Home » Artikelen » 15. Beter worden? Liever niet!

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hierboven! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: https://www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

15. Beter worden? Liever niet! — 78 reacties

  1. Lieve Mireille, kan je helemaal volgen.. Ook ik heb deze fases doorworsteld..
    ook een echte aanrader is het boek van Louise Hay ‘Je kunt je leven helen’. Hierdoor heb ik heel veel inzicht in mezelf en mijn relatie met mijn ‘ziekte’ gekregen…

    Dankjewel voor je liefdevolle werk.

    liefs
    Annie

  2. beste Minke
    Vaak zijn mensen in een shock gestorven en nemen die shock mee in dit leven.
    Ik ken en heb mensen geholpen die bv ijzerstukjes, shrapnel, van een bom in in hun lichaam kregen en hierdoor gestorven zijn , komen terug in dit leven en krijgen vaak op latere leeftijd een chronische pijn.geen ziekenhuis etc kan iets vinden….wat blijkt…energetisch zit dat shrapnel nog altijd daar omdat die overtuiging meegenomen is uit dat vorig leven waarin men in shock gestorven zijn….dit is te genezen in 30 minuten…idem dito met fobieen etc.
    ook vaak bij mensen zodanig schuldgevoel over bv een vorig leven dat ze geen zin meer hebben om nog maar iets te doen in dit leven en als je ziek bent kan je , hoef je niets te presteren alleen maar ziek zijn en daarmee het schuldgevoel wegdrukken..liever slachtoffer en aandacht krijgen, dan daderrol op je te nemen. gepaard gaande met angst weer de zelfde zg fout te begaan. dus laag zelfvertrouwen en vaak in onbewuste laag woede naar jezelf waardoor je ook ziek kan worden. Ik ben ervan overtuigd dat als we onszelf totaal lief hebben we godsrealisatie hebben dus maw we houden niet zo veel van onszelf en zitten vol met oordelen die we projekteren op anderen om ons heen. Alles wat we zien, oordelen, voelen over een ander is wat er in ons zit naar onszelf toe. de spiegel die ons onszelf laat zien. Idem dito met een droom. alle voorwerpen, personen die er in voorkomen zijn allemaal kanten van onszelf. dwz als we over iemand dromen, door te bedenken hoe we die persoon zien, wat is een kenmerk van die persoon, en dat is precies wat we zelf in ons hebben en die ander laat dat zien…
    we veroordelen onszelf vaak zo ernstig en daarbij vergetende dat we het recht hebben fouten te maken, we zijn mensen , en inherent aan mensen is fouten maken zodat we de kans krijgen kennis te vergaren over onszelf , en hiermee vaak anderen veroordelen die hetzelfde doen wat je gedaan hebt, en ook te leren van jezelf te houden, jezelf te accepteren, jezelf te vertrouwen als je compassie kan voelen met jezelf….dus praten met jezelf, jezelf toespreken alsof jij de god bent in jezelf, je Hogere Zelf wat jou troost en je vertelt dat je niet beter wist , dat je niet anders kon en het jouw rol was om te spelen om te leren jezelf lief te hebben met je duistere kant, omdat je niet anders kon en niet kon ontsnappen aan de urge te doen wat je gedaan hebt. ga naar een therapeut die vorige levens kan zien als je niets kan vinden in dit leven wat hieraan geschakeld kan worden….doch alles wat gebeurd in vorig leven komt terug in dit leven met hetzelfde gevoel dus als je je schaamte/schuld/ slechtheidsgevoel terug kan vinden in dit leven hoef je niet dieper te graven. Ik denk dat het altijd beter is om te leren uit je slachtofferrol te komen dus geen stories over vorige levens meer te horen hoe je een vreselijk slachtoffer geweest bent maar vooral welke daderrol heb je op je genomen waardoor je weer in je kracht kan komen als je die daderrol kan accepteren.
    maar niet altijd is slachtofferrol wegdrukken goed want daardoor kunnen angsten ontstaan zijn in je leven die je met kennis en loslaten via MIR, opgeruimd worden.
    en jezelf gunnen, toestaan om gezond te zijn….dus dmv MIR
    Ook door jezelf toe te spreken en vooral compassie te voelen met jezelf, en de moed hebt om gezond te zijn zodat je zelfvertrouwen kan opbouwen. we zijn mensen en hebben alle recht om fouten te maken. verder zijn we allen radertjes in het uurwerk wat universum genoemd wordt. als je dat gaat voelen dan zit je in een genezingsproces.
    Met MIR jezelf te vertellen dat je recht hebt om gezond te zijn, dat je je jezelf gunt om gezond te zijn , dat ook jij een radertje bent, net zo belangrijk als iedere beroemdheid of vuilnis ophaler!! een radertje missen valt alles in elkaar!
    overigens ik ben een therapeut die zo werkt met clienten en doe dit gratis. het gaat heel snel als je totaal vertrouwen hebt …vaak in een uur of korter is het hele probleem van jaren ziekenhuis/artsen/therapeuten/lange verhalen opgelost. het ligt aan client of sessie werkt of niet. als er overgave en vertrouwen is , zoals hier met indiers, dan razendsnel totaal verandering in mensen . ik laat clienten nauwelijks praten, dus weinig aandacht geef ik. je moet wel in vorige levens geloven anders kan ik niets doen.
    Ik woon in India, werk via skype.psychotherapeut,psycho analist en helderwetend.
    Maar MIR kan al heel veel doen aan valse overtuigingen .en positieve input met MIR

