127. Liegen uit naam van een Goedheiligman

Sinterklaas

Op 5 december is het heerlijke Sinterklaas-avondje. Veel kinderen kijken er naar uit, omdat ze cadeautjes krijgen. En dat is ook leuk, cadeautjes krijgen. Van een weldoener die onvoorstelbaar rijk moet zijn dat hij jou van alles kan geven en ook alle andere kinderen. Het is een heerlijk gevoel dat er iemand zoveel om je geeft, je altijd in de gaten houdt en je iets leuks komt brengen, en ook nog precies datgene wat je wenste!

Genieten

Was Sinterklaas heel belangrijk voor jou als kind? Hield je je daaraan vast? Was hij voor jou een beschermheilige die jou werkelijk aandacht gaf? Veel kinderen zijn zielsgelukkig met Sinterklaas. Ze tekenen vol overgave de mooiste tekeningen, laten zich wekenlang betoveren door mooie liedjes, toevallige ontmoetingen met zwarte pieten, een heuse intocht met muzikanten, paard en boot. Ouders genieten van hun kindjes die vol overgave bij hun schoentje zingen. Die dolblij zijn als ze het pakpapiertje eraf scheuren en hun cadeautje zien. Ouders willen niets liever dan hun kinderen gelukkig zien!

De ontmaskering

Totdat je ontdekt dat Sinterklaas niet bestaat. Je herkent ineens de stem van de Zwarte Piet: “Dat is de stem van onze buurman!”. Je vindt de mantel van Sinterklaas op zolder, je ziet de buurvrouw wegrennen, vlak nadat de pepernoten gestrooid zijn en pats! je kinderdroom is aan diggelen! Alles is nep, alles is gelogen, er is niets van waar. Sinterklaas is gewoon een verklede man en iedereen doet mee aan dit toneelstuk. Sinterklaas bestaat niet!? Maar, maar, maar, en al die cadeautjes dan? En wie is dan die man met die mantel? Is die ook aan het liegen, dan? En weet iedereen dat al? Heeft iedereen al die tijd tegen me gelogen? Zelfs oma?

Volwassenen liegen

Als je geluk hebt, kun je de schok van de ontmaskering van Sinterklaas goed hanteren. Ben je echter een kind dat intens geraakt wordt door deze ontgoocheling, dan krijgt dit een plekje in je hart dat een spoor achter laat: volwassenen zijn niet te vertrouwen. Volwassenen liegen. Als ze over mijn dierbare Sinterklaas liegen, waar dan nog meer over? Het kan een spoor achter laten dat je altijd met je mee neemt, ook als je al volwassen bent. Dit noem ik een S.E.G., een Significante Emotionele Gebeurtenis. Het is een klein, maar belangrijk moment. Een moment dat jou voorgoed verandert en wat z’n weerslag heeft op je gezondheid.

Sinterklaas-ontgoocheling en de MIR-Methode

Heeft deze ontgoocheling over Sinterklaas je als kind diep geraakt, dan kan deze gebeurtenis ervoor zorgen dat er een blokkade zit in je Miltmeridiaan of zelfs in je Drieverwarmer-meridiaan. Is het alleen de miltmeridiaan, dan kan het ervoor zorgen dat je moeite hebt met het aardse leven. Dat je bijvoorbeeld veel piekert, controle probeert te houden over alles en iedereen of dat je moeite hebt met de werkelijkheid. Is ook de Drieverwarmer-meridiaan geblokkeerd, dan kun je je hierdoor zelfs zwaarmoedig of eenzaam voelen. Het goede nieuws is, dat je met de MIR-Methode bij stap 4 ‘Meridianen zuiveren’ zelf die blokkade laagje voor laagje weg aait. Heb je meer haast, dan kun je altijd naar een MIR-Methode begeleider gaan om te laten testen of er bij jou nog S.E.G.’s zijn, indringende gebeurtenissen, zodat ze die met jou rechtstreeks kunnen aanpakken. Als je dat doet, gaat je helingsproces een stuk sneller.

Je chakra’s krijgen ook een optater op het moment dat je van je geloof afvalt. Je onderste chakra, chakra 1, is een energieplek die zich aan de onderkant van je bekken bevindt. Deze chakra is heel belangrijk om jezelf veilig te voelen op aarde, om je plek te durven innemen, om er te durven zijn. Maar ook om de realiteit onder ogen te durven zien. Deze chakra kan verstoord raken op het moment dat je ontdekt dat Sinterklaas niet bestaat. Als hij niet echt is, wat is er hier dan wel echt? En is de wereld dan een koude, kille plek vol liegende volwassenen? Het geeft een heel diep gevoel van onveiligheid. Het goede nieuws is, dat je met stap 8 ‘Chakra’s en aura optimaliseren’ laagje voor laagje het diepe gevoel van onveiligheid weer uitwist. Tegelijkertijd vul je je interne veiligheid aan wanneer je stap 7 ‘Basisbehoeften aanvullen’ aait.

En tot slot, bij stap 3 ‘Vader loskoppelen. Moeder loskoppelen’, werk je aan het loskoppelen van Sinterklaas. Dat klinkt vast heel gek! En toch is het heel belangrijk dat je de teleurstelling in deze mythische figuur loskoppelt. Zodat je ruimte in jezelf maakt om werkelijk verbinding aan te gaan met anderen. Dat je opnieuw leert vertrouwen op mensen en werkelijk het contact durft te maken met anderen!

Waarheid spreken

Als volwassene is het overigens heel goed mogelijk om de waarheid te spreken en toch het plezier in Sinterklaas te behouden. Als je vertelt dat het een verklede man is en dat we met z’n allen een toneelstuk spelen, dan lieg je niet en kan het kind het Sinterklaasfeest toch mee vieren. Dit zal vooral gevoelige kinderen helpen, omdat zij moeite hebben met het aanvoelen van zowel waarheid als leugens.

Let op! Ook al noem ik maar een paar stappen, doe altijd alle 9 stappen van de MIR-Methode! Ze werken met elkaar samen en het is een totaal-systeem dat je als geheel moet gebruiken!

En jij? Hoe heb jij ontdekt dat Sinterklaas niet bestond? Wat deed dat met jou? Ik hoor het graag! Schrijf het hieronder, dankjewel!
Met de toets ‘End’ op je toetsenbord spring je meteen naar het invulformulier.
Persoonlijke gezondheidsvragen graag stellen aan een MIR-Methode begeleider!

Dat het wantrouwen naar volwassenen vervangen mag worden door vertrouwen en contact!
Mireille Mettes

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: www.mirmethode.nl  Bekijk daar de video en ook de instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning.


Reacties

127. Liegen uit naam van een Goedheiligman — 111 reacties

  1. Ik heb het van mijn moeder te horen gekregen, nadat twee kinderen mij ervan hadden geprobeerd te overtuigen en de (domme) juf toen zei; “Sommige kinderen weten dat nog niet, shhht.”
    Mijn moeder vertelde dat Sinterklaas niet meer bestond. En ik ging huilen. Nadat ik klaar was, vertelde ze me dat Sinterklaas vroeger bestaan had.
    Maar net als alle andere mensen gaat ook Sinterklaas een keer dood.
    En de mensen hadden daar zo’n verdriet van, dat ze iemand verkleed hadden, zodat het feest kon doorgaan.
    Ze vertelde me over hoe mensen in andere steden het ook vierden, hoe het naar andere landen ging en iedereen Sinterklaas vierde. En als die Sinterklaas stierf, dan kwam er een nieuwe. En zo vieren we dat al heel erg lang.
    Zodra ik toen ook hoorde dat de pakjes en snoepjes niet zouden verdwijnen, was de magie al min of meer hersteld. Ze hebben mij nooit hoeven vertellen dat ik het ‘geheim’ niet mocht doorvertellen aan mijn zusje, ik had er geen behoefte aan. Ik wilde er net zo graag weer in geloven.

    En nu ben ik 25 en ik ben dit jaar voor de derde keer Zwarte Piet. Het is fantastisch mooi. Je moet de kinderen uitleggen wáárom er tegen ze gelogen is en vooral dat het niet met een ‘fop’ of ‘truc’ te maken had.
    Het was om je een sprookje te vertellen, die je leven nog leuker maakte.
    En (mits goed opgevangen en uitgelegd) nog steeds je leven mooi maakt. 🙂

  2. Ik was denk ik zes jaar, mijn moeder had een naaimachine met kast erom heen, zij droeg altijd een schort met zakken. Op een avond in de sinterklaas tijd pakte zij uit die naaimachine een handvol pepernoten die zij daarna strooide. Ook waren de deuren van de “voorkamer” dicht en schenen daar “kleuren” door, wat later een poppenkast bleek te zijn. Wij, mijn broertje en ik waren door de klerenkast naar die kamer geslopen, gesnapt en de roe gekregen i.p.v. die poppenkast, die later wel, omdat wij een liedje hadden gezongen en beloofd voortaan braaf te zijn, terug kwam.

  3. Even iets anders maar in dezelfde lijn, Mireille. Bij het lezen van deze nieuwsbrief moet ik onmiddellijk denken aan de S.E.G. die ik heb opgelopen toen mijn adoptieouders me op 11-jarige leeftijd vertelden dat ik geadopteerd was (en er daarna niet meer met me over praatten). Ben namelijk als baby geadopteerd. Dit sloeg in als een bom, was de schok van mijn leven en heeft gans mijn systeem geblokkeerd. Ook het onmiddellijke besef dat veel mensen het al die jaren wisten terwijl ik het zelf niet wist was bijzonder pijnlijk. Dit hadden mijn ouders in verhaalvorm moeten vertellen toen ik een jaar of 3 was zodat ik er kon mee opgroeien. Was een megablunder van formaat met grote gevolgen voor mijn verdere ontwikkeling. Ondertussen ben ik 44 en heb ik al goed gewerkt aan mezelf. Het deed deugd om deze nieuwsbrief te lezen!

  4. Beste Mireille,

    Ik ben erg blij met wat je schrijft over de Sinterklaasmythe. Ik weet nog hoe ik me voor de gek gehouden voelde toen ik er achter kwam dat alle verhalen over Sinterklaas onzin waren.
    Toen mijn dochter in groep 1 van de basisschool zat was ze al erg pienter en vroeg me van alles over Sinterklaas. Het stond me vreselijk tegen om haar, net zoals bij mij was gebeurd, dingen te vertellen die niet waar zijn en dus mijn kleine slimme dochter voor te liegen.
    Ik heb haar de waarheid verteld en ze vond het prima en leuk dat ik haar dit vertelde.
    Op school heeft ze vriendinnetjes hetzelfde verteld, dat Sinterklaas een leuk verhaal is maar niet echt bestaat.
    Ik kreeg boze telefoontjes van ouders dat mijn dochter dit aan hun kind had verteld.
    Sinterklaas een onschuldig kinderverhaal als ouders zo reageren?
    Ik ben dus blij met jou mening over dit onderwerp en ben het helemaal met je eens.

    Succes met het mooie werk wat je doet en alles wat je met ons deelt. Dank je wel Mireille

    • Het staat jou helemaal vrij om Sinterklaas te vieren en te beleven zoals je dat zelf wilt. Maar door je kind vrijelijk rond te laten vertellen, ontneem je de kans van andere mensen om hun eigen invulling aan sinterklaas te geven.
      Liever had je je dochter dit verteld, en haar uitgelegd dat ze het daarom niet verder mag vertellen. Ik snap de reacties van de ouders wel, al zijn ze misschien wat heftig. Maar ik mis jouw inlevingsvermogen naar hen toe wel in je verhaal, het is nogal eenzijdig.
      Fijne sinterklaas gewenst!

  5. Sinterklaas of St. Nicolaas: misschien is er iemand die je kent en die je met een kleine attentie (anoniem) kunt verblijden
    Aandacht voor een ander, ook dat is Sinterklaas, de ‘Goed Heiligman’ die ooit in vroeger tijden goed deed aan …….

    • Beste Geerdine,
      Ja, dat is eigenlijk het mooiste idee dat er is! Soort van belangeloze cadeautjes waar iemand anders toch blij van wordt. De Facebook-groep Facebook groep “voorjouvanmij” doet dat ook. “We leggen iets neer voor een ander, belangeloos en anoniem. Het effect is een smile op het gezicht van zowel gever als vinder. Een positief gebaar van mens tot mens. We zijn inmiddels met meer dan 17.000 leden. Als je mee wilt doen, het hoeft niks te kosten. Een lief kaartje of iets dat je zelf hebt gemaakt is voldoende.
      Ik ga eens kijken hoe ik dat rond Kerst kan gaan doen. Lijkt me erg leuk!
      Groetjes, Mireille

  6. Ik maakte over dit onderwerp juist deze week een tekening in mijn dagboek. Dit gaat meer over de combinatie van gedichten en surprises waarin op een grappige manier feedback wordt gegeven, met een cadeautje. Dat kwam bij mij helaas een beetje anders binnen dan bedoeld. Blij met de MIR inzichten die ik hier nu lees!

    Je kunt het op Facebook zien: https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xpa1/v/t1.0-9/p720x720/11218456_987776617935534_795919470644243040_n.jpg?oh=8ce421950b9d3d0e294bc26b356e6e84&oe=56D4EBFB

  7. hallo Mireille,

    vader was die avond zoals gewoonlijk niet thuis. Moeder wel en die gaf me een klein cadeautje met ongeveer de volgende woorden:

    hier heb je een cadeautje. Het is klein en ook het enige, want meer geld hebben we niet voor cadeaus. Dit hebben papa en mama gekocht en niet sinterklaas, want die bestaat niet…….. nog heel goed herinner ik me het knalrode hard plastieke afzichtelijke portemonneetje.
    wat een afgang want nu na ruim 63 jaar staat het nog op mijn netvlies
    en heb ik nog dat rotgevoel van dat moment.
    heel anders reageerde mijn buurjongetje van 8 jaar toen zijn moeder hem uit de droom hielp: ach mama, heeft u dan altijd die cadeautjes zelf gekocht??? en vloog zijn moeder om de hals om haar te bedanken.
    Wat een lieve reactie.
    Zo kan het ook.
    fijne feestdagen en warme groet Nelly.

