Home » Artikelen » 220. Als je familie je familie niet is.

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hieronder! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

220. Als je familie je familie niet is. — 42 reacties

  1. Heel herkenbaar! maar als iedereen hetzelfde zou zijn in een gezin, dan zou er veel minder sprake zijn van groei.
    Het zijn juist de verschillen waardoor diepere inzichten kunnen ontstaan, KUNNEN ontstaan! want het duurt wel erg lang voordat die veranderingen zichtbaar worden…het tegendeel lijkt juist het geval: de groep ervaart steun en uitsluiting lijkt een voorwaarde om dit zo te kunnen houden.
    Naar als je dat voortdurend ervaart.

  2. Beste Mireille.
    Gewoon herkenning, maar ook weer niet. Als klein kind van vier jaar, kreeg ik van mijn vader s ávonds straf, omdat ik overdag iets kapot had gemaakt en me moeder het aan me vader vertelde.
    Het was veel meer dan een klap op mijn blote billen. Me vader sloeg hard en heel wat keren, terwijl me moeder riep stop maar, zo is wel genoeg. De volgende dag had ik hele erge blauwe billen. Er zijn meer vervelende dingen gebeurd. Mijn moeder was angstig en zenuwachtig en mijn vader dominant. Maar ik weet nu wel, dat ik als kind geborgen en veiligheid heb gemist. Ik heb toen al me ouders nooit meer in vertrouwen genomen. Ik was heel erg bang voor me vader. Ook voor mijn anderhalf jaar oudere broer, waar ik altijd moest ontgelden, hij was veel sterker dan ik. Als kind speelde ik wel met hem en ook met buurt kinderen. Maar echte vrienden had ik toen al niet. In puberteit was ik bang, verlegen en heel veel schaamte over mijn uiterlijk. Op school werd ik uitgescholden voor witte en rooie. Ik heb daardoor altijd bepaalde angst voor mensen gehouden. Ook heb ik weinig liefde gekend in mijn leven. Ik ben inmiddels al 62 jaar, maar ik heb nog steeds geen vrienden om me heen en liefdevolle familie die heb ik altijd gemist. Ik ben super gevoelig, het leven voelt voor mij zwaar, heel eenzaam en ik mis familie en echte vrienden. Mijn brief is niet opbeurend, maar ja het is wel zo nu is en menselijk geluk is voor mij niet gekomen. Groetjes Jan

    • Beste Jan,
      Is het een idee om een keer deel te nemen aan een MIR-Methode kring? Of naar een lezing of workshop te gaan? Daar kun je mogelijk meer gelijkgestemde mensen ontmoeten.
      Hoop echt dat je aardige mensen mag gaan ontmoeten!
      Groetjes, Mireille

    • Beste Jan,

      Wat spijt me dat voor je, om te lezen dat je geen vrienden om je heen hebt! Dat je geen liefdevolle familie om je heen hebt en eenzaam bent.
      Als je de behoefte voelt, neem dan gerust per e-mail contact met me op!
      Misschien kunnen we via de MIR contact leggen.

      Vriendelijke groet,

      Ron

      • Beste Mireille en Ron,
        Wat fijn en het doet mij goed dat je op mijn mail reageert.
        Ik woon in provincie Utrecht en ik zal het leuk vinden om met elkaar in contact te komen.
        Ik ga je zeker mailen en misschien woon je dichtbij voor MIR contact.
        Elk contact is voor mij een geschenk en als er meer mensen willen reageren, zal mij alleen maar nog meer goed doen.
        Mireille dank je wel voor deze mogelijkheid.
        Vriendelijke groet Jan

        • Beste Jan,

          Ik weet niet hoe we onze gegevens hier kunnen uitwisselen.
          Zelf kom ik ook uit de provincie Utrecht, dus wie weet!

          Mireille, kan jij me helpen met hoe ik mijn gegevens kan uitwisselen met Jan? Bedankt alvast!

          Hartelijke groeten,
          Ron

        • Beste Jan,

          Als het goed is, heeft Mireille mijn e-mailadres inmiddels aan je doorgegeven.
          Schroom niet om contact op te nemen.

          Vriendelijke groet,
          Ron

    • Hallo Jan,

      Mocht je behoefte hebben aan meer vriendschap (ik zie hieronder een paar reacties, ik zie geen datum(s)) dan kun je mijn e-mailadres opvragen bij Mireille.