    • Shakti Devi, ik heb je een vriendschapsverzoek gestuurd via facebook. Hoop dat jij de Shakti Devi bent aan wie ik hem gericht heb. 🙂 Groetjes, Hélène

    • Wat mooi en helder. Ook ik vraag me vaak af waarom ik van die vage klachten heb bij ons thuis met 8 kindrren kreeg je idd liefde en aandacht als je ziek was en dat was ik heel vaak. Wat raad U me aan wat kan ik doen ik doe de MIR-Methode 2jaar 2x per dag

      • Beste Ine,
        Gewoon rustig doorgaan! Nu je dit besef heel helder hebt, kan je het met de MIR-Methode loslaten.
        Veel geluk!
        Groetjes, Mireille

  3. Er zijn mensen die echt ziek zijn en liefdevolle aandacht verdienen. Het komt niet zo vaak voor, maar er zijn mensen die met hun ziekte macht uitoefen op anderen om die zo voor hun pijpen te laten dansen en het normaal vinden dat anderen maar altijd meteen klaar moeten staan. Een andere categorie zijn chronisch zieken. Wanneer van jongs af aan het leven wordt beheerst door ziektes, opnames in het ziekenhuis, medicijnen slikken etc., dan wordt hun persoonlijkheid daardoor gevormd waardoor groei en ontwikkeling wordt geremd. Om dat te doorbreken vraagt veel doorzettingsvermogen. Ruim veertig jaar geleden werkte ik in een ziekenhuis en er was voor de feestdagen een lijstje met namen van “vaste klanten” die niet opgenomen mochten worden. Of dat terecht was laat ik in het midden. Maar mogelijk waren daaronder zieken die eenzaam waren.

  4. Hallo Mireille,

    Ik voel de drive om te reageren.

    Ik was dus zo’n persoon die van ziektewinst werd beschuldigd!
    Beschuldigd, want zo voelde dat.

    Ik was een blij, opgewekt en ondernemend kind. Volop zin in het leven en dat is altijd (bijna) mijn drijfveer geweest in het leven.

    Op mijn 20steeds een grote wens in vervulling laten gaan. Ik ben vertrokken naar Londen om daar een jaar te leven. Op de bonnefooi met een paar zakcenten.
    Werk gezocht, In mijn levensonderhoud voorzien, vrienden gemaakt en enorm genoten.

    Eenmaal terug kreeg ik geelzucht, waar ik 9 maanden zoet mee ben geweest en me daarna niet echt genezen voelde.

