Home » Artikelen » 233. Als je een miskraam hebt gehad…

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hieronder! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

233. Als je een miskraam hebt gehad… — 36 reacties

  1. Lieve vrouwen,

    Na 20 jaar gaf ik mijn kindje een naam en denkbeeldig heb ik haar in een zacht lichtblauw dekentje in de tuin begraven waar ik toen woonde.
    Zij was, na mijn gezond geboren en gezonde dochter, mijn tweede miskraam. Daarna kreeg ik een gezonde zoon. Een derde kindje is niet meer gekomen omdat ik na nog eens twee miskramen besloot om te genieten van de kinderen die ik wel mocht omarmen.
    De medische wereld is inderdaad erg koel. De tweede miskraam was met bijna 16 weken. in de 14e week zagen we op een echo dat het hartje niet meer klopte. Het vruchtje was op de echo 10 weken geworden. Ik had al een paar weken een onbestendig gevoel. Na een week is ze thuis geboren op natuurlijke wijze. Ik heb het ervaren als een mini bevalling met weeen enzo. Ik moest het opvangen op sterk water en naar het ziekenhuis brengen voor onderzoek. Het werd aan de balie in ontvangst genomen alsof ik een hele gewone brief overhandige. Later kreeg ik te horen dat er niets gevonden kon worden. Jaren met pijn en verdriet geleefd. Ik belandde bij een kinesiologie therapeut. Zij heeft mij begeleidt om het kindje, mijn dochtertje, een naam en alsnog een plek te geven in moeder aarde. Sindsdien voel ik rust en vrede dat Lotje maar even bij ons mocht zijn. Wat een schatje, prachtig kind, zo klein als je was, je liet je kennen in mijn hart.
    De andere miskramen hadden wel veel impact, maar ik heb toen geen band gehad met een kindje zoals met Lotje.
    Later zijn mijn man en ik gescheiden. Jaren later overdacht ik om er met hem nog eens over te praten. Hoe het voor hem was geweest. Helaas heb ik die kans niet gekregen omdat hij ernstig ziek werd en is overleden. Hij is nu bij Lotje. Dat vind ik een fijne gedachte.
    Liefs,
    Nelleke

  2. Februari 1972, zwanger. Ik was toen 21 en zou gaan samenwonen met de vader van mijn kind. Twee maanden later, zondag vroeg in de ochtend krijg ik een miskraam. De huisarts komt, constateert dat het een miskraam is, maar doet verder niets. Mijn partner en ik gaan uit elkaar. Ik blijf alleen en heel verdrietig achter. Mijn ouders hadden me al in de steek gelaten toen ze het bericht van de zwangerschap hoorden. Gewend aan overleven, overleefde ik. Tot ik 3 maanden na de miskraam ineens iets voelde in mijn buik. Op dat moment wist ik dat ik nog steeds zwanger was. Na de miskraam heb ik gewoon gemenstrueerd. Gek eigenlijk. Waar komt die zwangerschap vandaan, was mijn reactie, ik had immers een miskraam gehad. Ik maakte een afspraak met de huisarts die mij toen ik vroeg om een zwangerschapstest, belerend toesprak dat ik wat voorzichtiger had moeten zijn na de miskraam. De test was positief. Op dat moment heb ik aan de huisarts gevraagd om een inwendig onderzoek. Jawel hoor vijf maanden zwanger. Hij snapte er niets van en ik nog minder. iets in mij ging meteen door naar het ziekenhuis. Gelukkig kon ik die middag nog terecht bij de gynaecoloog. Van hem hoorde ik voor het eerst over een miskraam van een tweeling. Mijn zoon werd op 8 november 1972 geboren. En ik zit hier nu met terugwerkende kracht achter mijn laptop te huilen alsof het gisteren gebeurd is.

    • Ik kan dit zo goed begrijpen, Anna. Ik had er ook moeite mee toen ik mijn verhaal schreef en aan die periode terug dacht. Sommige dingen verdwijnen gewoon nooit. Sterke emoties en de eenzaamheid die er bij hoort, blijven. Gelukkig heb je nog een zoon gehad. Veel liefs.