  3. Hallo Mireille, bedankt voor het artikel. Ik vind het alleen wel jammer dat in jouw artikel niets staat over de zielsopdracht. Je ziel kiest een gezin en niet voor niets. Het leven is een leerschool. Thema’s die je uit mag werken tot het geleerd is en het niet meer op je pad komt. Jij mag leren van je gezin maar de gezinsleden van jou. Spiegels, bewust of niet. Soms kunnen gezinsleden niet omgaan met jouw gevoeligheid omdat ze nog in hun eigen ego zitten en geen veranderingsproces op gang kunnen brengen. Dat bewustzijn komt dan pas als ze zijn over gegaan naar een andere dimensie. Ieder mens heeft zijn eigen proces, bewust of niet. Daar kun je als hooggevoelig mens naar kijken en de ander uiteindelijk vergeven. Hij of zij kon niet anders en doet of deed wat in haar of zijn vermogen ligt. Marga

  4. Beste Mireille,

    Bedankt voor je helder artikelen en uitleg!
    Het is zeker ook een eyeopener. Ik heb me in mijn ouderlijk gezin (gelukkig) geen eenling gevoeld. Dit was wel het geval bij familiebezoeken, voornamelijk aan mijn vaders kant. Ik kon het vroeger nooit plaatsen, maar naarmate je ouder wordt (ik ben nu 51) vallen de puzzelstukjes langzaam maar zeker op de juiste plek. Ik weet nu dat ik bepaalde kenmerken van HSP heb. Dit in combinatie met op latere leeftijd voor je geaardheid uitkomen was niet gemakkelijk. Familie kan je helaas niet uitkiezen, vrienden en vriendinnen gelukkig wel. Daar voel ik me wel happy bij.Dat wilde ik even kwijt. Bedankt voor je waardevolle en leerzame werk!

    Lieve groeten,
    R

  5. Ik ben heel dankbaar dat ik mijn zielefamilie heb gevonden, als je er aan toe bent komen deze mensen op je pad. Bij mij heeft dat lang geduurd, de band met hen is des te intenser.
    Vanuit het perspectief van mijn ziel, heb ik het zelf gekozen om bij deze familie geboren te worden om zo te leren niet meer afhankelijk te zijn van het oordeel van anderen. Alle wijsheid zit in ons, vaak zijn anderen nog onwetend en/of er nog niet aan toe of vinden het eng.
    Het is fijn en soms ook belastend om kapot moe thuis te komen en je al weer niet gehoord te voelen. Een pijnlijke en leerzame weg, waarmee wij anderen ook weer mee kunnen helpen.

  6. Het artikel beschrijft alles hoe ik me voelde. Omstreeks 16 jaar kreeg ik daarbij te horen van een kennis van mijn vader dat mijn vader mijn vader niet zou zijn. ZIE JE WEL. Ik zou een kind zijn van m’n peetoom. De vader van nu m’n zwager. Hoe dan ook ik heb me dacht ik 🙂 er levend uitgeworsteld. Het maakt me niet meer uit wie wat is. En nu zou m’n zwager een DNA test willen. Hij wil wel een zus erbij. Voor mij maakt het niet uit …familie op z’n kop. Wil mijn ma, pas overleden, niet aandoen.Hij blijft man van mijn zus.
    En als ik de aarde verlaat dan is het toch ook niet van belang? Of is dat gek gedacht Mireille

    • Beste Tamoshja,
      Heerlijk nuchter gedacht! Uiteindelijk maakt het niet uit, maar voor sommige mensen is de waarheid weten wel belangrijk. Kijk maar wat goed voor jou voelt.
      Groetjes, Mireille

  7. Nou, voor mij erg herkenbaar. Mijn familie is zo anders. Ze kijken zo anders dan ik kijk. Altijd dacht ik: “als ik nu zus doe of zo doe” , zou ik er dan wel bij mogen horen. Toen ik in de gaten kreeg dat het niet uitmaakt wat ik zei of deed moest ik gaan verwerken dat ik nooit iets kan doen aan vooronderstellingen en beelden die zich eindeloos herhalen. Oude patronen. Mijn patroon: verdriet! Ik voel verdriet opkomen als ik dit opschrijf. Binnenkort ga ik familie-opstellingen doen om dit verdriet te doorbreken. Nu bescherm ik mezelf en heb alle aardscontact met mijn familie op de lange baan geschoven.