    Toch weer werken en een opleiding.
    Na 3 jaar weer gaan reizen door Israël e Egypte. in dat jaar ben ik uitgegroeid naar zelfstandigheid en autonomie.

    Ik had mijn man al leren kennen en kwam terecht bij een schoonmoeder die dus de onmogelijkheid om het leven te leven; en dus in ziektes schoot.

    Voor mij – een dooddoener en vechters – (én Hoogsensitief) een levensles om hiermee om te gaan.

    Weer 6 jaar gestudeerd en gewerkt. Mijn andere passie: werken met emotioneel verwaarloosde en beschadigde jongeren.

    Ondanks mijn altijd aanwezige gebrek aan energie tgv de geelzucht, was ik als een vis in het water.door mijn opleidingen en de praktijk met elkaar te verbinden heb ik zo enorm groeiproces door mogen maken, waar ik vandaag nog de vruchten van pluk.

    Ik hield het allemaal vol door veel rust tussendoor te pakken.

    Ik was 32 toen ik mijn eerste kind kreeg en toen ging het licht uit.
    Ik kon niet meer nadenken, niet meer rekenen was bang voor wat er aan er hand was en durfde er niet over te praten. Kon er ook niet over praten, want ik kon de woorden niet vinden.
    Toch nog 2 kinderen gekregen.
    Na de eerste mijn baan op moeten geven. Ik die altijd eerdere ijzers in het vuur had, werd veroordeeld tot een zeer beperkend bestaan.

    Ik was een zombie. Leefde op wilskracht en mijn vechtersmentaliteit.

    En nee, niemand zag het. Een beetje make-up doet heel wat.
    Het interesseert mensen ook niet zo.
    De keren dat ik op begrip stuitte maakt me aan het huilen.

    Het heeft 25 (!) jaar geduurd. Ik ben door heel Nederland gereisd om er achter te komen wat ik nou werkelijk mankeerde.

    Totdat ik – nadat ik de hoop al een tijdje had opgegeven. – Bj een arts terecht kwam de de onderste steen boven wilde halen.

    Zij liet, mij weer (was de 4de keer) op m’n schildklier onderzoeken. En nadat die weer perfect was bevonden, gaf zij niet op.
    Kortom: traagwerkende schildklier!
    Natuurlijk medicijn en 3 maanden later…………kwam de grootste klap.

    Ik moest weer leren om te leven en wie was ik ook al weer.

    Ik kan je vertellen dat dat een hele ontnuchterende ervaring was.

    Opeens kwam ook 25 jaar inzichten op me af, waarvoor ik niet de Tegenwoordigheid van geest had om die toen te verwerken.

    Het gekke is dat het voor mijn man een gekke, verwarrende ontwikkeling was.

    Eerlijk is eerlijk: ondanks dat ik zeer eigengereid was, heb ik op zijn energie geleefd. Daar ben ik altijd duidelijk over geweest en dankbaar. Hij heeft mij dat kleine beetje eigen leven nog mogelijk gemaakt.

    Deze opmerking begreep ook niemand. Vonden het raar, terwijl het zo gemeend was.

    Door mijn opleiding, werk en schoonmoeder heb ik al vroeg gekeken naar de ziektewinst die er onder zou liggen.

    Ik heb er eentje gevonden: door het ziek zijn, moest ik mijn baan opzeggen en kon er voor mijn kinderen zijn.

    Ik had geduld (wel met hun hihi) en alle tijd om speeltuinen, wipkippen, en eendjes te voeren.
    Heel veel tijd hebben we doorgebracht op het strand.
    Ik moest activiteiten zoeken waar zij zich komen uitleven en ik op mijzelf kon zijn.

    Mireille, het is de eerste keer dat ik er zo uitgebreid over schrijf/vertel.
    Je onderwerp triggert dus blijkbaar iets.
    Dank je wel voor dit platform zodat mensen zich bloot kunnen geven.