    • Lieve Anna heel herkenbaar dit .Ik heb 2 x een tweeling verloren 1 van een tweeling en de andere …. is gezond geboren….(mijn dochter die nu dertig is)….daarna nog 1 kindje verloren.
      De waarschijnlijke oorzaak ben ik nu achter….B12,foliumzuur en vit.D.Wat niet uit mijn voeding op de gewone manier wordt opgenomen.Dat ik nu als extra vit. tot me neem. En ja bij mij van tijd tot tijd ook nog steeds een gevoel van leegte en tranen.Het zit in onze cellen opgeslagen omdat t een traumatische gebeurtenis is.Sterkte met het verwerken….
      Lieve groet :Marja

    • Goh wat een eenzame weg heb je bewandeld .. maar wonderlijk dat je alsnog een zoon kreeg ik hoop dat hij je veel geluk heeft gebracht wat kunnen mensen toch hard zijn. Zowel artsen als je vriend en ouders nog wel het ergst.. sterkte met alles! Wens je veel rust en geluk

  3. Ik wilde altijd graag kinderen. Ooit heb ik een miskraam gehad en ben daardoor pas tot de ontdekking gekomen dat ik dus eigenlijk wel zwanger kon worden. In die tijd was mijn relatie met mijn partner, na 15 jaar, erg slecht en hij liet me gewoon alleen met de pijn (physiek en emotioneel) en ging gewoon met zijn vriendin naar het cafe. Het ergste moment was dat ik zo’n pijn had en van de pijn de trap niet afkon om een aspirine te halen. Er was niemand thuis. Dat volledig wanhopige eenzame gevoel was veel erger dan de pijn en herinner ik me nog als vandaag. Ik heb daarna nooit meer kinderen gehad en de menopause heeft me uiteindelijk verplicht mijn kinderwens en droom los te laten.

  4. Ik heb 21 jaar geleden een miskraam gehad na 11 weken; daarna is het nooit meer gelukt zwanger te worden. Ik ondervond weinig steun van mijn partner, die het erg moeilijk vond de miskraam te accepteren. Ook de omgeving reageerde niet altijd tactisch. Een buurman die net zelf vader was geworden, meende dat ik niet verdrietig moest zijn; dat zou een volgende zwangerschap alleen maar blokkeren. De tranen wellen nog in me op als ik hieraan terugdenk. Gelukkig vond ik troost in de verhalen van andere vrouwen over hun miskramen. Waarschijnlijk als gevolg van de heftige emoties die ik ervoer, was ik vele weken behoorlijk duizelig en kon niet werken.

  5. Hoi Mireille,

    Ik heb zelf nog geen kinderen (ook nog niet mee bezig), maar vind het heel interessant. Mijn moeder heeft wel een miskraam gehad, ze heeft dat weleens benoemd maar spreekt er verder niet over. Ga t toch eens aan haar vragen.
    Ik las verder in een comment iets over verlies van tweelingen daar zou ik ook graag meer over willen weten. Sinds ik de MIR-Methode doe kom ik meer in mn gevoel en het voelt soms alsof ik een stuk van mezelf mis. Was benieuwd of dat daar iets mee te maken kan hebben? Kan ook komen door een ander trauma.
    Ondertussen ga ik door met dagelijks MIRREN 🙂 veel baat bij.

    Hartelijke groet,

    Maris

    • Beste Maris,
      Fijn dat je je moeder gaat vragen er eens over te vertellen. Zal haar waarschijnlijk goed doen. Ja, wat je beschrijft kan met een alleengeboren tweeling te maken hebben. Zita Bakker, MIR-Methode begeleider weet daar alles over.
      Groetjes, Mireille

  6. opgevangen

    geen naam
    geen gezicht
    slechts een klompje
    vlees en bloed…
    niet doorgespoeld,
    zoals werd gezegd,
    maar opgevangen…
    opgevangen
    in de warme liefde
    van mijn hart…
    zo leef je door…

    t is nu bijna 45 jaar geleden

    • Heel mooi hoe je dat verwoord hebt Lineke…
      opgevangen in de warme liefde van mijn hart…..dat raakte mij. dank je.
      Mary

    • Mooi geschreven, vaak wordt er inderdaad als het je over komt zo nuchter en koel over gedaan terwijl het toch altijd hoe je het ook wend of keert een deel van je blijft.
      Ook al willen mensen dit wezentje in aanwas het liefst doorspoelen en het in de doofpot stoppen, je gevoel en het weten blijft toch altijd bij je en dat kunnen ze je niet ontnemen.