  8. Graag deel ik een uitspraak van onze pleegzoon.
    Hij was toen tien jaar.
    Over hooggevoeligheid gesproken.
    ‘Familie is als je voelt dat je bij elkaar hoort’

  9. Mijn moeder heeft vanaf mijn jeugd haar kinderen tegen elkaar opgezet en gebruikt voor haar emotionele uitspattingen en hang naar aandacht. Zij was altijd het slachtoffer en deed me veel pijn als het haar goed ging. Ze heeft me respectloos behandeld, maar ik heb dat niet ingezien. Ik zat in mijn rol haar te helpen als het niet goed met haar ging. Ik was zo geprogrammeerd en ging er heel ver in en vergat me zelf daarbij. Ik was vaak doodmoe en diep ongelukkig. Maar bleef haar steunen. Veel later nam ik haar in huis wat een ramp werd ze ondermijnde mijn leven en wilde dat ik alles voor haar betaalde. Na een gesprek met een bekende werd het duidelijk wat een narcist inhield. Ik vond mezelf terug en twijfelde niet meer aan mezelf. Via een rechtszaak moest ik haar uit het huis laten gaan. Want ze wilde niet vertrekken. Nooit een moeder gekend. Maar wel veel kracht uit inzicht en MIR methode gehaald

  10. lieve mireille ik ben nu 65j. ik was niet gewenst door mijn moeder, heb veel trauma’s opgelopen en heb mij nooit lekker gevoelt bij mijn moeder, was veel liever bij mijn oom en tante daar voelde ik mij thuis ik heb vaak gedacht waren zij mijn lieve ouders maar, ben ook hooggevoelig en heb altijd [onbewust] te veel aandacht aan mijn moeder gegeven maar kreeg er niets voor terug, alleen maar afwijzingen heb hierdoor last van mijn spieren en voel mij erg stijf en eenzaam heb niet iemand om er over te kunnen praten mijn man en niemand snapt mij wat het nog moeilijker maakt. ik ben al wel super trots op mijzelf dank zij de MIR-Methode veel dank hier voor. lieve groetjes ursela en veel succes met jullie lieve werk wat jullie allemaal doen

  11. Inderdaad alles erg herkenbaar.
    Mijn schoonmoeder was er gelukkig altijd als een ware moeder voor mij.Mis haar nog steeds!

    Mijn moeder is 93 maar in triest om na 10 jaar haar weer eens te bezoeken. Ze durft je niet recht in de ogen te zien en maar wijzen naar derden, niemand deugt. Ben blij er geweest te zijn en voel me nu pas vrij door haar, mijn broer en overige 2 zussen totaal los te laten. Zij schijnen te weten wat goed voor mij is.Slechts 1 zusje ervaart het zelfde als ik met haar een goed contact. Genoeg is genoeg.Heb hen allemaal vergeven vanuit mijn hele wezen en wens ze alle geluk toe wat ik mij zelf ook toewens.
    Ik ben oudste van 5 kinderen en hoorde alleen maar dat ik niet deugde en een voorbeeld diende te zijn wat dat ook moge zijn. Had doodsangst voor mijn vader. Hij werd ziek en zelfs dat was mijn schuld! Toen ik 48 was hoorde ik mijn vader tegen mijn moeder zeggen: zie je wel, ze kan wel wat! Ik liet toen een tekening zien en ben daarna succesvol gaan schilderen!
    Mijn vader heeft inmiddels een goede plek in mijn hart! Zijn ziekte had hem “zachter” gemaakt, denk dat hij het bestaan beter begon te begrijpen, namelijk: dat dit leven op deze aarde niet alles is wat we zien, horen, voelen, maar dat wat we steeds denken zeggen en doen de grondoorzaak is van wat we scheppen……..

    Toen ik 54 was ben ik vertrokken uit Nederland met een nieuwe partner ook dat werd heel duidelijk afgekeurd! Ben nu 68, het heeft bijna mijn hele leven gekost om uit dit web te geraken. Toch uiteindelijk een goede leerschool geweest en heb het geluk dat mijn kinderen mij als moeder en mijn ex-partner hun vader wel waarderen.
    Onderling weer een fijn contact met een ieder!
    Heb geleerd alles 180 graden om te draaien dus eens door de ogen van de ander te kijken, dat kan je goed helpen om begrip te tonen voor diegenen die het hele plaatje nog niet kunnen bevatten.
    Dus het kan wel, liefdevol zijn naar elkaar toe! Voel mij dankbaar!