  8. Toen ik dit artikel las over de goede Sint, was ik echt teleurgesteld in de MIR-Methode! Ikzelf heb het altijd héérlijk gevonden als kind, de fantasiewereld van sprookjes en de Sint en was echt niet in mijn miltenergie gestoord toen ik het leugentje vernam dat de sint mijn ouders waren, maar blij dat ze het me zo laat pas vertelden!! Ik vind het jammer dat er zo veel aandacht verspild wordt en problemen worden “gemaakt” waar er geen zijn!

    Laat ons even “kind” zijn en genieten van deze mooie tijd samen met onze kinderen en kleinkinderen!
    een bezorgde oma!

    • toen ik 40 was speelde ik sinterklazien, compleet met mantel en mijter. daarna voelde ik me 3 dagen verdrietig op de achtergrond, nu wist ik het pas echt zeker, sinterklaas bestaat niet. dit was voor mij geen gemaakt probleem, ik heb dit lang bij me gedragen, het idee, dat sinterklaas bestaat.

    • Kinderen moeten leren, dat er veel gelogen wordt in onze wereld. Daar is de sinterklaasmythe niets bij. Bovendien wordt het ook nog eerlijk verteld, als je een bepaalde leeftijd hebt. Dan behoor je opeens bij “zij die weten”. Mireille je weet toch wel dat de grootste schok is, dat alles of bijna alles dat op teevee, en in de krant wordt verteld, gelogen is of een verkeerd accent krijgt. Als je dit niet weet, dan staat jou nog een grote schok te wachten. En na die schok zullen nog meerdere volgen. En om al die schokken een plaats te geven, is het goed te weten, dat uiteindelijk alles liefde is. Zelfs haat is liefde in wording.

    • Morgenavond vieren wij Sinterklaas voor het eerst in Frankrijk zonder Sinterklaas en zwarte Piet. Er wordt gewoon op de deur geklopt en dan staat er een zak met cadeau’s voor de deur. Ik weet nog goed, hoe ik voor het eerst na jaren Sinterklaas met zijn hoge mijter op en zijn staf door die smalle deuropening moest om de woning vol met kinderen en grot mensen binnen te treden. Dat moet ongeveer tien jaar geleden zijn. Mijn hart klopte weer als vanouds, vol verwachting. Ik schoot helemaal vol en het bleek dat ik als volwassene nog steeds het knd van vroeger ben gebleven. Onze wereld is gebaseerd op leugens. Meer en meer worden ze nu aan ons onthuld. We staan op de drempel van een massale bewustzijnsverhoging.

    • Hoewel ik dezelfde goede ervaringen heb, kon ik me toch wel de vele teleurstellingen en problemen voorstellen. Het begint al met of je het aanvoelt als leugen of niet. Dat blijkt heel persoonlijk te zijn. Zo ja, dan kun je het op jouw manier oplossen door bijv.als de vraag zich voordoet,te vertellen dat hij echt heeft bestaan en dat we het nog altijd zo vieren, maar dan heb je weer de kans om verontwaardigd gekapitteld te worden door de zgn. “leugenaars”, die zichzelf helemaal niet zo zien.
      Het leven is vol van dit soort dilemma’s. Het belangrijkste is, denk ik, dat een kind zich hoe dan ook door zijn ouders gehoord en serieus genomen voelt, zonder dat het te zwaar gemaakt wordt. Humor en grapjes op het juiste moment kunnen wonderen doen.Zo kunnen veel teleurstellingen, ook die i.v.m. Sinterklaas verzacht worden.
      Oma Thea, ik geloof dat wij echt hebben geboft !!

    • beste Thea,
      ik leef helemaal met je mee, ik heb er ook van genoten. Mijn ouders hebben op een casettebandje opgenomen dat ze mij vertelden dat Sint niet bestond, de trilling in mijn stem doet me pijn als ik het nu hoor! Ik vond en vind het een heerlijk feest. Helaas heb ik mijn eigen kinderen al veel eerder moeten vertellen dat Sint niet bestaat. Met alle commercie en Sintjournaals van tegenwoordig wordt de spanning wel heel groot gemaakt. Ook dit jaar weer met de witte wieffe, de spoken op de heide. Voor kinderen onder de 9 jaar echt wel heel spannend. Ik betreurde het dan ook enorm dat ik mijn kinderen al eerder het geheim moest vertellen en daar kwam nog eens bovenop dat er inderdaad bij 1 heel veel wantrouwen was. Nog steeds benadruk ik dat Sint het enige goede geheim is van volwassenen. Dus ja, ik kan me in jouw verhaal vinden en in de MIRverhaallijn!

  9. Mijn moeder (inmiddels 75) kreeg last van dezelfde ontgoochelingen in dit artikel toen zij achter de leugens over Sinterklaas en paashaas kwam. Zij heeft toen gezworen haar toekomstige kinderen de waarheid te vertellen. Dus mijn zus en ik hebben altijd geweten hoe het in elkaar stak. Wij vonden het sinterklaasfeest net zo spannend en gezellig als alle andere kinderen, maar hadden minder zenuwen voor die mysterieuze figuren.
    Omdat ik dezelfde mening erop na houd als mijn moeder heb ik het ook tegen mijn eigen kinderen verteld. Ik ben iemand die niet kan en wil liegen en wil graag dat voorbeeld uitdragen naar mijn kinderen toe.
    Destijds woonden wij in een klein dorpje. Ik had 1 ouder zachtjes verteld dat mijn kinderen niet geloofden. Dat ging als een lopend vuurtje rond. Hoe groot was de consternatie onder leerkrachten en ouders dat ik dit aan mijn kinderen had verteld! Ik moest op school op het matje komen en kreeg zowat dreigementen aan de voordeur om de zeepbel voor hun eigen kinderen in stand te houden. Ik had mijn kinderen daarom ingepeperd om het geheim goed te bewaren. Maar zodra er een ander kind achter het geheim kwam werden standaard mijn kinderen hiervan beschuldigd.
    Dus het ‘trauma’ dat ik mijn kinderen had willen besparen is op een andere manier alsnog gekomen, ook voor mij.
    Ik ben geschrokken van het venijn dat door andere mensen aan de dag gelegd werd om hun leugen in stand te houden. Mijn kinderen vonden de verantwoordelijkheid van het ‘grote mensen geheim’ zwaar op de schouders rusten, grotendeels aangepraat door de leerkracht.
    Inmiddels wonen we ergens anders waar de bevolking wat ‘normaler’ is en hebben de kinderen het allemaal kunnen relativeren.

  10. Lieve Mireille,

    Voor mij was het ook een traumatische ervaring. Een meisje op school had tegen mij gezegd dat Sinterklaas niet bestaat. Ik wilde dat niet geloven, maar vertelde het wel thuis. Toen zeiden mijn broers dat Sinterklaas idd niet bestaat en dat ik eens moest weten wat er allemaal nog meer niet waar was……?!?! Ik vroeg nog wat dan meer, maar dat wilden ze niet zeggen. Ik ben er lang mee bezig geweest en heb nachtenlang bijna niet kunnen slapen. Nu leg ik zelfs de mogelijke link dat ik een half jaar later maanden lang onverklaarbaar ziek was en zelfs een paar weken in het
    ziekenhuis heb gelegen.
    Nu is er gisteren nog iets vreemds gebeurd. Zoals altijd vond ik het leuk om het artikel van jou te lezen en ik zag dat het over Sinterklaas ging. Ik wilde het lezen, maar er kwam iets tussen. Later pakte ik de tablet en kon de mail niet meer vinden. Ik had ‘m toch echt niet verwijderd! Dan maar het mobieltje gepakt: ook weg! Ten slotte nog de computer…… ook niet!!! Je hebt het artikel toch gisteren verstuurd?! Er gebeuren wel vaker vreemde dingen, maar dit…. Ik heb het toen maar op internet opgezocht, maar wilde dit toch even delen,
    hartelijk dank voor al jouw werk en liefdevolle ondersteuning, Iny

  11. Als kind werd ik erg boos toen ik ontdekte dat Sinterklaas niet bestond, ik luisterde op de radio naar luilekkerland en met Pasen kwam de paashaas chocolade eieren en een sprookjesboek brengen, allemaal zaken die belangrijk voor mij waren. Min of meer in een klap stortte de kinderwereld in doordat ik besefte dat ik niet voor vol was aangezien, voor de gek gehouden moest worden blijkbaar. Het deed erg veel met mij. Zelf mocht ik absoluut niet liegen, mijn Moeder kon het als de beste. Als heel klein kind heb ik niet mogen praten over mijn herinneringen uit de lichtwereld, dat paste niet in het stramien van het katholieke geloof. Mijn wereld lag op zijn kop na dat leugenverhaal.Terwijl mijn Moeder er alleen maar om lachte. Later heb ik mij vaak afgevraagd hoe ik toch zo’n verschrikkelijke puber kon zijn die haar Moeder alleen maar aanviel op alles wat oneerlijk leek. In de tussentijd heb ik geleerd dat de belevingswereld mijn ouders ook gebonden was aan die tijd en kan ik er mild naar kijken.
    Ik ben nu wel heel blij met de oproep om eerlijk te zijn naar kinderen toe.

  12. Herkenbaar zeker het verhaal van Jasmone uit Amerika. Al vroeg weten dat men niet altijd zit te wachten op de waarheid.
    Ik was zes en had wat oudere vriendinnetjes die als zoiets lieten doorschemeren. De bevestiging kwam toen ik in de eerste klas op een nonnenschool bij de Sint moest komen. De goede man stonk en zijn snor zat los. Ik ben heel boos geweest op de nonnen, want in mijn idee moest je bij Sint komen als je stout was geweest.
    Ik had al moeite met jokken, vaker de waarheid vertellen zit ook niet iedereen op te wachten. Zeker als je als kind zegt wat er niet klopt.
    Ik heb mijn kinderen ook altijd gezegd dat het een volksfeest is en dat hij niet ‘meer’ bestaat. Ze waren altijd wel van het meedoen. De moeite die hun school erin stak om het leuk te maken kan ik ook waarderen.
    Mijn ouders hebben me gelukkig ook niet meer voorgelogen toen ik het wist.
    Nu kan ik intens lachen om het Sinterklaasjournaal.
    Op het ogenblik heb ik een tekenwinkel samen met een kinderboeken afd. Dan zie ik weer diezelfde krampachtige bewegingen bij ouders nu. Ik zeg dan ook meestal: vertel gewoon dat het feest uit respect van een man die ooit geleefd heeft, wordt gevierd. Kinderen kunnen dat heel goed begrijpen.
    Ik zelf zit te denken dat ook de dunne darm meridiaan meespeelde. Als die goed werkt, ben je heel snel in staat de dubbele bodem en verborgen agenda’s te onderscheiden. Dus wie weet was dat bij mij wel overactief op vroege leeftijd.

  13. Dromen koesteren in het leven.
    Een sprookje,een engel of Sint Nicolaas
    Geeft ruimte om spontaan her en der te geven
    En te genieten van speculaas.

    Vergeet dus niet om te dromen
    Sta er ook open voor iedere nacht.
    Er zal je veel op je pad komen.
    Wat je nimmer had verwacht.

    Hou het luchtig niet te zwaar.
    En wees aardig voor elkaar.
    Koester vooral mooie herinneringen.
    Dat maakt blij en doet je zingen.

    En nu tot besluit .
    Blaas ik mijn prevelementje uit

    • Ik vond het heerlijk. Dat dromen, dat spannende, dat bijzondere. Het zingen, het kleuren, het gevoel van verwachting van iets onverklaarbaars. Ik ben het nooit vergeten en die ervaringen kunnen me niet afgenomen worden.
      Evenals dat ik later heb geleerd dat zaken soms anders zijn dan ze lijken. Dat er een verschil is tussen binnen en buiten. Dat mensen liegen om diverse redenen. Hier was de reden mij kind te laten zijn in een kinderwereld van het magisch denken van het kind. respectvol afgestemd op mijn niveau ipv dat ik al mee moest in de volwassen mensen wereld.

      Ik hecht eraan nu mijn zoontje 14 maanden is dat hij deze beleving en ervaringen mag meemaken. De werkelijkheid haalt je als mens altijd in en het blijft ieders eigen werkelijkheid met de betekenis die hij/zij geeft aan dromen en geloven maar ook aan ontdekken van de dubbelheid. Ik gun hem zijn vreugde en zijn spanning en ik gun hem zijn verlies en zijn verwarring (later). Voor mij persoonlijk is er ruimte voor beide.

      Ik gun iedereen zijn eigen waarheid en werkelijkheid.

      Tot slot niet vergeten je schoentje te zetten. Misschien krijg je als volwassene nog wel iets van de Sint.

      Dianne

  14. Wat enorm veel reacties zie ik hier. Het is toch iets wat bijna iedereen bij gebleven is! Ik geloofde heel lang in Sinterklaas. Ik was al negen jaar toen mijn moeder het vertelde. Ik was verbijsterd en ik geloof inderdaad dat het mijn vertrouwen in de mensen geschaad heeft. Het heeft er in ieder geval in geresulteerd dat ik ook niet meer in God geloofde, want dat zou ook wel niet waar zijn, dacht ik toen. Tot op de dag van vandaag geloof ik niet. Ik heb ook enorme moeite om mijn jonge kleinkindjes voor de gek te houden, maar ik moet natuurlijk wel mee doen. Ik begrijp niet wat er leuk aan is, om een kind iets te laten geloven wat niet bestaat.