    Nu ik 7 jaar – min of meer – gezond ben, vind ik het nog steeds moeilijk om zin aan mijn leven van alle dag te geven.
    Het ziek in zolang heeft schade achtergelaten, ik kan niet meer naar school, want niets beklijft meer.
    Wel doe ik spirituele cursussen en creatieve cursussen.

    Wat ik er wel van heb geleerd is dat ik op wilskracht een hoop bereikt heb.
    En in alle nederigheid buig ik die voor mezelf.

    Ik ben nu 61 en heb nog steeds zoveel zin in het leven. Ik moet niet meer zoveel van ezels. Ik hoef alleen maar te zijn! En mijn licht te schijnen.

    Oh ja, ik schrijf dit vanuit Egypte /Zuid-Sinai, waar ik weer een een paar maanden doorheen reis.
    En steeds vind ik jongeren waar ik een bijzondere ontmoeting mee heb. Blijkbaar toch de aard van het beestje.

    Veel (nog veel meer) succes,

    José

    • Beste José,
      Dankjewel voor je openheid! En dat je zo naar jezelf kunt kijken, is alleen maar een mooi voorbeeld van anderen. Veel geluk en sterkte en vooral veel plezier met de jongeren om je heen!
      Groetjes, Mireille

  5. Hallo Mireille,

    Zijn mooie woorden… prachtig geschreven.

    En wat herken ik mezelf hierin…

    Doe mezelf zo tekort… de lijst wordt alsmaar langer…

    Mijn onderbewuste laat mijn vluchten in ziekte, zodat ik me niet aan een afspraak hoeft te houden…omdat ik niet wist om hier onderuit te komen, zonder diegene te kwetsen.

    Ik ben al jaren met mezelf aan het werk. Ben mij bewust van de spiegels. Zie en voel dat ik ver van mezelf af was… de oordelen vanuit mijn jeugd geloofde… en deze ook leefde.
    Het doet pijn om te zien, en vooral te voelen, dat ik zover van mezelf af was…met alle gevolgen van dien.

    Maar wat nu?

    Ik zie het… ervaar het… maar de ziekte blijft… en ook de tekorten.

    Weet niet hoe ik dit om kan keren.

    Bedankt voor de inzichten.

    Fijne liefdevolle… en gezonde dag gewenst.

    Hartelijke groet,
    Ina

  6. En….ik herken me heel erg in dat als iets moois staat te gebeuren dat het gesaboteerd wordt door….tenen breken, ellebogen breken.

  7. Lieve Mireille, bij het lezen brak een grote blokkade door…..onvoorwaardelijke liefde voor de prachtige persoon die ik ben, en niet voor wat ik doe. Daarmee valt een grote last af waarbij mijn moeder mijn hele leven lang de liefde gehaald heb door tot vandaag toe haar 87e levensjaar in de slachtoffer rol te zitten. En….ik heb door “te doen” de liefde gehaald, mij vol te eten…en te trouwen met iemand die syndroom van asperger heeft. Ik ben al een uur aan het huilen en heb in een meditatie het innerlijk kind in mij beloofd dat ze vanuit de onvoorwaardelijke liefde “het zijn” mag genieten. Van daaruit meer spelen, lachen en op avontuur gaan. Ik wil je bedanken voor deze prachtige kerst cadeautje, knuffel, Wendy

  8. Dapper van je, Mireille!! Ik wist al lang dat er sprake van kan zijn. Maar dat was bij mij ook mijn valkuil: Ik wilde daardoor geen medelijden met mijzelf en door bleef gaan met er voor anderen te zijn. Ondanks dat ik al 28 jaar M.E. had….doorgaan. Ik wist niet wat liefde voor mezelf was. Ik kreeg van 3 narcisten de schuld van alles, dus ik ging maar door! Tot dit jaar ik nog zieker werd en niet te zuinig en nu, na een half jaar met heel veel MIR begin ik liefde te voelen en heb de goeie mensen om me heen. Ik doe elke dag nog de MIR en ik heb de fijnste Kerst met mijzelf achter de rug. Ik heb een paar goeie vrienden, maar was alleen met mijzelf. En ik ben nu ook graag alleen. Iets wat me nooit eerder lukte, want altijd waren er weer die malende gedachten, die drukte in mij hoofd en dat lichaam dat niet werkte. Maar ik kom heel langzaam in betere tijden…ik ben nu 63 jaar!! Dankjewel, Mireille….!