  12. Herkenbaar. Tot 12 jaar geleden ik een artikel las van HSP. Yes, nu wist ik wat er met mijn dochter aan de hand was, maar nog veel belangrijker, ik vond de gebruiksaanwijzing van mezelf! Helaas stond familie hier niet voor open en ook ex man en vader van mijn 4 kinderen vinden dit onzin. Ik voel me vaak zo alleen. Nu mijn moeder ouder wordt, komt ze steeds naar mij en zegt, jij begrijpt me tenminste. Maar bewust wat afstand genomen van mijn “familie”. Doet pijn om geen erkenning te krijgen, terwijl het zo in de familie van mijn moeders kant zit. Zo jammer, ik had gehoopt dat ik mijn kinderen kon helpen, maar wordt steeds afgewezen. Verdrietig hierover maar fijn dat ik hier zoveel kan vinden wat wel bij me hoort en in de MIR kring gelijkgestemden ontmoet. Doet me goed

  13. Toen ik nog jong was, had ik geen woorden om te beschrijven wat ik voelde, nl. een vondeling.
    Geen zelfvertrouwen, geen eigenwaarde. Hoe zou dat hebben gekund met een moeder die minstens 1 keer per week gilde: ‘ik zal je kapot maken’. In mijn huwelijk was het niet veel anders, maar ik wist ook niet beter. Na het overlijden van mijn man ben ik in therapie gegaan. Daar kreeg ik het advies het boek van C.G.Jung: Dromen herinneringen en gedachten, te lezen. Toen werd mij duidelijk dat ik helemaal niet zo raar was als ik dacht. Zo wist ik dingen die ik eigenlijk niet kon weten, zoals een vriendin me eens heeft gezegd. Een Eye opener was het boek voor me.
    Het is een lange moeilijke, maar ook interessante weg geweest, maar ik voel me nu genezen van mijn verleden. Sta positief in het leven en ben mijn ouders zelfs dankbaar dat ze me, hoe onbewust ook, hebben voorbereid tot de studie van counselor. Ik heb geleerd de negatieve ervaringen ten positieve te kunnen gebruiken om anderen te helpen.
    Nu heb ik een boeiend leven met vele vriendschappen en heb geleerd het tot levenskunstenaar te brengen.
    Ik ben heel blij met de inzichten van de MIR methode, want er blijven toch wel altijd restjes van het verleden zitten. De MIR methode helpt mij via de heel duidelijke omschrijvingen verder aan mezelf te werken.
    Dank Mireille

  14. Hoi Mireille Zo herkenbaar over hooggevoeligheid inderdaad zie ik vaak op tegen feestjes ergens waar het heel druk is zoek ik al bij voorbaaat zo min mogelijk op.Te veel prikkels.

  15. Beste Mireille,
    Allereerst dank voor de MIR-methode! Het heeft werkelijk mijn leven veranderd en nu ik dit artikel over “familie” lees, moet ik je gewoon een reactie sturen! Dit artikel is zó 100% hoe ik mij altijd gevoeld heb, dat ik nu met tranen in mijn ogen zit! Heb sinds 2009 geen contact meer met een groot deel van mijn familie en dat voelt eigenlijk heel goed! Heb nog contact met 1 van mijn zussen, mijn zielsverwant, en mijn moeder die ik nog zie en dat is genoeg. Heb twee hele dierbare vriendinnen en een fijn gezin en sinds ik met de MIR-methode ben begonnen is er veel los gekomen. Kon mij weer herinneren dat ik als kind altijd iedereen in een “gekleurd waas” zag, maar ik dacht dat dat zo hoorde. Dit is sinds kort teruggekomen, evenals het uittreden uit mijn lichaam ‘s nachts. Dit had ik als kind zó vaak en het waren zulke ingrijpende ervaringen, dat ik er altijd huilend van wakker werd ‘s nachts. Kon aan mijn moeder niet goed uitleggen hoe ik me voelde en moest dan maar weer gaan slapen. Viel vaak uit mijn bed en werd daar erg mee gepest (op een goedmoedige manier, maar het voelde voor mij niet fijn). Door de MIR-methode is dit alles aan herinneringen weer boven gekomen en dat voelt goed. Ik heb heftige lichamelijke reacties gehad toen ik met mirren begon (was eigenwijs en deed de 9 stappen meteen allemaal!), maar nu brengt het me alleen maar goede dingen. Bloeddruk is verlaagd, kalknagel verdwijnt en voel me meer en beter geaard. Durf beter voor mezelf op te komen en daardoor is mijn hele houding veranderd, het voelt geweldig! Mijn oudste dochter is super hoogsensitief (haar missie is “helen”) en we herkennen veel bij elkaar, kunnen elkaar steunen en trots zijn op elkaar!
    Dank je wel voor het belangeloos beschikbaar stellen van de MIR-Methode!
    Lieve groet,
    Nelleke