  15. Wat is dit een voortreffelijk onderwerp.
    Ik ben helemaal tegen het sinterklaasfeest, altijd al geweest.

    Hoe ouder en bewuster ik word hoe erger ik het Sinterklaasfeest vind. Als kind boeide het mij niet zo denk ik want ik heb er eigenlijk geen herinneringen aan, alleen de cadeautjes dan :-), de cadeau’s vond ik natuurlijk geweldig om te krijgen en de surprises inpakken en weer uitpakken, maar sinterklaas zelf heeft nooit indruk op me gemaakt, integendeel. Het rijmen en dichten haatte ik, maar je MOEST ….. ik nooit gedaan dus hahaha!
    Ik kan me zelfs niet eens herinneren wanneer mij verteld werd dat hij niet bestond.

    Ik heb er eigenlijk altijd wel een antipathie tegen gehad.

    Toen ik voor kleuterjuf studeerde vond ik de sinterklaastijd vreselijk. Ik heb er altijd omheen gedraaid, maar nooit echt met de kinderen over sinterklaas gepraat, heb het altijd heel erg fake gevonden. En als ik dan zag dat er veel kinderen waren die panisch waren en letterlijk rilden, dan brak mijn hart.
    Ieder jaar dat vrienden van me sinterklaas met hun kinderen vierden, dacht ik, wat dit betreft ben ik blij dat ik geen kinderen heb, want dan had ik een probleem tegenover het gros van de mensen.
    En ik vond en vind het nu nog steeds vreselijk als ouders sinterklaas en zwarte piet gebruiken om macht over de kinderen te hebben en ze bang te maken. Brrrrrr en dat gebeurt zooo vaak.
    Ik heb nog nooit sinterklaas gevierd met de kinderen van mijn zus, toen ze klein waren. Wilde best cadeautjes geven hoor, maar niet doen alsof sinterklaas echt bestond, nee faken kan ik niet.
    Ik zie de lol er eerlijk gezegd ook niet van in en al helemaal niet om de kinderen zoveel wijs te maken.
    En hoe ik over sinterklaas (de man) denk, hou ik maar wijselijk voor me 😉

    Ik ben helaas heel negatief over dit overwerp, gelukkig ben ik voor de rest een positief mens 🙂 en ben blij dat ik voor het eerst eens mijn hart heb kunnen luchten over dit fake gedoe, dank je wel Mireille 🙂

  16. Ik vertelde het mijn zoontje , dacht dat hij acht was ,zodat hij het niet van een vriend ofzo zou horen.
    Hij was heel boos en reageerde met : dan bestaat god ook niet .
    Daarom heeft mijn zus aan haar kinderen verteld dat het een verhaal was .
    Haar kinderen genoten er toch van
    Mijn zoon , nu vader van 2 kinderen heeft dat niet vertelt en viert het nog steeds enthousiast

  17. ps die liedjes zijn toch ook hartstikke fout eigenlijk, opvoedkundig gezien: wie stout is de roe..?! Ik heb mijn zoontje gezegd dat er geen stoute kinderen bestaan en als er van de lieve kinderen iemand stout gedaan heeft, krijgt die óok cadeautjes hoor..

  18. Ik vind het moeilijk om te liegen, het gaat tegen de eerlijkheid in die ik heb met mijn zoontje van 5, maar ik word al gestigmatiseerd vanwege mijn gezonde voeding en spiritualiteit, en een rechtzaak door de vader van mijn kind waarin alles tegen me gebruikt wordt dus ik houd wijselijk mijn mond! Ik had al wel de fout gemaakt om te vertellen dat de tandenfee niet bestaat.. nu heb ik maar gezegd dat dat een geheimpje is wat hij niet door mag vertellen. Ik vind het niet meevallen dat sinterklaasverhaal, vooral niet met het sinterklaasjournaal en al die verhalen waar je in mee moet gaan want anders klopt het niet meer!

  19. Ik heb drie kinderen in de leeftijd van 24, 21 en 13 jaar en ik heb ze vanaf kleins af aan verteld dat sinterklaas niet bestond, maar wel dat hij bestaan had en op zijn verjaardag altijd cadeaus gaf aan kinderen en dat we dat in ere hielden.
    Menig ouder en zelfs school begreep mij niet en vonden het jammer dat ik mijn kinderen niet liet geloven.
    Toch heb ik er nooit spijt van gehad en mijn kinderen vonden dat ik het goed gedaan had, door hen de waarheid te hebben verteld.
    Ik heb alleen nog een foto die ik wel betreur, mijn zoon was denk ik 5 jaar oud en wilde de sinterklaasmuts niet op die ze op school hadden gemaakt en daarop kijkt hij heel boos en verdrietig, wat moet hij zich eenzaam hebben gevoeld denk ik dan….

    Groet, Margareth

  20. Ik hoorde van kinderen op school dat ze wisten dat Sinterklaas niet bestond en ik heb m’n ouders verdedigd door dik en dun, geen twijfel dat ik hen niet kon geloven, vertrouwen.
    M’n teleurstelling, desillusie was zo groot, dat ik nu ter plaatse nog moet huilen.
    Ik ben een vrij angstig iemand en doe veel om steviger in het leven te komen staan.
    Mijn kinderen heb ik verteld dat het een spel is en ze genoten intens van Sinterklaas, zonder angst. Alleen denk ik doordat ze zelf die ervaring niet hebben gehad, hebben ze tegen m’n kleinkinderen wel gezegd dat hij bestond.

    • Oh Maria bij mij gebeurde precies hetzelfde. Natuurlijk logen mijn ouders niet. In de vierde klas van de lagere school stond ik tegenover een groepje klasgenoten te oreren dat Hij echt bestond. Dat herinner ik me nog als de dag van gisteren oh dear ik schaam me nu nog.

  21. Misschien een tip: als je het hebt over ‘het verhaal van Sinterklaas’ dan ben je nooit aan het liegen. Je kunt het vergelijken met een sprookje. Die zijn ook niet waar of niet echt gebeurd en zijn toch mooi om te geloven. Veel plezier allemaal met het ‘Verhaal van Sinterklaas’!

  22. Hallo Mireille,

    Ik vind wel mooi dat je het onderwerp aanstipt en ook hoe iedereen daar zijn/haar eigen beleving in heeft. Zelf heb ik er voor mijn gevoel geen last van gehad, toen het niet bestaan van de Sint “uit kwam”. Wel teleurstelling dat het feest nu over was en tegelijkertijd opluchting, want dan hoefde ik niet meer. Het ergste vond ik zelf namelijk het op schoot moeten zitten bij Sinterklaas. Als kind met een seksueel misbruik verleden was het voor mij heel moeilijk om bij een vreemde meneer op schoot te gaan zitten. Daar heb ik nog niemand in de reacties over gehoord en wil ik daarom wel graag even melden. Het liefste had ik dat gewoon helemaal niet gedaan!!
    Ook het hele gericht zijn op of je wel braaf geweest was het afgelopen jaar, heb ik als moeilijk ervaren. Ik deed het hele jaar mijn best om maar zo braaf mogelijk te zijn en dan toch die angst dat je iets verkeerd gedaan had. Hoewel de sinterklazen verder altijd wel aardig waren, is dat wel blijven hangen. Dat zat al in mijn aard, maar werd wel versterkt door Sinterklaas. De pieten vond ik alleen maar leuk en aardig, die wilden ook niets van mij – dat scheelt. Verder hebben mijn ouders hun uiterste best gedaan om er een zo leuk en mooi mogelijk feest van te maken. Wat dat betreft: petje af. Zeker met de weinige middelen die er waren.

    Groetjes,

    Sabrina

    • Hoi Sabrina, ik herken veel in je verhaal. Ook ik vond het op schoot zitten bij de Sint altijd eng – kon toen zelf nog niet duiden dat dit te maken had met het seksueel misbruik wat ook speelde. Goed dat je dit hier ook vermeld, er zullen er meer zijn die dit herkennen.
      Wat me opvalt in je verhaal is dat je zo mild bent naar je ouders toe – dat vind ik zelf nog steeds lastig door het seksueel misbruik verleden, zelfs na al die jaren.

      Groetjes,
      Isabel

      • Hoi Isabel, dank je wel voor jouw reactie. Mild ben ik wel van nature, maar ik heb naar mijn ouders echt hard gewerkt om al mijn gevoelens onder ogen te zien – alles wat ik had weg gestopt – en om voor vergeving te kiezen. Vergeving geeft rust. Uiteindelijk hebben ze namelijk geen idee van wat ze hebben gedaan en de impact die het op mij had. Ik kan het ze kwalijk nemen, maar daar vergiftig ik alleen mezelf mee. Niets zo toxisch als negatieve gedachten en emoties die zich vastzetten. Mijn keuze voor vergeving heeft ontzettend veel verlichting en vrede naar mezelf gebracht en is dat uiteindelijk niet wat we allemaal willen: een gelukkig en gezond leven? Ik wens je veel sterkte met jouw proces en alvast een heel fijne Kerstmis. Groetjes, Sabrina

  23. Ik heb eigenlijk als kind al geweten dat het één groot spel is, doodeng dat wel, het voelde inderdaad enorm onveilig. Ik vond het doodeng om naar Sinterklaas te moeten als hij in een grote zaal zat of om hem een hand te geven als hij voorbij kwam. En ook de pieten vond ik eng en ….. ik vind het als vrouw van 50 nog steeds eng. Ik krijg altijd een sterk onbehaaglijk gevoel bij die intocht. Bah, van mij mag het afgeschaft worden, die vermomming blijf ik eng vinden, want ik weet niet waar ik aan toe ben. Maar aan de andere kant: de sfeer van de vrolijke pieten en de boot die aankomt vind ik op een afstand wel leuk en daar kan ik van genieten. Maar liefst geen persoonlijk contact met Sint of de pieten.
    Maar ik heb me niet bedrogen gevoeld, als kind voelde ik die vermomming haarfijn aan, maar vond dat dus wel erg eng. Ik bleef lachen, want dan kreeg ik snoep en kadootjes.

  24. Hallo Mireille,
    Wat veel narigheid rond Sinterklaas en wat jammer! Ik zal niet veel cadeautjes gekregen hebben, omdat het oorlog was. Maar ik heb nu nog hetzelfde magische gevoel bij Sinterklaas als toen ik klein was. Die prachtige rode bisschop, in het donker door weer en wind, op de schimmel over de daken, en die mooie kleurrijke zwarte Piet met een zak vol cadeautjes. ’s Morgens heel vroeg als het nog donker was naar je schoen gaan en ook nog even uit het raam naar de daken kijken of je misschien net nog een glimp kon opvangen van Sint of Piet. En de liedjes ’s avonds bij de kachel ! Daarna advent en Kerst met weer een heel andere, meer verstilde, sfeer. Ik vond het prachtig allemaal.
    Toen ik een jaar of 7 was ging ik twijfelen en toen ik tijdens het bezoek van Sinterklaas in de gymzaal vanwege de drukte in het wandrek zat, keek ik van die hoogte in de mijter en zag zwart haar. Thuisgekomen vertelde ik dat hij bovendien een touwen baard had. Mijn moeder lachte en zei: ach kindje, nu ben je groot. Dat vond ik ook wel wat hebben. En het sprookjes-gevoel bleef, of Sinterklaas nu bestond of niet. Net als met kabouters en elfjes en Engelen. Die verbeelden ook iets dat je wel voelt maar niet ziet. Met mijn kinderen en kleinkinderen is het ook ongeveer zo gegaan.
    Kinderen denken inderdaad magisch en het hangt, denk ik, van de mensen en toevallige gebeurtenissen rondom het feest af of vertrouwen geschokt wordt. In dat geval is er dus gelukkig nog altijd de MIR-Methode of bijv.ho’oponopono !