  7. Ik heb 2x een abortus gehad. Iets dat ik me niet meer kan voorstellen dat ik zou laten doen. Daarna 2x een miskraam… Natuurlijk voelt het als straf… Mocht ook niet rouwen van mezelf; eigen schuld dikke bult. Nu ik dit artikel lees denk ik: Auw, wat doet het nog pijn. Gelukkig ook 2x gezonde zoon gekregen.

    • Beste Dickje,
      Het is ook niet niks wat je door hebt gemaakt. En de keuzes die je als jonge vrouw maakt of moet maken, zien er later altijd anders uit…
      Sterkte! En fijn dat je 2 gezonde zonen mocht krijgen!
      Groetjes, Mireille

  8. dag lieve vrouwen die dit lezen,
    Het lijkt wel of er nu allemaal vrouwen schrijven die heel lang gelden een miskraam hebben gehad. In die tijd moest je niet zeuren, een miskraam hoorde erbij, gewoon verder gaan.
    Zelf heb ik ook meer dan 30 jaar geleden 2 keer een miskraam gehad. Beide keren na 3 maanden. Voordat het gebeurde had ik al gevoeld dat het contact met de ziel die bij bij mij was gekomen veranderd was.
    Ik heb er toen met bijna niemand over gepraat. Ben er ook niet mee naar een dokter of verloskundige geweest. Ik ben thuis op een emmer gaan zitten en heb daarin mijn kindje opgevangen, omdat ik het graag waardig wou begraven. Mijn toenmalige echtgenoot heeft het meteen door de wc gespoeld. Misschien heb ik hem dat wel nooit vergeven. Ben ook allang van hem gescheiden.
    Nog jaren lang heb ik gewacht, dat mijn kindje weer bij mij terug zou komen, maar na die 2 keer ben ik nooit meer zwanger geworden. Ondanks dat ik weet dat het goed is zo, dat het klopt dat ik in dit leven geen kinderen heb gekregen, is het verdriet er nog steeds, diep weggestopt. Vanaf dat ik deze mail van Mireille lees, zit ik zachtjes te huilen.
    Ik heb mijn verdriet veel te weinig gedeeld. Daarom schrijf ik nu, om het bestaan van mijn kindje op deze manier alsnog te eren: ik had hem Jonas genoemd, naar het verhaal van Jonas in de walvis. Het was beide keren een jongetje.
    Spiritueel bewustzijn kan een grote steun zijn in verdriet, maar de valkuil is dat je vergeet de aardse tranen van je hart te huilen, zoals ik dat ben vergeten. Voor al die lieve vrouwen die dit lezen, huil je tranen, net als ik, en hier kunnen we naar elkaar luisteren.
    Het is zo mooi dat we dat hier kunnen doen, door het prachtige werk dat Mireille doet.
    een hartegroet van Marijke

    • Hoi Marijke,

      Wat mooi en dapper dat je dit deelt.
      Hoop dat mijn tranen je wat steun geven.

      Hartelijke groet,

      Maris

    • dank je voor je vertrouwen Marijke…zie mijn woorden over opvangen en doorspoelen….ook jij hebt jouw kindje opgevangen in je hart, jouw liefde! Mooie naam, Jonas…dat het je mag troosten!

  9. wat mij heel erg heeft geholpen bij mijn 5 miskramen, is het besef dat het voor de zieleontwikkeling van de ongeboren kindjes nodig was om alleen dit kleine stukje in het leven mee te maken. Dus dat ik ze in feite een klein stukje heb mogen helpen door ze even bij mij te laten zijn. Gelezen in het boek van Jaap Hiddinga ‘Conceptie, Geboorte en leven’. Natuurlijk was het ook verdrietig, maar dit steunt mij nog steeds. Ik hoop dat ik dit ook zo zou zien als ik niet ook nog twee gezonde kinderen (nu 11 en 8) had gekregen. Trouwens, wat ik zelf een akelige vorm van miskraam vond is een zgn missed abortion. Dan wordt bij een echo ontdekt dat het hartje niet meer klopt en loop je nog een tijdje rond met een dood vruchtje in je buik, totdat je klaar bent om het weg te laten halen (curettage) of tot het alsnog loskomt, wat bij mij twee keer niet gebeurde. Ik wens iedereen die dit mee maakt of mee heeft gemaakt veel steun en liefde.