  16. Familie, ik heb me nooit ‘thuis’ gevoelt..Ik ben geboren bij een moeder die pas na 6 maanden ontdekte dat ze zwanger van mij was..In die tijd een schande dus heeft ze snel een man gezocht als vader voor haar kind (mijn biologische vader had ze maar 1 keer ontmoet en kon ze niet meer traceren). Ik kreeg vrij snel nog twee zusjes. Het huwelijk bleek geen succes en toen ik zeven jaar was woonden we met z’n viertjes. Ik heb me nooit thuis gevoelt in dit gezin. Mijn zusjes waren zo anders en mijn moeder kon geen goede moeder zijn in de zin van onvoorwaardelijke liefde en steun geven. Ze had het zelf zwaar..Ik heb als kind altijd geprobeerd mijn moeder gelukkig te maken..Heb mijn biologische vader gevonden na een lange en zeer bijzondere zoektocht maar na de DNA uitslag was zijn vrouw zo overstuur dat er geen contact tussen vader en dochter mocht plaats vinden. Heb me heel erg afgewezen gevoelt maar het is wat het is. Blijkbaar is dit mijn pad.

    • Beste As,
      Hoe mensen ingewikkeld kunnen doen he! En in die tijd ging het op deze manier. Voor jou bijzonder verdrietig. Ik hoop dat je steeds meer liefde en respect voor jezelf kunt voelen en er vrede aan kunt geven.
      Sterkte!
      Groetjes, Mireille

  17. Ik heb altijd last gehad van een grieperig gevoel, ik merk door de MIR methode dat de negativiteit van mijn moeder de oorzaak is. Deze negativiteit heeft in mijn jeugd en studie tijd mijn immuunsysteem en daarbij mijn gezondheid beïnvloed.Ik werd ook niet begrepen doordat ik een ander mens was, wat zij vertaalden in zwart maken van mijn persoon.

  18. zo herkenbaar dit artikel, precies het stuk waar ik nu mee bezig ben, maar wat als blijkt dat je vader waarschijnlijk niet je vader is, maar dat je opa je vader is, dat je door uit te spreken wat je als lastig vindt en met je sexueel misbruik naar buiten komt onterft wordt en uit de familie wordt gezet, eert uw vader eert uw moeder vindt ik zo’n lastige uitspraak, genoeg lieve vrienden en vriendinnen maar loslaten van je biologische familie vindt ik heel erg ingewikkeld, schuldgevoel en schaamte over het voelen dat het niet fijn was en niet goed voelt en als je dat gaat inzien en het voorzichtig bespreekbaar probeert te maken en wederom monddood wordt gemaakt, ondanks veel “getuigen” die erkennen wat er is gebeurd en hoe het was vindt ik heel lastig

    • Beste MJ,
      Wat je hebt meegemaakt is ook intens en mens-onterend. Vooral dat jou verboden werd erover te praten. De enige weg is hen vergeven en het accepteren. Mocht het ooit boven tafel komen… eindelijk erkenning voor jou. Mocht het nooit boven tafel komen… aan jou de kunst om er vrede aan te geven en het te accepteren.
      Veel sterkte en geluk gewenst!
      Groetjes, Mireille