  25. Toen ik je artikel las was ik zo ontzettend blij! Eindelijk iemand die het precies zo heeft ervaren als ik. Toen mijn moeder het vertelde zag de wereld er in één klap anders uit. Ik geloofde heilig in Sinterklaas al vond ik het wel vreemd dat mijn vervelende verwende buurkinderen altijd van die grote en leuke cadeau’s kregen en ik nooit de cadeautjes die ik graag wilde. Ik voelde me daardoor erg afgewezen. Maar het feit dat ze jarenlang zo hadden gelogen was de reden dat ik niemand meer vertrouwde. Inderdaad wat was er dan wel waar! Ik heb het meteen aan m’n jongere broertje verteld om hem verdriet te besparen en die had het tegen m’n moeder gezegd. Ik heb toen enorm op m’n kop gekregen van haar en moest het spel met haar meespelen. Dat heb ik niet gedaan. Ik weet nog dat ik jaren later toen ik serieuze verkering had bang was om kinderen te krijgen. Één van de redenen was het idee dat ik ook mee zou moeten doen aan de leugen van Sinterklaas en dat beangstigde me enorm want mijn omgeving zou het niet pikken als ik het anders zou doen. De hele maatschappij zou ik tegen me krijgen en ik wist dat ik daar niet tegen op kon. Gelukkig is het goed gekomen en hebben we zelfs 5 kinderen mogen krijgen. Ik ben tot een levend geloof gekomen in de Here Jezus en heb me verzoend met God waardoor ik nu de kracht krijg om wel er tegen in te gaan. De Sinterklaastijd is nu één van de leukste periode’s van het jaar. We zien het echt als een kinderfeest en hebben altijd verteld dat het een soort groot toneelstuk is. Als onze kinderen gewetensbezwaar kregen naar hun vriendjes hebben we altijd gezegd dat ze het aan hun mochten vertellen en het leuke was dat de kinderen zelf er heel positief op reageerde maar de ouders in de meeste gevallen heel agressief van werden. Ze vonden dat we de traditie verpesten en dat we tradities in stand moeten houden. Dan vertel ik altijd dat de traditie in China was om de voetjes van jonge meisjes af te binden. Moet je dat dan ook maar blijven doen? Als tradities goed zijn voor ons ben ik de laatste om ze af te schaffen maar als ze schadelijk zijn op wat voor manier dan ook vind ik dat ze moeten worden afgeschaft, in ieder geval het leugenachtige erin.
    Mireille dank je wel dat je het hebt willen delen, het heeft me heel goed gedaan.
    Hartelijke groeten,
    Corry

  26. Sinterklaas is een feest waarbij verschillende dingen uit verschillende tijden door elkaar lopen. Winterfeesten stammen vaak af van pre christelijke dodenfeesten. Zo ook Sinterklaas, vermengd met de vereniging van Nicolaas van Mira. Vanouds tamelijk ruige feesten met maskerades en ommegangen, een hoop herrie en vaak na negen maanden een geboorte golf. Vanaf de negentiende eeuw steeds keuriger en steeds meer voor kinderen. Geheimzinnigheid en elkaar voor de gek houden hoort er ook bij. Wat is waarheid, wat is leugen? Sommigen zijn daar erg rechtlijnig in. Zo steekt het leven niet in elkaar. Wij zijn allemaal Sinterklaas, helemaal eens met Willy. En Zwarte Piet kun zien als zijn schaduw, net zoals wij allemaal onze schaduw hebben.

  27. Wat een grote teleurstelling toen ik uit school kwam en door het raam van de huiskamer kon zien dat mijn vader en moeder alles waren uit aan het zetten op de tafel. De borden met pepernoten en mandarijntjes. Dit is echt om nooit te vergeten. Nu ben ik zelf oma en doe ik mee met de ouders van mijn kleinkinderen. Nu ik het artikel heb gelezen herken ik precies wat deze leugen met je doet als kind. Ik ga toch eens praten met mijn zonen. Laat ze sowieso dit artikel lezen.

  28. Ik geloof dat niemand mij heeft verteld dat Sinterklaas niet bestaat. Ik wist het gewoon, al wilde ik het eerst niet voor waar hebben. Ik herkende de stem van mijn nichtje in de stem van Sinterklaas. De rode jas die hij/zij droeg was van dezelfde stof gemaakt als de gordijnen uit het kantoor waar we naast woonden.(Het was in de jaren 50, veel geld was er niet, dus het was eig. wel leuk dat ze er toch iets van probeerden te maken, denk ik nu) Maar vooral dat kleine mondje van het mombakkes vond ik verdacht. Hoe kon Sinterklaas daar nou mee eten ? at hij soms alleen yoghurt of soep ? Ik heb dat gevraagd en kreeg daar een wat lacherig antwoord op. Zoiets als, dat Sinterklaas zijn vrouw hem zou voeren. Zoiets geloof je toch niet als 6-jarige ! Ik herinner me dat ik het maar een vreemde vertoning vond. En was verbaasd dat volwassenen zoiets deden..Aan de andere kant toen mijn oma een wat oneerbiedig liedje zong voor Sinterklaas riep ik : oma niet doen ! ik was toch bang dat er iets onaangenaams zou gebeuren, of dat ze ‘in de zak moest’en mee naar Spanje (zgn).
    Later heb ik inderdaad weleens gedacht : zou God soms ook zo’n fabeltje zijn dat volwassenen je proberen wijs te maken. Maar ik ontdekte gaandeweg dat dat toch wat anders zat. Terugdenkend denk ik dat dit voorval mijn kritisch vermogen wel heeft gescherpt.

  29. Hoi Mireille,

    Naast Sinterklaas zijn er zoveel zaken die vergelijkbaar zijn met het geloven in Sinterklaas; het algemeen ontwaken van de mensheid komt daarmee overeen. Veel zaken waarin we geloven of hebben geloofd zoals: politiek, global warming, terreur, wetenschap, etc vallen van hun stuk als je op onderzoek uitgaat. Hetzelfde gevoel als bij de ontmaskering van Sinterklaas geldt ook voor deze onderwerpen. Dus wederom -net als bij Sinterklaas- kun je het gevoel van bedrogen zijn ervaren. Alleen de waarheid zal ons bevrijden! Groetjes,
    Richard

  30. Ik schreef op 1 november 2014 al een blog over het moment, dat mij werd verteld dat Sinterklaas niet bestond:

    O, wat heb ik GELACHEN toen mijn moeder me toen ik 8 jaar was, verklapte wie er écht de met roet geschreven brieven bij onze schoentjes legde. Die Zwarte Piet “Krabbedoelie’, was gewoon mijn pappa! En dat het de buurman was die op het raam bonkte en de zak met cadeautjes voor de deur zette. Die mijn mama soms al maanden tevoren had gekocht en moest verstoppen tot 5 december, het idee! Ik besefte vooral hoeveel TIJD mijn hardwerkende ouders daar ieder jaar mee kwijt waren. En wat HEERLIJK, om in het geheim-van-de-volwassenen te mogen delen, omdat mijn broertje en zusje nog ‘geloofden”. Nee, daar heb ik geen trauma van… maar mijn zusje Janine werd later kwaad en begon te huilen! Die wilde onderdeel blijven van het avontuur, bij de heerlijk onnozele kinderen blijven horen. Toen zag ik al, dat de persoonlijke beleving van iets, het belangrijkste verschil maakt in iemands leven. Daarom verwelkom ik als oprichter van Hartsdromen.nl alleen dromenvervullers die voor 100% droombeleving willen zorgen! Die dat niet tastbare, onderscheidende vermogen hebben. Waardoor mensen weer als een kind kunnen genieten: echt even vergeten, dat ze terminaal ziek zijn. Veel geld uitgeven aan een droom doen wij dus niet, want dat gevoel is toch onbetaalbaar?

    Misschien moeten we in de tijd van zowel graaiende managers als voedselbanken, ook terug naar de herinnering, dat Sinterklaas en Sint-Maarten (in veel landen overlappen ze elkaar) vooral LICHTJES EN DANKFEESTEN zijn. Voor de overvloed die er is als we samen delen. Weggeven wat we zelf niet nodig hebben aan de armen en de zieken Daar zou wat mij betreft de discussie over mogen gaan!

    Wil je de hele blog lezen, ga dan naar: http://www.hartsdromen.nl/blog

  31. Zelf heb ik geen slechte herinneringen. Bij mij thuis werd er weinig over gezegd. Het was er gewoon en ik kan me herinneren dat ik tegen mijn moeder zei: “Mam, de kinderen zeggen dat Sinterklaas niet bestaat”. Waarop zij zei:”O ja? En wat denk jij?” Waarop ik blij zei dat hij natuurlijk wel bestond. Einde probleem. Langzaamaan heb ik ontdekt dat Sinterklaas niet echt was.
    Bij mijn eigen 4 kinderen twijfelde ik. Ik wilde niet liegen. Door al het gedoe eromheen, overal, is het lastig om tegen een kind te zeggen dat zo graag in dat mooie sprookje wil geloven dat Sint niet echt is. Bovendien is kinderen buiten de groep plaatsen ook schadelijk voor hun ziel. Ik heb ze nooit gezegd dat Sinterklaas bestaat en ik heb het ook nooit ontkent. We vierden Sinterklaas met surprises en gedichten. De kinderen kregen ook een surprise en een gedicht zolang ze nog wilden geloven en een extra cadeautje omdat het een kinderfeest was, tot ze niet meer geloofden en zelf surprises gingen maken. Dat was bij een zoon al op z’n zesde en bij mijn dochter pas toen ze 9 was. Ik volgde dus de tactiek van mijn moeder. Die heeft voor mijn kinderen prima gewerkt. Maak dingen niet groter dan ze zijn en kijk goed naar je kind is mijn advies.

  32. Met mijn oudste broertje fantaseerden wij hoe Sinterklaas over daken in zo veel huizen kan komen. Alle plaatsjes waar schoenen “gezet” zijn goed weet. We hebben er eens een schoen extra bijgezet. Daar kwam niets in. Mijn moeder vond dat helemaal niet raar. “Maar vertel het niet aan jullie jongere broertjes. “Zal ik een verhaaltje voorlezen”? Meteen was ze begonnen. Wij waren stil. Voelden stilten en muziek. Het werd een mooie dag voor iedereen. Een gegeven. Toegeven of bekennen hoeft niet nodig te zijn.

  33. Ik kwam uit een groot gezin en was op een na de oudste. Altijd vreselijk genoten van het Sinterklaasfeest. Op een gegeven moment voeg mijn moeder aan mij en mijn oudste broer of we een geheimpje konden bewaren en ze vertelde over Sinterklaas en dat het natuurlijk niet kon dat hij overal tegelijk was en voor iedereen kadootjes had. Dat hadden we inmiddels zelf ook al bedacht en vonden het heel normaal. Niks geen trauma of een gevoel om voorgelogen te zijn. Vanaf dat moment behoorden we bij de groten die het spel mee mochten spelen en dat hebben we me veel plezier gedaan. Ook mijn jongere broers en zusje hebben er niets aan overgehouden. Bij mijn kinderen later ging het op dezelfde manier. Mijn kleinkinderen zijn nu nog klein en geloven er met volle overtuiging in. Ik ben blij met het Sinterklaasfeest en het plezier dat het me als kind gegeven heeft. Indien gewenst speel ik het spel nog gewoon mee. Voor mij voelt het niet als liegen of voorgelogen worden en ik zou het niet leuk gevonden hebben als mij mij dit feest als kind onthouden zou zijn omdat mijn ouders dit niet met hun ‘geweten’ overeen konden komen.

  34. Dank je voor het artikel! Ik ben ondertussen 48 maar voel nog steeds een knoop als het gaat over mijn sinterklaas-desillusie. Ik geloofde heilig (!) in de man en genoot er héél erg van. Toen ik 9 was vertelden mijn ouders opeens vlak na het sinterklaasfeest dat hij niet bestond! Ik wilde het niet geloven. Mijn moeder had altijd gezegd dat hij wel bestond als ik weer eens thuiskwam met het voor mij vreemde verhaal van de buurjongen die vertelde dat hij niet bestond. Dan was ik verontwaardigd, maar gelukkig kwam mijn moeder met de verlossing… zie maar, tuurlijk bestaat ie. En dan opeens zegt ze iets anders…… een enorme schok, huilen, radeloos was ik. Het argument van mijn ouders was dat ik nu toch echt te oud was en dat mijn nichtje ook niet meer geloofde en dat ik uitgelachen zou worden. Het heeft een diepe, diepe wond achtergelaten die ik niet kon delen omdat iedereen het overdreven vond dat ik daar zo’n last van had. Het allerergste vond ik dat mijn ouders, in wie ik tot dan het volste vertrouwen had, dus eerst de ene waarheid vertelden en dan zomaar opeens de andere waarheid. Ik kon ze dus niet vertrouwen, ze logen tegen me en leken daar geen enkel bewustzijn over te hebben! Dus nogmaals: dank je wel voor je verhaal.

  35. Omdat mijn man en ik het als kind het meest vervelend hebben gevonden dat we ons voor de gek gehouden vonden door onze ouders hebben wij steeds tegen de kinderen gezegd: wij zijn Sinterklaas (overigens zonder daar verder diep op in te gaan). Dat geloofden ze toch niet. De illusie wordt door tv en winkels wel in stand gehouden. Wij hebben zelf daardoor niet het idee gehad dat we daarmee de feestpret hebben bedorven en we hebben hen niet belogen.

  36. Ik heb in de zomervakantie verteld dat het afstamt van een waar gebeurd verhaal en dat we dat verhaal zo mooi vinden dat we als in een toneelstukje het elk jaar weer afspelen. En omdat jonge kinderen te jong zijn om het hele verhaal erachter te snappen het op latere leeftijd uitgelegd wordt en we aan de oudere kinderen vragen om dit verhaal in leven te houden. Het is dus geen leugen. Uitleg over het verhaal is oa te vinden op: http://henk-reints.nl/saskia/sint/index.htm
    Ik vind het wel erg jammer dat het zo neergezet wordt. Als je het als volwassenen als leugen ervaart, ben je dan de hele sfeer rondom het spel vergeten? Wat was het voordeel van de ‘leugen’ en wat raakt het in jou dat je het nu als ‘leugen’ ziet. Mijn jongste heeft met groep 8 zwarte piet mogen spelen voor de onderbouw. Wat een feest en wat een saamhorigheid om alles zo goed mogelijk te doen om niet herkend te worden. Kinderen ‘bang maken’ voor zwarte piet hoorde daar echt niet bij. Dat is wat ouders/volwassenen zelf verzonnen hebben uit onmacht.

  37. Lieve Mireille,
    Toen ik, op 6j. leeftijd, het van een meisje uit de klas vernam heb ik voor mezelf besloten dat ik dit nooit of nooit aan een ander kind zou doorvertellen. Dit zou ik niemand aandoen!!!
    Ik heb mijn woord gehouden en ben er tot op heden fier op.
    Ik heb het spel nog jaren meegespeeld gezien ik, enkel 1x op een jaar, op Sint.Niklaas dus, een cadeautje kon verwachten.
    Ik heb ooit eens als 2-3 jarige peuter aan mijn moeder een strandbal gevraagd (in de mooiste kleuren van de regenboog) want we gingen naar zee. Haar antwoord was…ja die krijg je als we terug zijn en tegelijk verklaarde ze aan de buurvrouw: tegen dan is zij dat al lang vergeten.
    Zestig jaar later weet ik het nog Mireille, want dat was voor mij echt een hele grote schok!