  10. Ik was ruim 3 maanden zwanger van ons eerste kindje o wat waren we blij.totdat de bloedingen begon.huisarts schreef rust voor.maar de bloedingen gingen over in stolsels ik was in paniek.moest naar het ziekenuis.daar alle onderzieken gehad het vruchtje kwam niet los.de gynacoloog vertelde dat het vruchtje aan de beentjes verlamd was.en omdat ik nog zo jong was 19 jaar bevol de gynacoloog een abortus voor.overtoen in met mijn man besloten het weg te halen ow wat was ik boos en verdrietig..ik was zo in de war na de abortus dat ze me 7 dagen in het ziekenhuis hebben gehouden.half jaar later was ik weer zwanger maar al die 9 maanden in angst geleefd gelukkig een gezonde zoon en 5 jaar later gezonde dochter gekregen..de miskraam zou in augustus geboren worden ik liep samen met de overbuurvrouw gelijk ik moest mijn kindje verliezen zij kreeg gelukkig een gezond kind maar het was wel moeilijk voor mij om haar te zien groeien..ik heb ternagedachtenis aan onze miskraam een prachtige tatoo laten zette een engel die een baby in haar handen heeft.vergeten zal ik dit kindje nooit

  11. Bijbmij al heeeel lang geleden.
    Hij was nog getrouwd en ik net gescheiden.
    Kinderen waren in het buitenland opvakantie.
    Ik dacht ik zeg niets.Begint een goeroe in het buitenland te vragen.
    Heeft jullie moeder 3 kinderen?
    Nee wij dus 2.
    Nee je moeder was zwanger van een jongetje.
    Kwamen ze thuis
    Moest ik het wel vertellen.
    Zit ik op de spirigroep zegt iemand daar.
    Het kind voelt zich verwaarloosd geef hem een naam.
    De man ging dood zou hij het nog hebben geweten vraag ik me weleens af?

  12. ik was 4 maanden zwanger toen het mis ging. wat ik het ergste vond dat het ‘gewoon’ bij het ziekenhuis afval ging. Mijn partner kon er niet mee omgaan. Hij begreep het niet. Het is inmiddels meer dan 40 jaar geleden. Ik heb een dochter waar ik het recent nog mee heb besproken ze was 6 toen het gebeurde en ze had het blijkbaar weggestopt. Bij een training die ze deed kwam het naar boven en hebben we er samen over gepraat. Dat was goed en fijn.

    • Beste Akkelien,
      Poeh, hoe het toen ging, he… was beslist niet makkelijk voor je. Bijzonder dat je dochter het ook had meegekregen. Ben erg blij dat jullie er over hebben kunnen praten!
      Hartelijke groetjes, Mireille

  13. Okt.91, 27 jaar geleden eerste zwangerschap, na 14 weken miskraam, heel verdrietig, hartje al gehoord bij huisarts. Bloedverlies, 1e spoedgang naar nieuwe verloskundige traumatisch, ze wilde zich amper voorstellen, als ik het hartje niet hoor, is het afgelopen was ongeveer het enige wat ze zei, luisterde, kon geen hartslag vinden. Met verwijsbrief ziekenhuis stond ik in no time buiten. Volgende keer ben je weer welkom was antwoord verloskundige.Dag erop geholpen in ziekenhuis, snel vanwege geplande vliegvakantie. Helaas met mijn inmiddels ex man ook te weinig over kunnen praten. Gelukkig wist iedereen dat ik zwanger was dus wel het verdriet kunnen vertellen. Veel mensen zeggen, ik vertel het wel na 3 maanden, dan hoef ik niet te zeggen als het niet goed is. Dat zou bij mij niet goed voelen. Volgende 4 zwangerschappen nooit meer onbezorgd kunnen genieten, bij iedere zwangerschap wel een keer bloedverlies tussendoor, je begrijp dat ik andere verloskundige gezocht heb, ik mocht altijd tussendoor komen als nodig. Extra echo bij twijfel. Voor mij was 2e zwangerschap gelukkig met veel misselijkheid waardoor ik steeds dacht gelukkig ben nog zwanger.
    Ieder ervaart miskraam anders, voor mij gaat er dagelijks door me heen dat het kindje op een andere manier bij me is. Degene die een miskraam meegemaakt hebben wens ik sterkte!

