Home » Artikelen » 190. Waarom mannen niet mogen huilen van vrouwen

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hierboven! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: https://www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

190. Waarom mannen niet mogen huilen van vrouwen — 47 reacties

  1. Ten eerste, mannen mogen van mij huilen zoveel ze willen, graag zelfs. De eerste man die ik in mijn armen nam om te troosten, was mijn vader. Hij huilde om alles wat hij niet had gedaan, om alles wat was geweest, om alles wat hij anders had willen en kunnen doen als de mogelijkheden er waren geweest. Hij huilde om zijn familie die hij bijna niet meer zag, door allerlei toestanden. Hij huilde, omdat hij wist dat alles wat hij nog had willen doen, nooit meer zou kunnen. Twee maanden later verliet zijn lichaam de aarde, zijn ‘zijn’ is nog steeds in mij en nog steeds voel ik zijn verdriet. Ook omdat wij zo op elkaar lijken.
    Mijn toenmalige partner was de tweede man die ik moest troosten, dit was vlak nadat mijn vader was gestorven. Voor mijn partner, was mijn vader meer een vader voor hem geweest dan zijn eigen vader ooit was en uiteindelijk ook nooit zou worden. Buiten, op het dakterras van het ziekenhuis, schreeuwde hij het uit en daarna kon hij vaker huilen…en ik huilde soms vrolijk mee. Tot ook hij stierf, zomaar tijdens onze vakantie in een ver, warm land. Hij was pas 44 en ik huilde, even maar en daarna sloot ik mezelf op in mezelf. Tot maanden na de crematie hield ik mezelf voor dat ik droomde en dat als ik wakker werd, we gewoon weer op de Dominicaanse Repubiek waren. Toen ik ‘wakker’ werd, stond de tuin vol onkruid, de koelkast en de diepvries vol eten en keken twee paar ogen van bezorgde kinderen mij aan, samen hebben we weer gehuild…ik maar even, want er moest zoveel gebeuren…..
    Twee maanden later stierf mijn moeder….ik speelde in de kerk op mijn saxofoon ‘We’ll meet again’…en ik huilde…even, er moest nog zoveel worden geregeld.
    Twee jaar geleden kreeg mijn zusje een herseninfarct, ik zag haar worstelen, ik voelde haar pijn en mijn tranen waren die van haar, want zij kon niet huilen, ik huilde voor en om haar kinderen die om haar sterfbed zaten en ik, ik had net even te veel gehad…en liep weg. Tijdens haar crematie huilde ik, om het respect dat ik voelde, om de militaire eer van de geneeskundige troepen, voor mijn zusje….een burger. Ik huilde om die ene zonnestraal die door een raam naar binnen scheen, precies over de rij voor me, haar kinderen en kleinkinderen kregen een lichtende krans om hen heen…
    Daarna was het huilen op. Ja, ik huilde nog wel, van kwaadheid als ik er tijdens een politiek betoog niet uitkwam, als mijn eigen fractie niet begreep wat ik bedoel, of niet wilde weten wat ik te zeggen had. De sociale vrouw, tussen allemaal conservatieve mannen….huilen van kwaadheid is onmacht….

    Ik volg nu de MIR methode, nog niet eens zo lang….en ik huil me suf, om muziek die me doet denken aan mijn ouders, mijn man, mijn zusje en/of mijn collega’s die niet meer levend zijn terug gekomen van hun missie. Ik kan huilen om de lach van een kind, om een mooie film, om een mooi boek…..Ik ben verworden tot een wandelend vergiet. Maar…..ik huil niet meer uit kwaadheid…ik kan ineens rustig blijven, ondanks dat ik boos ben…en ik kom daar verder mee dan ooit daarvoor.

    Ja, ik kan weer ‘voelen’ en daardoor ook huilen….vooralsnog niet echt gedoseerd, maar ik denk dat er veel verdriet dat ik heb opgesloten, zich nog een weg naar buiten moet vinden…ik laat het maar gaan en het voelt goed.