    Groetjes,

    Christel

  38. Dag Mireille,

    Ik weet nog wel wat ik mijn kinderen om de beurt vertelde, toen ze te weten kwamen dat Sinterklaas niet echt was. Sinterklaas is een beeld voor de liefde van ouders voor hun kinderen. Ouders doen niets liever dan hun kinderen gelukkig maken, op die dag tonen ze dat expliciet. Het is een feest van ouderliefde. Sinterklaas is een symbool en op die manier ook heel echt. En dan gaf ik ze een dikke knuffel. Ik heb ook nooit gedreigd met Zwarte Piet, de vriend van Sinterklaas die de cadeautjes door de schoorsteen bracht, lastig goedje, trouwens, dat roet.
    Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik loog tegen mijn dochters. Voor mij was Sinterklaas ook echt wat ik nadien tegen mijn dochters zei, een feest voor hen én voor mij, van mijn liefde voor hen.
    Nog een leuke anecdote: toen mijn dochterje van 6 in de eerste graadsklas zat, riep een kind door de klas: Sinterklaas, die bestaat niet, dat zijn je ouders!! Mijn kleine Eva heeft daar in stilte diep over nagedacht en toen besloten dat dat niet mogelijk was. Mijn ouders die cadeautjes brengen naar alle kinderen?? Dat kon gewoon niet.
    fijne dag nog, Margareta

  39. Ik denk dat dit een van de redenen is dat het zo heftig maakt voor mensen om over Sinterklaas te praten.

    Buitenstaanders denken dat het gaat om het racisme, maar het is die kindpijn die geraakt wordt.

    De afbeelding is misschien verouderd maar de “zenuw die geraakt wordt” in de pieten discussie is dat van het geloof afvallen. Het is een enge nare ervaring als je pech hebt, en daar wordt je aan herinnert.

  40. Wat veel reacties! Bij mij ging het anders, mijn ouders hebben me van begin af aan verteld dat Sint en Piet niet echt waren. Ze waren bang dat ik anders zou denken dat het kindeke Jezus ook niet zou bestaan. Ze vertelden me dat het een spelletje was. En dat andere kinderen ‘nog in Sinterklaas geloofden’. Ik voelde me zodoende erg groot, ook omdat ik mijn mond moest houden hierover. Het voelde als een groot geheim. Dit was in de beginjaren 60. Ik dank dat ik toch wel mijn mond voorbij gepraat heb, want toen de Sinterklaas op de kleuterschool kwam mocht ik niet meedoen met het feest en werd met een kleurboek apart gezet in een andere klas. Terwijl dit door iedereen met de beste bedoelingen op touw gezet is en er geen kwaad in schuilt was ik er toch verdrietig van. Ik voelde me buitengesloten.

    • Beste Heidi,
      Poeh, hoe symbolisch is de rol van ‘potentiële klokkenluider’. Ik denk dat veel volwassenen ditzelfde ook dagelijks meemaken. Het spijt me voor je dat de volwassenen er zo krampachtig mee omgingen. Wat een verdrietige dag moet het voor je zijn geweest! Dat het verdriet en het gevoel van buiten sluiten maar uit je systeem mag verdwijnen en er begrip en eigenliefde voor in de plaats mag zijn!
      Groetjes, Mireille

      • Mireille,
        Dank voor je lieve reactie. Ik heb me wel vaker buitengesloten of ‘anders’ gevoeld en geprobeerd dit te hanteren door me heel erg aan te passen aan mijn omgeving. Pas later in mijn volwassen leven heb ik geleerd hier anders mee om te gaan en het blijft lastig. Ik weet niet of ik dapper genoeg ben om een klokkenluider te zijn. Ik zie wel veel maar benoem het lang niet altijd.
        groet,
        Heidi

  41. Kinderen van 4, 5, 6 denken nog heel magisch, alles kan….ik zie Sinterklaas daarom niet als een leugen, maar een verhaal om mee te gaan in de magische wereld van een kind. Dit verhaal een duwtje in de goede richting te geven zoals Peter beschrijft (dankjewel), spreekt me aan.

  42. Dank Mireille, voor dit thema rondom sinterklaas. Aan de vele reacties kan je zien dat het erg leeft.
    Soms was ik het eens en soms niet. Ik heb ze allemaal doorgelezen en het heeft mij erg aan het denken gezet. Ik heb nu twee nog erg jonge kleinkinderen. De oudste van 2 is inderdaad nogal bang. Maar mijn dochter en schoonzoon gaan er vooralsnog goed mee om. Ik kan mijn eigen gevoelens uit mijn jeugd ook nog goed herinneren. Ik heb het altijd, meestal positief, spannend gevonden. Met de enkele keren dat het niet zo was, heb ik leren omgaan. Zo leer je je gevoelens in het leven te kanaliseren, vind ik.
    uiteindelijk vind ik dat dit (tijdelijke) geloof bij het leven hoort. Je hele leven kom je ervaringen tegen uit sprookjes, literatuur en de kunst in het algemeen. Wel of niet waar, dat is de vraag! Het vormt je als mens, is mijn mening.

  43. Ik heb het altijd als een heel fijn feest ervaren. Het is een feest die je in verschillende fases leert vieren. Als klein kind was het een spannend kinderfeest voor mij. Toen ik een jaar of zeven was vertelde mijn moeder dat het sinterklaasfeest eigenlijk een heel mooi sprookje is waar ieder mens aan mee mag doen. En als je het weet dat Sinterklaas niet echt bestaat mag je mee helpen het sprookje voor de kleine kinderen mee te spelen en zelf krijg je een andere rol in het sprookje. Je mag nu meedoen met het maken van surprises en iets leuks maken voor een ander waar de ander echt blij mee is.toen ik weer wat ouder werd vertelde mijn moeder dat er weer iets bijkwam. Je mocht nu op een leuke manier iets in de surprises verwerken. Je mocht op een leuke manier een bepaald punt van iemand naar boven halen en dat uitvergroten. Zo kan je over dingen praten die je anders niet zo snel zou zeggen. Maar omdat je het op een leuke constructieve manier kan doen zodat het heilzaam is voor de ander wordt het juist leuk. Daarna werd ik zelf ouder en heb het ook op deze manier doorgegeven. De kinderen , allemaal volwassen vinden het nog steeds leuk en willen het nog steeds vieren. Het is een moment in het jaar waar je ondanks alle drukte echt even tijd maakt voor een ander. Je geeft echt aandacht dmv een surprise of gedicht.

  44. Je kunt aan dit hele festijn, mijn favoriete feest, ook een wijze les koppelen: blijf altijd goed voelen wat voor jou waarheid is. Dit is wat er gebeurt.
    Zelf had ik al jong het gevoel dat er iets niet klopte. Ik ging als kleuter al op zoek naar de wortel. En hoe kon Piet nou zwart worden van een centrale verwarming?
    Als moeder had ik een dubbel gevoel, maar heb het spel meegespeeld. En gelogen en vooral gezwegen. Wel heb ik opmerkingen gemaakt als: volgens mij klopt hier iets niet met die man in die jurk. Zag Sint er vanmiddag niet anders uit?
    Wat ook mooi aan het feest is: dat mensen gaan knutselen, toneelspelen en dichten.

  45. Een mooi en schokkend moment, waarop alle “waarheden” die mij verteld werden vanaf dat moment in twijfel getrokken mochten worden. Ik werd bewuster van mezelf en de illusie van de wereld om mij heen.
    Daarom zie ik het Sinterklaas-feest ook als een belangrijk ritueel in een kinderleven. De onbevangenheid en het vertrouwen in het Goede en Heilige van het leven én de confrontatie met het harde werkelijkheid, die ondanks de illusie gebaseerd is op liefde en vrijgevigheid. ….. een mooie stap naar volwassenheid!

  46. Met de overgang van niet weten naar weten heb ik geen moeite gehad.
    Wel ben ik vreselijk teleurgesteld geweest in de “echte” Sinterklaas.
    Met de school gingen wij altijd naar een zaal waar de Sint enkele kinderen bij zich liet komen.
    Ik mocht ook een keer komen en werd de hemel ingeprezen omdat ik als oudste van 8 kinderen thuis zoveel deed en op de broertjes en zusjes paste.
    Hierna kreeg ik een hand en kon gaan.
    Toen werd er een meisje geroepen (vader was een van de rijken van het dorp) dat te horen kreeg dat zij niets goed deed. Wat denk je… zij ging weer naar haar plaats met een grote poppenkamer. Dit heeft mij heel veel pijn gedaan en mijn vertrouwen in de goede Sint was verdwenen. Dit alles speelde ca. 63 jaar geleden, maar ik kan het niet vergeten.

    • Beste Truus,
      Ja, precies, dit soort ervaringen kunnen ‘griffen’ in een kinderziel. De volwassenen ‘vergeten’ of hebben niet in de gaten wat ze aanrichten bij kinderen wanneer er openlijk zoveel ongelijkheid ontstaat. Alsof je niet goed genoeg zou zijn. Alsof je minder dan een ander kind zou zijn.
      Ik hoop van harte dat je het een plek hebt gegeven, ook al zul je het nooit vergeten. Het zal misschien wel je waarden sterk hebben gevormd en wie weet je hebben gemotiveerd om mee te werken aan meer gelijkheid voor kinderen? We weten tenslotte nooit waar dit soort ervaringen goed voor zijn!
      Veel geluk en groetjes!
      Mireille

  47. Beste Mireille,
    Ik vind het fijn dat je hier aandacht aan besteedt. Voor mij is het destijds een ontluisterende ervaring geweest om te horen dat Sinterklaas niet bestond.
    Ze hadden net zo goed meteen kunnen zeggen dat God niet bestond. Ik voelde me ontzettend belazerd en voor mijn gevoel kwam ineens alles ‘op losse schroeven te staan’. Wat was nog waar en wie kon je nog vertrouwen?
    Het gaf een enorm gevoel van onveiligheid.
    Dit onderwerp kan bij mij nog steeds heftige gevoelens oproepen, terwijl ik inmiddels alweer 56 jaar ben. Zo’n impact heeft het gehad.
    Lieve groeten van Wil

  48. Goedemorgen Mireille,

    Toen onze zoon zes jaar was heb ik hem verteld dat Sinterklaas niet bestond. Hij was erg boos op mij en zei: mama, je vertelt ons altijd eerlijk te zijn, maar je bent het zelf niet geweest. Ik had daar best moeite mee. Wij woonden in die tijd in West-Afrika en maakten deel uit van een kleine Europese gemeenschap, de Sinterklaas gekte was daar niet zo erg als in Nederland, maar de Nederlanders vierden het wel intensief op school en Sinterklaas kwam bij ons thuis waar wij een feestje gaven.
    Ik denk nog vaak aan deze situatie rond Sinterklaas. Mijn zoon is inmiddels volwassen, woont in Thailand en heeft een dochtertje van 20 maanden, maar viert geen Sinterklaas. Mijn kleindochter krijgt wel een cadeautje van ons.
    Groetjes, Inge

  49. Hi Mireille, bij mij was het een afschuwelijke ervaring, ik was bijna 8 toen dit gebeurde, ik ben nl. 2 dagen erna jarig.
    Ik zag toen ik ’s avonds heel laat naar de wc ging mijn moeder over het gasstel in de keuken (onder de schoorsteen) gebukt staan en wat in onze schoenen stoppen.
    Toen ik vroeg wat ze aan het doen was vertelde ze me dat de Sint niet bestond, nou ik ben er heel lang zo akelig van geweest, ik wilde het maar niet geloven gewoon.
    Bah…en ja daar heb ik nu nog steeds last van qua gezondheid dus.
    Maar ja, de pot verwijt de ketel, want zoveel jaren later heb ik mijn eigen kids ook voor de gek gehouden…
    Gelukkig hebben zij mij nooit betrapt en heb het ze dus zelf uitgelegd maar toch…

    Blij met je artikel hierover, dankjewel! Het klopt in mijn geval zeker wat je allemaal opnoemde.

    • Ook de dreiging van: als je niet dit of als je niet dat doet, krijg je niks van Sinterklaas heb ik altijd vreselijk gevonden…zo fijn te lezen dat ik zeker niet de enige ben met deze ervaring.

  50. Ik stam nog uit de tijd dat TV alleen directe uitzendingen verzorgde. Dus toen ik Sinterklaas en zijn Pieten op TV zag en tegelijk een Sinterklaas door de staat zag hollen was ik perplex! Er is nog geprobeerd om mij een hulpsinterklaas aan te praten, maar ik was ondertussen zo vreselijk BOOS geworden!! ‘Iedereen wist ervan behalve ik’ … die eenzaamheid die ik toen voelde… ik kan mij voorstellen dat ik er als gevoelig kind onder geleden heb en feit is wel dat mijn eerste drie chakra’s niet goed ontwikkeld zijn, zou dat hier mee te maken kunnen hebben?
    Verder heb ik me (ook als kind al) plaatsvervangend gegeneerd gevoeld bij het archetypische beeld van Sint en Piet, Baas en Knecht… iedereen is toch gelijk?