  9. Ook ik herken dit vanuit mijn jeugd. Geen nee durven zeggen en door ziek te worden was dit wel mogelijk en geaccepteerd ( bronchitis). Ik kreeg dit patroon door toen ik op kamers ging wonen en tijdens een training de opdracht kreeg eens te kijken naar klachten die ik heb of had die wat konden zeggen over mijn lichaam en geest. Het begon met spreekwoorden te vertalen die met ziekte / klachten te maken hebben, die zijn er genoeg. Deze waren al verhelderend voor mij. Ik realiseerde me toen pas dat klachten waren verdwenen sinds ik op kamers was gegaan en dus mijn eigen keuzes kon maken. Jaren later ook nog het inzicht dat chronische pijn een prima escape was om dingen niet te doen. Nu herken ik het eerder en zie er patronen in terug keren en daar kan ik dan mee aan de gang. Maar ook gezien willen worden, mensen verzorgen me,denken aan me, leven mee zijn belangstellend, even niet hoeven dit zijn de
    ” voordelen” van ziek zijn.
    Thuis werd ik dan ook gezien, verzorgt even extra aandacht even vertroeteld worden.
    Door nu grenzen aan te geven en mensen om me heen te hebben ” gebruik ” ik dit niet meer of heb het eerder door. Ik zorg nu beter voor mezelf en vraag hulp waar nodig.

  10. Dankjewel voor je wijze woorden, Ina. Pas nu rolt het kwartje naar binnen en kan ik accepteren dat alle drie mijn kinderen besloten hebben geen contact meer met te willen hebben sinds 13 jaar. Als ik vroeg naar het waarom kreeg ik van geen van drieën een antwoord daarop. Door een regressie kwam ik erachter dat zij allen al eerder mijn kinderen zijn geweest en dat ik het deze keer anders mag (niet moet) doen. Nu wél weg gegaan bij hun vader, wél gekozen voor mijzelf, wél hen hun eigen boontjes laten doppen, maar ook steeds schuldgevoelens gehouden daarover. Ik heb veel gelezen en energetisch werk gedaan, maar de antwoorden die ikzelf bedacht kwamen nooit echt binnen. Nu wel. Nogmaals dankjewel. Ik kan weer verder en hoef misschien de Lyme dan ook niet meer te gebruiken als ziektesmoes.

  11. Lieve Mireille,
    Je omschrijft het gevoel uitstekend. Herken het helemaal. De boeken die je benoemt staan ook op mijn plank. Herken het blindelings. Mijn lymfklieren moeten zich maximaal inspannen voor mijn gezondheid ( tumor ) te herstellen terwijl mijn motivatie om hier op aarde te blijven niet over loopt van enthousiasme. Snap heel best dat mijn klieren groot gelijk hebben om de kantjes eraf te lopen. Zo werkt de kosmos. Wordt ik door iemand gestraft? Jazeker; ben mijn eigen grootste vijand. Dus wat me kan redden zonder negatieve bijwerkingen en ook haast gratis is mijn eigen ( overtuiging ) kijk op het leven en de wereld is het veranderen in mezelf. Mijn schaduw kanten. Bijzonder dat ik pas zo laat Padwerk heb ontdekt. Is het een feest om schaduwkanten te vinden en te accepteren? Vaak achteraf zeker wel. Kost aardig wat oefening. Wel heel fijn dat de MIR-Methode via haar systeem ook het broodnodige bijdraagt. Dankje.

    grts Kees

  12. Zat vandaag weer helemaal in de mood van;
    Ik verdien straf, alleen al omdat ik besta, daarom verdien ik het dat alles in mijn leven misgaat.
    Behoorlijk heftig weer.
    Vraag me af wat hiervan de ziektewinst is, waarom ik mijzelf dit telkens weer aandoe.
    Doe mijn best om er weer uit te krabbelen.
    Dat lukt me redelijk goed, maar vraag me toch af waarom ik het af en toe nodig vind om mijzelf zo ernstig onderuit te halen.