  2. Ik zit op het moment in een periode van overspannen- burn out zijn van 2,5 maand.. Ik kon de afgelopen weken huilen om, ogenschijnlijk, niks. Kwam zomaar opzetten. Heel toevallig viel dit samen met het moment dat ik met de MIR Methode begon.
    Op dit moment lijkt het even beter te worden. ❣️

  3. Sjee, nu bijna vier weken onderweg en ik huil de afgelopen week bijna iedere dag …. om het verlies van mijn vader ,om het verlies van mijn moeder, om de pijn van eenzaamheid omdat ik niet dichterbij mijn ouders kon komen. Lijkt wel of zelfs de pijn van mijn moeders jeugd mij intens raakt!

    • Beste Siep,
      Laat maar lekker stromen die tranen! Dankjewel daarvoor! Mooi voorbeeld voor andere mannen.
      Groetjes, Mireille

      • Jij ook bedankt! Ik heb veel geprobeerd maar dit is zó effectief … Er zijn vele andere dingen die nu veranderen zoals meer zelfvertrouwen … en vooral ook beter slapen!! Ik sliep wel zo slecht en nu met de meest intensieve dromen slaap ik nu eindelijk al een week in één stuk door op het naar het toilet gaan na dan … 🙂

  4. Het hoort niet in mijn familie. Heb het nog nooit ondervonden. Vind ik heel erg! Maar ja het zit kennelijk op hun genen,. Ik denk zichzelf belangrijk, sterk, ik weet het niet vinden.

  5. Lieve Mireille , wat een herkenning op alle fronten. Ik ben zelf een kei in het wegslikken van tranen omdat mij man er niet tegen kon en het voor hemzelf helemaal onmogelijk was en ik toen dacht”dan huil ik toch gewoon niet”!
    Ik begrijp achteraf zoveel van ons leven (hij is er helaas niet meer) en kan met een heel ander niveau terugkijken op ons leven samen. Alles heeft voor mij een heel andere dimensie gekregen.
    Ik denk/ snap dat ik nog veel weg te huilen heb en dat het nog reeds moeilijk is om diep te gaan en er nog steeds een onbewuste rem op zit , terwijl ik het gevoel heb dat het me op zou luchten als ik het wel zou kunnen.
    Heb je een extra tip voor me behalve wat ik in alle info kan lezen?
    Groeten, loes.

    • Beste Loes,
      Soms helpt het wel eens om een zielige film te kijken of zo’n programma waarin familieleden elkaar na jaren weer terugvinden. Dat haalt meestal wel tranen omhoog. Is ook een manier om het vermogen tot huilen te activeren.
      Verder hoef je niet per se te huilen. Je kunt verdriet ook op andere manieren verwerken, door jezelf bijvoorbeeld regelmatig te troosten en erkenning te geven dat je verdriet hebt.
      Sterkte met het verliezen van je man!
      Groetjes, Mireille

  6. Ik had niet lang geleden een date met een man die volop voor zijn huilen uitkwam en hij durfde ook te huilen waar ik bij was. Ik vind dit eigenlijk heel normaal en fijn zelfs. Toch ben ik bang dat kwetsbaar zijn en voelen hem eenzaamheid brengt naast een vrouw die zich goed redt in het leven. Dan spelen vooroordelen en oude pijn een rol mee, waardoor hij zich tot slot toch afsloot voor mij.
    Ik denk dat zijn huilen als heling werkt in zijn proces. Want zo werken die tranen.
    En ik kan huilen om de onmacht en diepe gekwetstheid die er is bij de mannen die vrouwen niet meer durven te vertrouwen.

    • Beste Maartje,
      Ja, het is ook echt ingewikkeld en pijnlijk, vaak voor beide partijen. Hoe meer we er bewust van worden, hoe veiliger we ons allemaal kunnen voelen bij elkaar.
      Groetjes, Mireille

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.