  51. Wat een verschillende reacties. Bijzonder.Ik kom uit een streng katholiek gezin van 8 kinderen. We hadden het niet breed. Droegen vaak tweedehands kleding of vermaakte kleding van familie. Wel netjes maar toch……
    wij geloofde in sinterklaas en hoe. Ik heb het als een super mooie tijd ervaren. Een dag per jaar kregen wij zoveel. Dat mijn ouders hier al een jaar voor bezig waren wisten wij niet. Mijn moeder breidde poppenjurkjes en kleding. We kregen spelletjes. Mijn vader met zijn gouden handen maakte van alles van hout. Voor ons was het nieuw en allemaal even mooi. Toen mijn moeder mij vertelde dat ik groot genoeg was om te weten dat Sint niet bestond, heb ik gehuild als een klein kind. Ik vond haar een leugenaar. Zij konden dat immers nooit betalen. Ik had respect voor sint en Piet en ben toch echt nog een tijd blijven geloven. Ik heb hier geen last van gehad alleen maar diep respect gekregen voor mijn ouders die dit mooi kinderfeest iedere jaar weer zo in elkaar wisten te zetten dat het echt een feest was.
    leny

  52. Persoonlijk heb ik het niet als schokkend ervaren toen mijn moeder mij vertelde dat Sinterklaas niet bestaat. Sinterklaas was en bleef een leuk feest, het kreeg nu alleen een andere vorm, doordat we surprises voor elkaar gingen maken. Óók leuk!
    Waar ik wel van baalde was dat mijn moeder het nieuws aan mij en mijn broer tegelijk verteld had, terwijl mijn broer 1,5 jaar ouder is dan ik.
    Ik vond het niet eerlijk dat hij er een jaar langer in had mogen geloven dan ik. Eigenlijk had ik dus graag nog een jaar langer voor het lapje gehouden willen worden, omdat de illusie zo leuk was!
    Onze zoon kent inmiddels “het grote geheim” en speelt vol overgave mee voor zijn zusje, die nog gelooft (dit zal het laatste jaar zijn).
    Ergens denk ik dat ze wel weet hoe het zit, maar ze laat het in haar bewustzijn nog niet toe. Toen ik haar laatst over iets waarmee ze speelde vroeg of ze dat nu van mij of van iemand anders had gekregen (ik wist het niet meer)zei ze “Van jou, vorig jaar met Sinterklaas.” Toen ik zei “O, maar heb je het dan niet van Sinterklaas gekregen?” zei ze “O ja” en speelde verder.
    Bij mijn zoon was het geen grote schok toen we hem op de hoogte brachten (ondanks dat hij nog voor de volle 100% geloofde), hij was erg verrast, maar voelde zich niet verraden ofzo en ik verwacht dat bij mijn dochter ook niet.
    We hebben hem verteld dat het een feest is dat verzonnen is omdat pappa’s en mamma’s het zo fijn vinden om hun kinderen te verwennen en we ervoor hebben gekozen dat op deze manier te doen. Op die manier maak je er geen “poppenkast om je voor de gek te houden” van, maar een andere vorm voor ouders om hun kinderen eens lekker te verwennen.
    Alles in de richting van “Pas maar op, straks hoort Piet je nog” e.d. hebben wij nooit iets mee gedaan. Dat hoort er voor ons niet bij.
    Hoe je ermee omgaat is denk ik sterk afhankelijk van je kind (dat je als ouder zelf het beste kent), hoe je kind op de zaken rond Sinterklaas reageert (angst voor Pieten bv zou voor mij een reden zijn om mijn kind snel op de hoogte te brengen) en vanuit welke hoek je het benadert wanneer je je kind op de hoogte brengt van de waarheid.
    En aangezien ieder zijn eigen waarheid heeft, denk ik dat de eigen waarheid van de ouder daarin een grote rol speelt…

  53. Ook ik ” wist” al vroeg dat er iets niet klopte, herkende de buurman in Sinterklaas en zag er eens twee tegelijk! En ohhhhhhh wat voelde ik me in de maling genomen toen het me verteld werd!
    Ik was zeer teleurgesteld in mijn ouders die er altijd omheen gedraaid hadden als ik vroeg naar het hoe en waarom.
    Toen onze dochter van 3 (27 jaar geleden) al gericht vroeg; hoe kan dat nou, deze Sint ziet er anders uit dan die we gister zagen, dacht ik: moet ik vanaf nu de waarheid verdraaien??
    Kinderen moeten je kunnen vertrouwen!
    We hebben toen verteld dat het een verkleedfeest is dat we elk jaar vieren en hoe e.e.a met de pakjes en de schoen werkte, dus dat er niemand in huis kwam in de nacht etc.
    Onze kinderen hebben altijd vol overgave ( zonder angst) dit feest gevierd en het mooiste is dat er geen ze breekpunt is geweest van teleurstelling in niet meer geloven! Veel ouders stoppen namelijk met deze vorm van vieren als de kinderen niet meer ” geloven” als een soort straf! Bij ons was er geen omslagpunt, we hebben het jarenlang bescheiden gevierd met een gezonde spanning.
    Wij hebben ook gezien dat het niet uitmaakte voor de intensiteit van het spel, ze kwamen nl enthousiast na het schoenveter naar ons om te laten zien wat er in hun schoen zat en lazen dan het gedicht voor!!
    Het mooiste voorbeeld zag ik bij mijn zoon van 5. Op sinterklaasavond had ik me omgekleed als Piet en bracht zo de pakjes het huis in. Het was direct duidelijk dat ik dat was, mijn zoon heeft gezien dat ik me afschminkte en uitgekleed heb en toen hij de volgende dag de zwarte pieten kleren zag liggen vroeg hij; was jij dat nou gisteravond?? Voor jonge kinderen is wat je ziet is wat je krijgt! Voorbeelden genoeg van filmpjes op een peuterzaal waar de juf zich verkleed als Sint en het dan ook echt is voor de kinderen!
    Het allerergste vind ik dat ouders zegen; maar het is zo leuk om te zien dat ze geloven, je stelt dan eigen belang boven het van je kind!
    En nog een niet onbelangrijk aspect: de hele pietendiscussie zou er niet zijn als we vertelden dat het een verkleedfeest is!!

  54. Wij woonden, toen ik vijf was, bij twee lagere scholen waar op een dag gelijktijdig twee sinterklazen met pieten arriveerden. Toen ik mijn moeder vroeg hoe dat nu kon, begon ze te blozen en te stotteren. Toen wist ik genoeg. En net als Ery schreef: ik was toen ook meteen helemaal klaar met god en de bijbel. Dat was in de jaren ’50 nog niet zo makkelijk in een christelijk gezin. Ik heb nog steeds een hekel aan december en vooral aan alle commercie eromheen. Wij eten boerenkool op eerste kerstdag!

  55. Jeetje Mireille, ja precies zo heb ik het ervaren. Ik vond het zo ontzettend oneerlijk om er achter te komen…Ik was een jaar of 7 en heel nieuwsgierig en aan het springen op het bed van mijn ouders en toen zag ik iets boven op de kast liggen. Ik heb 2 stoelen op elkaar gezet en er boven op geklommen en vond toen al mijn tekeningen die ik ooit voor sinterklaas getekend had…Sint had altijd mooie brieven geschreven en mij bedankt voor mijn mooie tekening die een plekje aan de wand zou krijgen in zijn woning in Spanje….nou daar stond ik dan…Ik ben naar beneden gerend naar mijn moeder met het pak tekeningen in mijn hand en liet haar zien hoe boos en verdrietig ik was…zei zij dat Sint gevraagd had aan haar om die tekeningen te bewaren omdat ze anders zouden kreuken of nat worden en dat ie ze nog een keer zou komen ophalen….dat kon er bij mij niet meer in…Op dat moment vielen alle kwartjes van dingen die ik ook al gezien had en vreemd vond en voor alles had mijn moeder steeds een verklaring gehad…Ik was ontgoocheld….
    Tijdens heel die zwarte pieten discussie zei ik telkens dat ik het liegen tegen de kinderen veel erger vond en dat het daarom voor mij op een andere manier gevierd moest worden …omdat er ook hele leuke elementen aan het sinterklaas feest zitten…rijmen, zingen, knutselen, de ander via een kadootjes of gedicht een beetje pesten of juist waardering uitspreken…
    Voor mij mag het idd verteld worden als een legende..een sprookje….

  56. Hallo Mireille,
    Wat ben ik blij dit te lezen , ik begin hier sinds kort over te praten in mijn omgeving maar iedereen vindt mij tot nu toe dan erg zwaar op de hand , ik ben daarom zo blij met jou erkenning en de verhalen van andere .
    Dank je wel daarvoor, het steunt mij om toch dit dialoog aan te gaan in wederzijds respect.
    Fijne dag en lieve warme hartegroet Corona

  57. Natuurlijk was ik boos, toen mijn ouders mij vertelde dat Sint niet bestond. Ik heb mij op de wc opgesloten. Dat mijn ouders tegen mij logen!!!!!! Ik ben daarna lekker door mijn ouders geknuffeld. Gelukkig heb ik het goed verwerkt. Wantrouwen tegenover mensen is pas gekomen toe ik ging werken. De wereld stak anders in elkaar, dan ik dacht. En nog heb ik last van liegende mensen. Wat mensen al niet doen om hogerop in de maatschappij te komen. Verbijsterend! Ik heb geen kinderen, maar ik zou kinderen toch het reguliere verhaal van Sinterklaas vertellen. ik er geen moeite mee.

    • Beste Marlène,
      Ja, en je laat me nog iets zien: dat we kinderen op deze manier leren dat liegen erbij hoort. Want volwassenen doen dat toch ook? Dan mag ik het ook. Oei, als dat maar niet een van de lessen is die kinderen onbewust mee krijgen… zoals je al beschrijft in het werkende leven hoe mensen dan toch nog van alles verzinnen om het zelf beter te hebben.
      Dankjewel voor je aanvulling!
      Groetjes, Mireille

  58. Hoi Lieve Mireille
    Wat een inspiratie iedere week weer van jou !
    En nu overSinterklaas..
    Ik heb er nooit wat aan gevonden! Tuurlijk hebben wij thuis Sinterklaas ‘gevierd’, maar ik vond het altijd maar een vreemde bedoening. En ik was ook bang voor die inposante man! Bah!
    Ik heb zelf geen kinderen dus hoef gelukkig niet mee te doen aan deze leugens en poppenkast!
    Ik snap best dat kinderen er een trauma van overhouden en net wat jij zegt..Je ouders nemen JE ook nog in de maling. Liegen gewoon tegen je!
    Wie kan je nou beter vertrouwen dan je ouders?
    Zelf weet ik niet meer hoe mijn moeder mijn vertelt heeft dat die Sint niet echt was ! Ik was volgens mij wel opgelucht !
    :
    Een vriendin van mij heeft ook twee kleutertjes. Dat jongetje ligt iedere nacht huilend in zijn bedje want Sint komt eerdaags bij school. Nou..Hij eet niet goed want hij is misselijk van de zenuwen! Dat is toch niet goed!!!
    Mijn vriendin is radeloos hoor want hij durft haast niks meer te doen. Bang dat de Sint erachter komt..En dat dat in het grote boek komt te staan..En in het ergste geval…Hij mee moet in de zak naar Spanje !!!
    Pffff. .zielig hoor!
    Gelukkig zijn er ook mensen die gewoon op jonge leeftijd hun kinderen inlichten en het Sinterklaasfeest lekker laten gaan. Je hoeft niet perse met de meute mee te doen. En kinderen krijgen tegenwoordig genoeg cadeaus. .Dat hoeft niet perse op 5 december! En als je als volwassene een leuke avond samen wilt zijn…nou prik een datum!
    Ik vind het ook ontzettend goed van jou Mireille dat je oorzaak en gevolg aanwijst.
    Er zullen misschien mensen zijn die daar nog helemaal niet aan gedacht hebben. Mensen die onzeker zijn, geen zelfvertrouwen. .angst om verlaten te worden..enz enz..Die jaren niet lekker in hun vel zitten..Die bij een psycholoog lopen…
    Onbewust Door die Nep Sint!
    Je ouders die je jaren in de maling hebben genomen.. (Goed bedoeld) (ze wisten ook niet beter)
    Mensen…laten we ophouden met deze nepwereld !!
    Genieten van al het moois wat het leven biedt! Hou op met die onzin !
    Lieve mensen
    Fijne dag vandaag!
    Lieve Groet
    Yvonne uit Hilversum

    • Beste Yvonne,
      Je oproep ontroert me. Ja, ik denk dat er veel te winnen is als we er met z’n allen anders mee om zouden gaan. Meer openheid en eerlijkheid naar de kinderen en we winnen veel in onze volgende generaties. Want zo groot is het ook, ook al lijkt het zo’n klein feestje.
      Dankjewel voor je aanmoediging aan iedereen!
      Groetjes, Mireille

    • Sluit mij hier helemaal bij aan. Onze zoon nu 15 jaar, hebben wij ook nooit laten geloven in 5 december….Vond het ook vreemd toen ik er zelf achter kwam dat mijn ouders mij hadden voorgelogen…en vooral maanden ervoor: “Pas maar op straks ga je in de zak mee naar Spanje”. Het zijn niet alleen leugens maar ook chantage, dat is misschien nog wel het ergste. Vind altijd de conference van Toon Hermans geweldig.
      Fijne feestdagen!!
      Groetjes Agnes

  59. Hoi,

    Ik was een illusie armer toen bleek dat sinterklaas niet bestond. Maar het verklaarde voor mij een boel. Ik was een kind dat hunkerde naar liefde complimentjes en aandacht. Ik deed altijd mijn best en was altijd lief maar voelde me voor en door niemand speciaal. Elk jaar hoopte ik weer dat de sint mij zou zien staan…maar mijn schoenkadootjes en andere kadootjes waren magertjes vergeleken bij dat wat sommige andere kinderen kregen. Pieten renden altijd langs mij heen en gaven hun pepernoten aan een ander. Nooit riep sint mij eens naar voren op school… Waarom zag niemand mij eens staan? Waarom was ik nooit leuk, lief of interessant genoeg?? Waarom hoorde ik nooit echt ergens bij? Waarom deed ik er niet toe??