    • Beste Lidwina,
      Ja goede vraag, ik denk dat veel mensen die kennen. Een antwoord zou kunnen zijn dat je liefde bent gaan verwarren met staf. Dat gebeurt in kinderjaren wanneer de enige aandacht van ouders via straf kwam. Er zijn ook hooggevoelige kinderen die zichzelf al straffen, omdat ze de lat zo hoog leggen voor zichzelf en niets goed genoeg is. Dan krijgen ze ook de neiging zichzelf te straffen.
      Ben blij dat je het je zo bewust bent! Dan ben je al over de helft!
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

  13. Lieve Mireille,

    Ook ik val onder deze categorie zie ik nu ineens! Lang geleden werkte ik als docent. Na mijn verhuizing kwam ik als invalkracht voor de klas, ik viel in voor een docent die overspannen was. De klas die daar debet aan was had het binnen 3 weken zover dat ook ik strak langs de winkels liep met mijn ogen naar beneden. Laat me alsjeblieft niemand van die klas tegenkomen. Ik had toen ook het voornemen om NOOIT weer voor een klas te gaan staan.
    Mijn hart ligt echter wel bij “lesgeven” door goede gesprekken en eventueel energetisch behandelen iemand weer te zien glimlachen. Zijn of haar eigen kracht terug laten nemen… (met behulp van mijn eigen kracht en helderheid. Hoe mooi kan het zijn)
    En ik vond het al jaren gek dat ik mijn missie niet duidelijk kon krijgen, ook dit valt onder ziektewinst, niet weten wat ik wil met mijn leven op mijn 59e jaar). Dankjewel dat je door dit schrijven mij deze blokkade liet zien.

    Zonnige groet, Anneke

    • Beste Anneke,
      Wat heerlijk dat je je dit zo bewust bent geworden! Ik herken het ook, ik was ooit ook lerares middelbare school. Het lesgeven daar heeft soms niets meer met lesgeven te maken, maar meer met ‘leeuwen temmen’ of met ‘emoties van jongeren opvangen’. Ik ben ontzettend blij dat je je lesgeef-missie weer kon terugvinden in een andere vorm!
      Veel geluk en zonnige groet terug!
      Mireille

    • Heel herkenbaar! Ik was juf in het speciaalbasisonderwijs, maar daar kon ik mijn missie niet in kwijt…ik werd er diep ongelukkig van en heb sinds kort een switch durven maken in mijn carriere, nu zit ik weer helemaal op mijn plek, kan toch nog ‘lesgeven’ en kan mensen laten glimlachen, ipv als een politieagent de kinderen vertellen wat ze allemaal wel en niet moeten doen…

  14. Hallo Mireille,

    Dank je wel nog voor je reactie op mijn reactie;) (ziektewinst).Fijn om met mensen van gedachten te kunnen wisselen en van elkaar te leren.
    Destijds was ik net begonnen met stap 5 en 7 en dat ging redelijk goed. Kleine klachten verdwenen langzaam.
    Na 2 weken begon ik met de hele MIR-Methode en dat heb ik geweten! Ik was begonnen onder het motto: baat het niet dan schaadt het niet, maar dat ging niet helemaal op.
    De eerste 2 dagen voelde ik me eigenlijk heel goed! Merkte zelfs het effect op mijn aura (had het gevoel dat ik straalde en dat kwam via anderen ook terug). Maar daarna werd ik steeds zieker. Zodanig dat ik het na een week niet meer verantwoord vond om door te gaan. Ik heb dus een stapje terug gedaan naar alleen 5 en 7. Blijkbaar zit er nog een heleboel rotzooi in mijn lichaam.
    Nu ben ik tegelijkertijd ook met andere therapieen bezig en ik vroeg me af of het niet zou kunnen dat het bijelkaar teveel tegelijk is. Ik merkte dat het na een psychotherapie/regressie snel slechter ging (mijn moeder is vorig jaar overleden,dus behalve mijn eigen ziektegeschiedenis ben ik dat ook aan het verwerken).
    Ik heb gelukkig wel het idee dat ik sterker geworden ben, maar toch wil ik even waarschuwen dat deze methode behoorlijk zware bijwerkingen kan hebben en als je veel klachten hebt (in mijn geval ziekte van Crohn die in een week tijd erg verslechterde), kun je (denk ik) maar beter heel voorzichtig zijn/beginnen.
    Maar heel interessant om te merken dat je met opdrachten en liefdevolle aanraking zoveel effect hebt op je lichaam. (en op wat nog meer?)
    Het begin van een nieuwe tijd…