    • Beste Carolien,
      Wat een koude behandeling heb je gehad. Ben blij dat je een nieuwe verloskundige had gevonden. En zo waar wat je zegt: dat de meeste mensen ervoor kiezen om niet te vertellen dat ze in verwachting zijn, maar als er een miskraam komt, zijn er geen mensen met wie je het dan kunt delen, het gemis, het verdriet.
      Dankjewel daarvoor!
      Groetjes, Mireille

  14. Goedemorgen Mireille,

    Je schrijft dat bloedverlies in het begin van de zwangerschap onschuldig is. Het wordt vaak geweten aan de innesteling. Heel erg vaak is het ook ongemerkt tweelingverlies. Hier is veel over geschreven en onderzoek naar gedaan. Ook dit werd vaak als het wel werd opgemerkt niet aan de moeder gemeld om haar niet nodeloos overstuur te maken. Bij de alleengeboren tweeling laat het diepe traumatische sporen na. Op celniveau blijven de herinneringen van in de baarmoeder namelijk bestaan. Misschien vind je het interessant om hier ook eens een artikel aan te wijden. Ik ga zo naar de MIR kring. Heb het fijn vandaag

    • Beste Saskia,
      Ja, daar heb je gelijk in! Ik ben bekend met het verschijnsel alleengeboren tweeling en heb een artikel inderdaad in de planning staan. Dankjewel voor de aanmoediging! En heb het goed bij de MIR-kring!
      Groetjes, Mireille

  15. Die dag voelde ik mij niet lekker en mijn schoonmoeder kwam op bezoek. Na heftige krampen ging ik naar toilet en “poepte” ik de vrucht uit. De dokter erbij. Ik sliep. Hij keek ik de pot en zei:”ik heb het gezien. Spoelt u maar door”. De armpjes en beentjes waren los van het lijf. Er was geen placenta bij. Om zeker te weten dat er geen resten zijn achtergebleven moest ik een curretage ondergaan.Het was heel naar te horen: Spoelt u maar door.Wat had er dan moeten gebeuren? In een doosje en begraven in de tuin.

    • Beste Ria,
      Ja, zo ongevoelig ging het vaak. En zelf begraven, misschien met een eigen afscheidsritueel erbij, is zoveel fijner.
      Dankjewel voor het vertellen!
      Groetjes, Mireille

    • Beste Hannij,
      Dat is een enorme serie miskramen… hoe is dat voor je? Ik wens je er veel sterkte mee bij het verwerken. En ben erg blij voor je dat je een prachtige zoon mocht krijgen!
      Groetjes, Mireille

    • Phoe.. ik zit inmiddels zelf op 6 en heb nog steeds hoop op een gezonde zwangerschap.. er is niets mis met ons behalve de leeftijd van mij.. dit berichtje geeft gek genoeg hoop..

  16. Ik ben nu 66 en had een miskraam in 1976 met mijn 2de zwangerschap. Het was wel heftig pijnlijk, net als een kind baren. Ik wist dat het kwam omdat het niet goed was met het vruchtje van ongeveer 15 weken. Ik voelde me niet verdrietig over het verlies maar accepteerde dat de natuur voor alles zorgt. Dus niet iedereen ervaart een groot verlies en ik ben een zeer gevoelig mens.

    • Beste Alexandra,
      Wat fijn dat je al diep van binnen begreep dat de natuur haar werk moest gaan. En belangrijk wat je erbij schrijft: dat het net zo heftig en pijnlijk kan zijn als een echte bevalling. Ik ben blij dat je het zo wijs kon accepteren en dat het je geen verdriet heeft gedaan!
      Groetjes, Mireille

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.