    • Beste Dorien,
      Ja, hoe verdrietig kun je je leven dan lijden als kind, he. Ik hoop dat je inmiddels meer liefde hebt gekregen en in ieder geval ook aan jezelf kunt geven, want dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste!
      Veel liefs van mij!
      Mireille

      • Lieve Mireille
        Gelukkig heb ik inmiddels een lieve man, zoon en dochter en een heleboel huisdieren om te knuffelen en voor wie ik belangrijk ben. Daarnaast ben ik hier in mijn huis gastouder voor 10 oppaskindertjes. En ik heb een lieve coach die mij helpt mijzelf te leren zijn en te waarderen. Liefs Dorien

  60. Ik heb heilig in Sinterklaas geloofd en zo rondom mijn 9de kwamen er geruchten op school dat hij niet bestond.
    Ik denk plm 1 jaar of misschien 2 jaar geloofde ik niet in de zomermaanden maar zodra hij kwam toch weer wel.
    Het is heel natuurlijk en vanzelf gegaan.

    Wel kan ik me de heiligschennis tot de dag van vandaag me herinneren toen werd gezegd dat hij niet bestond dit door de stoere jongens van de klas. Maar ook de verleidelijkheid om mee stoer te doen.
    Ik stond letterlijk op de wip.

    Kan me maar moeilijk voorstellen dat het zo’n impact heeft op kinderen.

  61. De tijd van Sinterklaas en Zwarte Piet was voor mij als kind altijd spannend leuk. Ook spannend toen het me begon te dagen dat het niet “echt” was. Het gefluister van de kinderen op school, het wisselen van geloof en ongeloof en weer terug naar geloven of toch … Ik heb het nooit als liegen gezien of ervaren, wel als een spannend sprookje. Zoals de wolf van Roodkapje die de grootmoeder op eet, bbrrr… en tal van andere ‘griezelige’ sprookjes. Dat waren toch geen leugens!
    Nee, veel erger vind ik hoe momenteel dit kinderfeest ons wordt ontnomen door niets begrijpende “politiek correct” denkende mensen die ons een schuldgevoel aansmeren dat het discriminerend en racistisch zou zijn. Ik kan daar vreselijk boos om worden, vooral omdat ik niet weet hoe ons daar tegen te verdedigen. Zelfs de regering gaat erin mee en probeert met de media een hetze te voeren tegen dat onschuldige kinderfeest.

  62. Bij ons ging dat zo: “Als je acht jaar wordt, vertellen wij je het geheim van Sinterklaas.” Dus die verjaardag had ook iets magisch. Heel discreet vertelden wij over de geschiedenis van het Sinterklaasfeest op een begrijpelijke manier uiteraard. Ook dat de jarige nu hij het geheim kende, dat niet mocht doorvertellen en zeker niet aan jongere kinderen. Zo voelde de 8-jarige zich dan heel speciaal. Als je het verhaal heel duidelijk vertelt, dan komen ze zelf met vragen en ontdekkingen. “Wie zette de zak met cadeau’s dan voor de deur?
    Mijn oudste reageerde zelfs: “Dus al die cadeautjes kregen we van jou en papa? Oh, dank je wel.”
    Later heb ik wel eens gevraagd of hij de waarheid van kleins af aan had willen weten. Zijn antwoord was volmondig: Nee.

  63. Goeiemorgen,
    Bij ons vieren wij Sint-Maarten op 11 november.
    Ik had een witte poppenwieg gevraagd en zoals aan de kinderen werd verteld dat de Heilige langs de schoorsteen binnenkwam, zei ik tegen mijn mama, hoe kan dit nu…de wieg kan toch niet door de schoorsteen en hoe komt het dat de wieg niet zwart is? En toen heeft mijn mama het opgebiecht, ik was niet onder de indruk want ik vond het niet normaal. Hartelijke groet

  64. Sinterklaas gaat over “geloven”. Overtuigingen klakkeloos aannemen, omdat ze je helpen, je een fijn gevoel geven. Wat een geweldige levensles als blijkt dat je “erin getrapt bent”. Naast de verbonden, spannende en gezellige tijd is er een les over wat “iets geloven” met je doet. Ik verwacht dat als mensen deze ervaring (het niet onderzoekend overnemen van andermans overtuigingen) spiegelen aan wat ze op dit moment geloven, anders in het leven gaan staan. “Make up your mind, or it will be made up for you!”.

    • Beste Peter,
      Ja, dankjewel voor deze waardevolle aanvulling. Ben het roerend met je eens!
      Groetjes, Mireille

  65. Het is precies zoals je beschreven hebt: een vreselijke ontgoocheling. En de eerste gedachte die bij mij opkwam was: En God dan? Bestaat die dan ook niet? Ik vond het inderdaad heel erg en ook heel erg dat ze mij een aanstelster vonden.

  66. Heb mijn vier kinderen van jongs af aan verteld dat het een groot toneelstuk is wat we met zijn allen spelen. Dat Sinterklaas en zwarte piet niet echt zijn maar een grote verkleedpartij. Toch heeft mijn zoon van inmiddels 17 altijd een grote hekel gehad en nog steeds, aan de poppenkast van Sinterklaas. Hij ageerde idd tegen het feit dat volwassen liegen tegen kinderen met als doel het spekken van de middenstand. En hij vond het onrecht doen aan de echte Sint Nicolaas. De andere kinderen konden en kunnen (de jongste is 10) er wel van genieten! Maar ik heb er idd nooit over willen liegen en daar heb ik geen spijt van!

  67. Wat fijn om dit te lezen. Ik voelde mij af en toe een roepende in de woestijn, omdat ik in mijn omgeving weinig weerklank vond met deze mening. Het kan toch een heerlijk feest zijn in eerlijkheid. EN met regenboogpieten. Het idee om te moeten liegen tegen mijn kind was voor mij akelig en voor mij was het vroeger een vertrouwensbreuk, een SEG. Tegen mijn dochter heb ik vanaf het begin verteld hoe het zit met Sinterklaas. Dat leverde boze moeders van vriendinnetjes op, en mijn dochter snapte niet waarom ik haar niet steunde als zij haar vriendinnetjes precies vertelde hoe het zat. Ik ben er toen wat minder uitgesproken in geworden en hoop nog steeds dat we er met zijn allen een eerlijk en gezellig feest van gaan maken. Juist door het liegen houd je ook de kloof tussen volwassenen en kinderen groot, waar niemand bij gebaat is.

  68. ’t Is maar wat je onder “echt bestaan” verstaat…. Wij volwassenen en oudere kinderen voeren met z’n allen de goede bedoelingen van Sinterklaas uit, zijn met elkaar de -al dan niet verklede- helpers van de Goedheiligman. De “echte” krijgen we nooit te zien natuurlijk maar wat is echt? Ik vind jouw suggestie om kinderen niet pertinent voor te liegen heel goed, maar een beetje mysterie mag het toch wel blijven? Ik ben al 70 en geloof nog steeds in Sinterklaas 🙂

    • Beste Willy,

      Wat fijn dat er meer mensen zijn die er zo tegenaan kijken! Want het is en blijft inderdaad een mysterie met vele vragen die open blijven: hoe oud is Sinterklaas, hoeveel Pieten zijn er…. enz.
      Ik heb 2 kinderen die nu beiden niet meer geloven in Sinterklaas, de paashaas of Sint Maarten. Echt keihard liegen heb ik nooit gedaan. De vragen waarmee ze kwamen heb ik voor zover het kon beantwoord op een voor hun begrijpelijke manier.
      Het spel spelen we nog steeds mee: we zetten de schoen en vieren pakjesavond, dat nu omgedoopt is tot grapjesavond met veel flauwe geintjes en surprises. Dat is voor mij Sinterklaas. Gelukkig hebben ze er geen trauma aan over gehouden. Ikzelf trouwens ook niet.

    • Beste Willy,
      Ja, ik houd zelf ook van mysteries, ben altijd aan het puzzelen en zoeken. Toch is het een kwestie van dicht bij je eigen integriteit blijven om te besluiten wat je aan kinderen vertelt. Kinderen kunnen zelfs geloven en meespelen, ook al weten ze de waarheid al. Er zijn zelfs volwassenen die uit naam van Sinterklaas de kinderen bedreigen. ‘Als je je bord niet leeg eet, komt Sinterklaas geen cadeautjes brengen.’ Dat mag van mij helemaal de wereld uit. En het verrassen en met elkaar lachen om hoe cadeautjes het huis zijn binnen gesmokkeld, daar zit veel plezier aan dat ik ook leuk vind.
      Groetjes! Mireille

  69. Dank je Mireille dat je t lef hebt t heilige stokpaardje van Nederland in dit daglicht te zetten! Wat heb ik mij genaaid gevoeld toen ik als kind hoorde dat het 1 groot bedrog was. Alles wat je hierover geschreven hebt klopt voor mij. Ontgoocheling en wantrouwen! Daarnaast ben ik ook nog opgevoed met het geloof in God dus je snapt dat aan dat geloof voor mij ook erg snel een einde is gekomen! Een leuk verrassingsfeest kan ook zonder die leugens!

    • Eerlijk gezegd heeft je Sinterklaas-ervaring er wel voor gezorgd dat je voorzichtiger bent geworden in het aannemen van overtuigingen van anderen. Je reactie om met je geloof te stoppen geeft daar blijk van. Er wordt overal gelogen, je zal zelf moeten gaan bepalen wat je wel en niet gelooft. Dat is voor mij de les van Sinterklaas.

      • Beste Peter,
        Een waardevolle aanvulling, dankjewel! Ik hoop dat dit voor veel mensen een van de lessen van Sinterklaas is.
        Groetjes, Mireille

  70. Als nog net geen 2 jarige liep ik in een lange ziekenhuisgang op weg naar mijn moeder die net bevallen was van mijn zusje. Sinterklaas en een Piet kwamen aangelopen. Wij bleven staan. Piet bukt naar mij toe zodat ik hij op ooghoogte kwam. Door de blik in zijn ogen ben ik vreselijk geschrokken.
    Ik kwam bij mijn moeder en moest direct overgeven.
    Ben altijd bang gebleven voor Sint, maar met name Piet. Als gezegd werd dat hij in de straat liep zat ik onder de tafel.
    Kortom: de sinterklaas periode was voor mij pure stress.
    Mij is al vroeg verteld dat sinterklaas niet bestaat. Daar kan ik mij niets van herinneren!!!!
    Wel ben ik lang erg bang geweest voor Piet, ook nadat ik allang niet meer geloofde. Totdat ik zelf kinderen kreeg. Zelfs mijn zus die Piet speelde op haar school wilde ik niet onder ogen komen.
    Ja, de angst heeft mij sterk beïnvloed. Dat het een mythe blijkt te zijn heeft mijn geloven in een hogere macht niet aangetast.

    • Beste Marianne,
      Ja, de impact die zwarte piet op veel kinderen heeft, is nog een heel verhaal apart. En veel kinderen hebben dat met jou. Jammer genoeg. Ik kan me je schrik levendig voorstellen! De MIR-Methode kan veel kinderen wel helpen in deze Sinterklaasperiode. Om de stress te verminderen.
      Groetjes, Mireille

  71. Goedemorgen,

    Op het moment dat mijn moeder mij vertelde, dat Sinterklaas niet bestond, voelde ik mij ineens groot, een eerste stap op weg naar volwassenheid. prachtig, dat ik nu ook het geheim kende en het spelletje mee moest gaan spelen t.o.v. mijn kleine broertjes. Waar ik me nu nog weleens over verbaas is, dat toen ik nog ‘geloofde’ ik wel doorhad, dat die Sinterklaas wel erg leek op de kapelaan van de parochie, maar dat ik toch mijn geloof overeind hield. Ik heb er in ieder geval niets vervelends aan overgehouden.

    Ankh

  72. Ja,ik was zo’n kind die diep geraakt is toen ik er achter kwam dat de hele wereld liegt. Voor mijn moeder was eerlijk zijn het hoogste goed en juist zij deed hier aan mee! Als goed katholiek meisje begon ik ook aan God te twijfelen. (Riekje Boswijk-Hummel heeft hier een prachtig boek over geschreven. Sinterklaas en God). Ik heb me heel alleen gevoeld met deze gevoelens. Het ĺeeķ of ik de enige was die hier last van had en ik heb nog steeds veel moeite met dit feest. Als ik die verwachtingsvolle snoetjes zie en ze uit volle borst hoor meezingen huilt mn hart. Ik heb mijn 4 kinderen altijd verteld dat hij vroeger bestaan heeft en dat we die gebeurtenis nu vieren. (Zoals Kerstmis!!!) Ik ben blij dat het bijna januari is en alle lege nep feesten voorbij zijn.

    • Beste Jacqueline,
      Ja, amen Jacqueline, dat we met z’n allen de mooie kant van feesten maar weer terug mogen krijgen. Ik schreef daarover ook in mijn boek ‘Waarom ben ik in Vredesnaam op aarde?’ Gelukkig zijn er al veel mensen die dit ook al omarmen en leven! Ik hoop dat je op jouw manier toch nog een beetje plezier beleeft aan de komende maanden.
      Groetjes, Mireille

    • Ik herken je verhaal. Ben ook katholiek opgevoed en toen ze het vertelden dacht ik dat hij op dat moment was doodgegaan, huilen! Toen ik doorhad dat hij niet bestond zei ik; dan bestaat God ook niet1 Ik voelde me verraden.