    • Hallo Bregje,

      het is heel verstandig dat je terug bent gegaan naar alleen stap 5 en 7.
      De MIR-Methode ondersteunt alle andere therapieën en je kunt het dus altijd combineren; de reacties op de MIR-Methode worden er niet heftiger van.

      Jouw heftige reactie heeft te maken met je eigen gevoeligheid en de respons op de regressie; voor jou zou het heel goed zijn om samen te werken met een MIR-Methode therapeut, zodat er heel specifiek voor jou kan worden uitgetest waar de knelpunten liggen, om die dan meteen aan te pakken.
      Veel succes en dat je klachten maar spoedig mogen opklaren!
      Hartelijke groetjes, namens Mireille Mettes

      Marja Kikstra

      MIR-Methode begeleider in Enschede
      http://www.erevna.nl

      • Dank je wel voor de tips,Marja!
        Ik ga ze zeker opvolgen.
        Ben ook van plan om tzt contact op te nemen met een MIR-Methode therapeut, maar zoals je misschien wel door had, heb ik het op het moment al heel erg druk met dokters en therapeuten 😉 en niet te vergeten met ‘leven’ (want het draait niet alleen maar om gezondheid).
        Dus is het heel erg fijn dat jullie zo behulpzaam zijn.
        liefs,
        Bregje

      • Dag bregje!
        Respect hoor! Moedig en dapper hoe je aan de slag bent gegaan!!!
        Ik wil nog even iets aanvullen op Mireille’s
        Advies.
        In principe kun je verschillende therapieen wel combineren . De ene zal je meer aanspreken dan de ander. Belangrijk is mijns inziens dat je een therapeut hebt waar jij je veilig bij voelt en die met jou het onbewuste in duikt om je te helpen met jouw helingsproces! Mir is daar heel goed
        Voor, ik denk ook dat je met iemand samen aan de slag moet. Iemand die met jou meeloopt op je pad en er is als je een terug slag hebt en kan reflecteren! Succes!!! Liefs, lin weeteling

    • Hallo Bergje. De ziekte van Crohn kan je bestrijden en zelfs genezen door geen enkel dierlijk product meer te eten of drinken want die veroorzaken ontstekingen in het lichaam. Maar dat is iets dat reguliere dokters niet weten of niet willen weten want zieke mensen brengen veel geld op. Studenten leren niets over voeding enkel over medicijnen om symptomen te bestrijden. Veel liefs. Lydia

