en uitsluiting lijkt een voorwaarde om dit zo te kunnen houden.
    Naar als je dat voortdurend ervaart.

  4. Beste Mireille.
    Gewoon herkenning, maar ook weer niet. Als klein kind van vier jaar, kreeg ik van mijn vader s ávonds straf, omdat ik overdag iets kapot had gemaakt en me moeder het aan me vader vertelde.
    Het was veel meer dan een klap op mijn blote billen. Me vader sloeg hard en heel wat keren, terwijl me moeder riep stop maar, zo is wel genoeg. De volgende dag had ik hele erge blauwe billen. Er zijn meer vervelende dingen gebeurd. Mijn moeder was angstig en zenuwachtig en mijn vader dominant. Maar ik weet nu wel, dat ik als kind geborgen en veiligheid heb gemist. Ik heb toen al me ouders nooit meer in vertrouwen genomen. Ik was heel erg bang voor me vader. Ook voor mijn anderhalf jaar oudere broer, waar ik altijd moest ontgelden, hij was veel sterker dan ik. Als kind speelde ik wel met hem en ook met buurt kinderen. Maar echte vrienden had ik toen al niet. In puberteit was ik bang, verlegen en heel veel schaamte over mijn uiterlijk. Op school werd ik uitgescholden voor witte en rooie. Ik heb daardoor altijd bepaalde angst voor mensen gehouden. Ook heb ik weinig liefde gekend in mijn leven. Ik ben inmiddels al 62 jaar, maar ik heb nog steeds geen vrienden om me heen en liefdevolle familie die heb ik altijd gemist. Ik ben super gevoelig, het leven voelt voor mij zwaar, heel eenzaam en ik mis familie en echte vrienden. Mijn brief is niet opbeurend, maar ja het is wel zo nu is en menselijk geluk is voor mij niet gekomen. Groetjes Jan

    • Beste Jan,
      Is het een idee om een keer deel te nemen aan een MIR-Methode kring? Of naar een lezing of workshop te gaan? Daar kun je mogelijk meer gelijkgestemde mensen ontmoeten.
      Hoop echt dat je aardige mensen mag gaan ontmoeten!
      Groetjes, Mireille

    • Beste Jan,

      Wat spijt me dat voor je, om te lezen dat je geen vrienden om je heen hebt! Dat je geen liefdevolle familie om je heen hebt en eenzaam bent.
      Als je de behoefte voelt, neem dan gerust per e-mail contact met me op!
      Misschien kunnen we via de MIR contact leggen.

      Vriendelijke groet,

      Ron

      • Beste Mireille en Ron,
        Wat fijn en het doet mij goed dat je op mijn mail reageert.
        Ik woon in provincie Utrecht en ik zal het leuk vinden om met elkaar in contact te komen.
        Ik ga je zeker mailen en misschien woon je dichtbij voor MIR contact.
        Elk contact is voor mij een geschenk en als er meer mensen willen reageren, zal mij alleen maar nog meer goed doen.
        Mireille dank je wel voor deze mogelijkheid.
        Vriendelijke groet Jan

        • Beste Jan,

          Ik weet niet hoe we onze gegevens hier kunnen uitwisselen.
          Zelf kom ik ook uit de provincie Utrecht, dus wie weet!

          Mireille, kan jij me helpen met hoe ik mijn gegevens kan uitwisselen met Jan? Bedankt alvast!

          Hartelijke groeten,
          Ron

        • Beste Jan,

          Als het goed is, heeft Mireille mijn e-mailadres inmiddels aan je doorgegeven.
          Schroom niet om contact op te nemen.

          Vriendelijke groet,
          Ron

    • Hallo Jan,

      Mocht je behoefte hebben aan meer vriendschap (ik zie hieronder een paar reacties, ik zie geen datum(s)) dan kun je mijn e-mailadres opvragen bij Mireille.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.