      Gelukkig is het goed gekomen.

  73. Geweldig, als voormalig peuterjuf vond ik het verschrikkelijk mee te gaan in deze leugen.
    Vooral ook omdat ik mijn beleving Sinterklaas ook voornamelijk een commercieel gegeven is.
    Liever zou ik zien dat het als een legende werd gebracht.
    Persoonlijk bracht ik het verhaal in de trend van er was eens,
    fijn dat hier met de MIR-Methode iets aan de gevolgen gedaan kan worden.
    Het is immers heel ingrijpend te beseffen dat zij die je het meest vertrouwen al die jaren gelogen hebben.
    Dank je hiervoor

  74. Lieve Mireille Dank voor je mooie artikel, ja ik herken de ontgoocheling en het verraad.. En het racisme/egoisme van de volwassenen nu, door vast te houden aan zwarte piet…. Mijn vraag is kan ik de miltmeridiaan en drieverwarmer ondersteunen?? Ik ben een aantal keren bij een MIR-Methode begeleidster geweest, dat leverde veel werk, nog meer moeten aaien, heel protocol afwerken. Ik heb dat ook trouw gedaan, maar ben het moe op dit moment. Ik geniet je artikelen, en wil je vragen over: het overnemen van onverwerkte emoties van volwassenen, door kinderen en dieren in de omgeving van deze -vol-wassenen. Vriendelijke groeten Gert.

    • Beste Gert,
      Wanneer je stap 4 doet, werk je al aan de miltmeridiaan en drieverwarmer meridiaan. Hoe meer je je daarnaast bewust wordt van storende herinneringen, zoals ik vandaag beschrijf, des te meer die meridianen opschonen wanneer je de MIR-Methode doet. Het overnemen van emoties door kinderen en dieren, is een van de redenen dat mijn focus volledig op volwassenen ligt. Wanneer die aan zichzelf werken en zichzelf ‘opschonen’, is het leven voor kinderen en dieren gelijk een stuk lichter!
      Groetjes, Mireille

  75. Hoi Mireille,

    Ik heb een andere ervaring gehad met de ‘ontdekking’ van Sinterklaas. Ik heb me er nooit verdrietig om gevoeld, omdat ik het intuitief heb geweten vanaf het allereerste begin.

    Als 2-jarige peuter had ik het al door: mijn opa gooide ’s avonds in de huiskamer snoep tegen het raam, terwijl mijn twee jaar oudere zus en ik door het donkere raam naar buiten tuurden. Mijn zus begon te roepen: “Ja, ik zie ‘m! DAAR op z’n paard op het dak! En Zwarte Piet is er ook!” En ik? Ik draaide me om en zei: “Opa, NOG een keer!”

    Op 3,5-jarige leeftijd, op de kleuterschool van mijn zus (ik mocht nog niet naar school, maar Sinterklaas kwam op bezoek en ik mocht wel een middag mee gaan kijken), zag ik dat het zwart op de arm van Zwarte Piet ineens halverwege de arm ophield. En sommige Zwarte Pieten hadden alleen maar zwarte handschoenen en witte armen, net als ik! (Dat kon je zien als hun mouwen iets opstroopten als ze rondsprongen enzo.) En toen ik er een stiekem aanraakte omdat ik wilde weten wat er aan de hand was, had ik zwart ‘spul’ aan m’n handen! Ik vond het maar vreemd en vroeg me af waarom ze dat toch deden, schoensmeer? En waarom niemand anders dat zag. Dat was nog het meest verwarrende voor mij. Waarom deed iedereen zo gek?

    (En tussen haakjes, ik heb toen ook iets heel leuks geleerd over mensen en mezelf, en daar kan ik nog altijd de trots en vooral de blijdschap-van-de-ontdekking van toen van voelen, trots over mijn ontdekking, blij omdat ik meer van mezelf wist: Zwarte Piet knipperde met zijn/haar ogen! En toen ik om me heen keek, zag ik dat IEDEREEN dat deed. En toen ik eens goed op mezelf lette, realiseerde ik me DAT IK DAT OOK DEED! Hahaha, om de een of andere reden maakte die ontdekking me heel blij.)

    In al de tussenliggende jaren heb ik “het spelletje” meegespeeld. Er was dan altijd angst. Voor m’n zus, die heel driftig kon zijn en dan hele harde handen had. Vooral in de laatste twee dagen voor 5 december. Ik had het wel een beetje gehad na al die weken van zingen en toneel spelen voor de kat z’n viool. En m’n zus kon dan zo vreselijk geirriteerd raken, als ik weer eens ‘stomme’ Sinterklaasliedjes verzon. Ik heb nooit openlijk geuit dat ik het wist, want eigenlijk WIST ik het niet echt. Het was meer een onbewust weten. Er was ook geen bewijs.

    Op 7-jarige leeftijd, 2e klas lagere school, vond ik in de morgen, terwijl ik m’n ontbijt bij elkaar sprokkelde, bij toeval de chocolade/marsepein muizen achter de melkglazen hoog in de keukenkast. Precies dezelfde als de muizen die ik al de hele week in mijn schoen vond. Ik dacht “Ik wist het wel.” Zonder boosheid, zonder HA-gevoel, gewoon “ik wist het wel” met ook weer dat blije ondekkings-gevoel. Want ik wist het. Ook al zong ik m’n liedjes en dacht ik er niet bewust over na, ik WIST dat mijn moeder ze in onze schoenen stopte.
    Dus toen ik die morgen al die blij verraste klasgenootjes (in MIJN BLIJE VERRASSING over mijn ontdekking en HET BEWIJS) doodleuk vertelde dat Sinterklaas en Zwarte Piet helemaal niet bestaan, was er een groot tumult in de hele school. Alle meisjes en ook de meeste jongens huilden en waren boos op mij. Hun oudere broers en zussen waren ook boos. In de lunchpauze belden nogal wat ouders mijn ouders, vreselijk boos. Mijn ouders waren toen ook vreselijk boos op mij. En ik moest later ook op school naar de boosheid van de juffen en meesters luisteren. En het heeft maanden en voor sommigen zelfs jaren geduurd, voordat ze niet meer boos waren of erover spraken rond Sinterklaas-tijd.

    Ik herinner me al deze dingen nog heel goed. En vooral de boze ouders, de straf, het buitengesloten worden, het schuldgevoel wat ik aan MOEST nemen, wat ik niet begreep. Wat had ik nou toch fout gedaan? Zo erg was het toch ook weer niet? En waarom huilde iedereen toch? Dat WEET je toch zeker? IK wist het. Hoe komt het dan dat zij dat niet wisten?

    Maar wat me het meest heeft geraakt, al die jaren (dit is maar een heel heel klein en onschuldig voorbeeld vergeleken bij alle keren dat ik (onbedoeld) de “klokkenluider” ben geweest) tot ZEER recent: de eenzaamheid. De eenzaamheid van het niet kunnen en mogen delen van een grotere, hogere waarheid. Zwaar gestraft worden voor het delen van die waarheid. Die HEEL erg bevrijdend is in MIJN wereld, maar in de belevingswereld van de meeste mensen nog altijd beangstigend.

    Ook al is het een beetje anders, toch heeft jouw bericht me aan het denken gezet. Nu weet ik wat ik op dat moment leerde: wanneer ik de (grotere/hogere) waarheid zie en deze serieus neem, dan word ik zwaar gestraft, ben ik schuldig en word ik door letterlijk iedereen buitengesloten.

    Guess waar ik nogal wat moeite mee heb? Niet zozeer met de hogere waarheid zien/horen/ruiken/proeven/voelen/weten. Dat is alleen maar verscherpt. En ik heb een beter begrip van mezelf sinds ik weet dat mijn hersenen geen filters hebben.
    Ik heb nog steeds angst buitengesloten te worden, gestraft en heel schuldig te MOETEN zijn (volgens anderen en hun normen en waarden) en alle straf en eenzaamheid te verdienen. Ik heb hier al hard aan gewerkt en dit is het laatste staartje.

    Grappig genoeg heb ik op dit moment last van een verstoorde milt- en niermeridiaan. Dus ook al lijkt het anders, de gevolgen zijn hetzelfde.

    Ik ben op het ogenblik cursussen en workshops voor intuitieve ontwikkeling aan het opzetten. En ook al worden deze oude angsten niet meer bevestigd door de reacties van de buitenwereld, ik voel nog steeds mijn eigen reactie in mijzelf. Alsof ik ieder moment die afwijzing weer kan tegenkomen. En daarmee kan ik dan soms bijna de mooie kansen en de mooie hulp die nu op m’n pad komt, verruineren. En dat zit me dwars.

    Jouw bericht, waarin je die specifieke meridianen noemt, gaf me ineens dat AHA-moment, en dit ga ik nu doen: De MIR-methode an sich kon me niet verder helpen, dus ik ben verder gaan zoeken in Chinese Medicine. En daar kom ik ook niet helemaal mee tot de eindoplossing.
    Nu ga ik het eens combineren: aaien op de specifieke organen, op specifieke punten in de meridianen (die ik heel duidelijk kan voelen en ik heb er ook ‘spontaan’ blauwe plekken op. Zo mooi hoe m’n lichaam het aangeeft, ik wist alleen niet hoe ernaar te zoeken. Ik was het ZO zat een paar dagen geleden en ik heb ZO diep gewenst dat dit ten einde komt en tadaaa, daar is een antwoord!) en nog wat andere technieken uit de Tai Chi/Chi Gong met extra aandacht voor die twee meridianen en organen en hun elementen (constructieve en destructieve cirkel).

    Mireille, als jij nog een tip heb voor mij wanneer je dit leest, dan zou ik dat heel graag van je horen.
    Dank je wel voor je mooie werk. Ik hoop dit over niet al te lange tijd te kunnen delen hier in Amerika. Ze kunnen hier wel wat self-empowerment gebruiken.

    Hartelijke groeten van Jassmone

    • Beste Jassmone,
      Hoe boeiend om te lezen wat er met je gebeurde toen je de waarheid vertelde! Ja, dat is het lot van klokkenluiders. Daar schreef ik al eens een artikel over: 92. Ben jij een waarheidsbrenger? Misschien dat jou dat nog een hart onder de riem steekt. Ik denk dat je ook wat kunt hebben aan de extra techniek die ik in artikel 124. Extra techniek met de MIR-Methode vertelde. Dan kun je zelf met de MIR-Methode ‘wandelen’ over je lichaam en de plekken volgen die je voelt wanneer je de 9 stappen aan het noemen bent. Ik hoop dat dat laatste restje ook bij jou verdwijnt en dat je ten volle durft te leven voor je waarheid en voor het verspreiden ervan!
      En sowieso veel dank voor het verspreiden van de MIR-Methode naar Amerika!
      Veel geluk!
      Groetjes, Mireille

    • Hallo Jassmone,
      Ik dacht bij jouw verhaal ook direct aan een andere prachtige methode beschreven in het boek Ho oponopono van Joe Vitale. De vier zinnen: ik hou van jou, het spijt me, vergeef me alsjeblieft, dank je wel. Deze zinnen zeggen tegen jezelf, je lichaam, je milt, het kind in jezelf je angst etc. en hiermee volledige verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en al je ervaringen en creaties en overtuigingen… Om vanuit inspiratie en het nulpunt energieveld de energie te laten stromen en te zijn. Na mijn eerste reactie van weerstand dat ik dat ook allemaal zelf moet doen, ben ik hier heel blij mee en prevel ik dit nu overdag en s nachts wanneer het bij me op komt. En geeft dit mij veel gevoel van ruimte en transformatie.

    • Ha lieve Jassmone
      Ik moet gewoon even reageren, kan niet anders moet (big smile).
      wil je een lieve knuffel geven, blijf bij je zelf, mensen die jou ware kern zien zullen altijd dicht bij je blijven.
      bigh hugh liefs alda

    • Beste Jassmone,
      Wat je schrijft vond ik fijn om te lezen. Het verwarmt mijn hart. Dank je! Ik ervaar wat jij beschrijft ook, dat vanbinnen de echte Vrijheid zit, en dat de groei naar mezelf worden vanbinnen en vanbuiten vrij en gelukkig maakt, en dat het een weg van healing is! Heerlijk!
      Alle goeds Jassmone, lieve groeten van
      Tineke

  76. Neen, het heeft mij persoonlijk niet veel gedaan toen ik ontdekte dat hij niet bestond. Integendeel, het heeft me bevrijd van een verdriet. Een verdriet dat ik niets kreeg. Ik begreep daar niets van tot dat mijn moeder ons vertelde dat zij zelf de kadootjes moest kopen en dat zij daar het geld niet voor had.Mijn kinderen heb ik heel vroeg verteld dat Sinterklaas niet bestond. Zij kregen wel kadootjes, zodat zij toch “mee konden doen”, maar dat ook tot een beplaade leeftijd. De dochter van mijn dochter had daar helemaal geen behoefte meer aan toen ze een jaar of tien was. (Die zei heel vroeg tegen mij :”Ama, ik ben geen kleinkind want ik ben niet klein en ik ben geen kind” hahaha. Wij moeten ophouden kinderen voor de gek te houden en bang te maken met de zogenaamde “Zwarte”piet.
    Trouwens deze “feesten” zijn niets anders dan “zaken doen” en ik ben daar niet voor.

    • Beste Diana,
      Ja, zo kan het natuurlijk ook. Ik ben heel blij voor je dat het op die manier een ‘positief’ effect voor je had. Ik denk dat het Sinterklaasfeest sowieso al ver van z’n oorspronkelijke bedoeling vandaan is en inderdaad veel met zaken doen te maken heeft.
      Dankjewel voor je openhartigheid!
      Groetjes, Mireille

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!