  15. Wooow wat een eye-opener, het raakt me, het komt binnen, dus het is een schot in de roos!!!
    Ik vraag mij al ruim 4 jaar af waarom ik mezelf zo saboteer, iedere keer als ik mijn leven wil veranderen gebeurt er wel iets op lichamelijk vlak, b.v. In 2008 een val door een luik waardoor ik weken zoet ben met niet meer kunnen lopen, ik had net mij plannen om mijn eigen praktijk op te zetten helemaal uitgewerkt en was razend enthousiast en niets kon mij nog tegenhouden……. Mijn steeds heviger wordende menstruaties, flinke bloedarmoede en altijd maar moe en lusteloos, niets lukte in deze periode.
    Mijn docente van de NEI-opleinding heeft op het examen tegen mij gezegd: “Jij hebt geen faalangst, maar succesangst”. BINGO!!!!
    Maar nu door dit van Mireille te lezen komt het echt pas binnen, valt het kwartje eindelijk!!!!
    In 2012 heb de MIR leren kennen en ben hem meteen gaan toepassen. Ik dacht dus hoppa dat mijn menstruaties normaal zouden worden, nou zo werkt het dus niet 🙂
    Wat wel heeft gewerkt is dat ik me steeds bewuster werd dat ik geen leven meer had en dat het zo niet lang meer verder kon. Eind augustus was het zo erg dat ik een van de beste stappen heb gezet. Ik heb toen besloten om mijn baarmoeder te laten verwijderen, dit was de enige oplossing om weer echt te kunnen gaan leven. DIt is eind oktober 2012 ook gebeurd en ik ben enorm opgeknapt. Door de MIR-Methode is het tot dit besluit gekomen 🙂
    Nu zou niets meer in de weg liggen, ik zou nu echt gelukkig worden en JOY krijgen… Nou niet dus… Ik heb andere stomme kwaaltjes gekregen en is het ene nog niet weg dan komt het volgende, niets ernstigs maar wel zo vervelend dat het mijn doen en laten beïnvloedt en ik zeer sjaggie word!

    Nu dit artikel zo binnen komt ben ik me ervan bewust dat ik nu samen met o.a. de MIR-Methode aan de slag kan gaan met de sabotage op het “een happy leven gaan leiden”.

    Ik heb er zin in 🙂

    • Oh ja, en niet te vergeten mijn grote dank uit te spreken naar mijn MIR-coach Diana, voor de begeleiding, wat een schat.
      En niet te vergeten dank aan mijzelf 😉 ik moet het uitvoeren!

    • Lieve Nicole,

      Dank je wel voor de lieve woorden en complimenten – ze doen zo goed! En wat een zelfinzicht en enorme groeistap!
      Dat is al een groot deel van het werk; je openhartige relaas zal zeker een bron van inspiratie zijn voor andere lezers.
      Ik wens je van harte toe dat je nu eindelijk soepel en met liefde en zachtheid voor jezelf, alle -onbewuste- blokkades mag gaan loslaten, samen met je MIR-Methode begeleidster!

      Warme groet, namens Mireille Mettes

      Marja Kikstra

      MIR-Methode begeleider in Enschede
      http://www.erevna.nl

  16. Hoi Mireille,

    Prachtig artikel! Ik heb jaren pijn gehad en kwam erachter dat er vaak emoties onder liggen. Als je pijn voelt in je arm, dan weer in je schouder, dan weer in je kaak etc… wordt het een bepaald patroon. Op een gegeven moment moet je ergens pijn voelen, waar je je op gaat richten. Voor mij was het makkelijk, want dan hoefde ik mijn emoties niet onder ogen te zien. Je kunt het ook zien als een uitvlucht (niet je ware zelf zijn). Het had bij mij te maken met grenzen stellen. Ging ik over mijn eigen grenzen heen, dan werd de pijn weer erger. Ik heb heel veel gehad aan de MIR-Methode, Meditatie en Mindfulness.
    Als je de MIR-Methode dagelijks toepast met aanvullend benoemen b.v. “pijn loslaten” en b.v. “angst om los te laten” benoemt, merk je al snel dat de gewoonte om pijn te hebben veranderd of misschien zelfs dat de pijn verdwijnt.
    Aanvullend aan de MIR-Methode heeft Meditatie en mindfulness geholpen me te ontspannen en in het moment te leven. Niet meer gericht op de pijn maar op hetgeen waar ik mee bezig ben. Waarbij de valkuil natuurlijk blijft om over je eigen grenzen gaan. Maar ook daar ben ik nog mee bezig met de MIR-Methode.
    Ik hoop dat de lezers hier iets aan hebben.

  17. Prachtig artikel, Mireille! Dankjewel.
    Ook de reacties vind ik superfijn om te lezen.
    Dit voelt ongelooflijk goed.
    Veel liefs,
    Liliane R.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.