  19. Beste Mireille,
    Ik herken wat je schrijft. Ik was het mislukte buitenbeentje in ons gezin, ik kon het nooit goed doen, te anders, te lelijk, te lang, te dun enz. Zelfs op haar sterfbed heeft mijn moeder geweigerd me aan te kijken zo diep zat het. Ik heb in mijn leven mensen ontmoet waarbij ik me wel gekend en herkend wist en dat was wederzijds. Ik heb de diepe wijsheid van het sprookje: het lelijke eendje, ervaren. Het diertje werd door iedereen afgewezen, weggejaagd, het moest noodgedwongen op reis. Ergens op die tocht heeft het zijn zielenfamilie ontmoet, en was hij waar hij hoorde en mocht hij worden wie hij altijd al was. Het sprookje heeft bijgedragen aan de heling omdat ik ten diepste begreep dat ik ook die reis heb moeten maken om thuis te komen bij mezelf, dat de reis deel is van mijn levensweg.

  20. Dag Mireille dat verraste me dit onderwerp.je weet dan dat je daar al jaren op wacht maar kunt het zelf niet accepteren omdat de behoefte om geliefd te zijn door je ouders zo zwaar telt dat je het telkens ontkracht.fijn de erkenning

  21. Wàt een mooi artikel en herkenning. Dingen vallen steeds meer op de plek en krijgen vorm. Nooit erbij horen en nu zachtjes aan lukt het om er zonder naar gevoel vooraf, naar familieleden te gaan.Gisteren naar het kerkhof geweest en vroeg mij nog af waarom het nu eindelijk wel lijkt te gaan kloppen nu beide ouders al even zijn overleden, dat ik minder alleen lijk te staan en ik hun wel opval als familielid. Er lijkt een deur op een kier te staan. Ook de “andere familieleden” ontmoeten gaat met hele kleine stapjes. Weet nu door dit artikel dat ik daarop mag vertrouwen dat dat klopt. Hoop dat m’n vertrouwen daarin nog mag groeien maar dit artikel is weer een mooie stap verder. Dank je

  22. Beste Mireille,
    Familie heb je ?~!
    VRIENDSCHAPPEN – Warme gloed om je heen moet je voor gaan en kost ook energie,
    MAAR met resultaat op den duur .
    BLIJ met jou MIR -Methode – fijn dat je er bent “oprecht medegedogen naar velen ~X !’Liefs Ansje.

  23. Wat er onder het kopje “hooggevoeligheid” staat, kan ik mij helemaal in vinden. En ja ik voelde mij niet gehoord.Ik voelde mij vaak eenzaam en een éénling.Ben heel anders dan mijn moeder, vader en broer Ja ik heb uiterlijk wel wat van hen weg, maar van binnen totaal niets.

  24. Ik denk dat hooggevoelige mensen geboren zijn om licht en bewustzijn te brengen waar het donker is. Als we allemaal bij elkaar geboren zouden worden, missen we ons doel/hebben we geen bereik/nut; we hebben ieder onze ‘werkvelden’. #logica 😉 Grappig verhaal: Tijdens mijn studie psychologie moesten wij ons gezin tekenen. Ik tekende mijn vader, mijn moeder en mijn zus. Ons interpretatieboek werd er bij gepakt en o wee; als je (zoals ik) jezelf niet had getekend was er flink iets mis met je! Pas veel later heb ik begrepen dat het destijds juist gezond was om me niet te identificeren met ons disfunctionele gezinssysteem. Dat dat de weg eruit vrij maakt (en daarvoor noodzakelijk is; je hebt een zekere afstand nodig om helder te kunnen zien). Inmiddels heb ik me met mijn verleden en mijn ouders verzoend; zij hebben, hoe moeilijk soms ook, het licht omarmd en waarderen me voor wie ik ben. Mijn anders-zijn is van een vaak gevoelde ‘vloek’ een zegen geworden. Persephone, Leiden. Mooi en fijn artikel weer!

  25. Aan het team van de MIR-Methode,

    Heel herkenbaar voor mij….Ik heb me altijd een buiten beentje gevoeld, nu nog maar contact met 1 broer en schoonzus Maar wel een goede band met de fam. van mijn vriend. Weinig contact met mijn kinderen. Ik reageer hierop omdat ik wel Heel graag een <3 vriendin zou willen hebben, misschien vindt ik die hier wel op deze manier. Gr. Ans

    • Beste Ans,
      Ja, wie weet vind je zo iemand. Waar woon je? Misschien zijn er mensen die een keer met je willen afspreken?
      Groetjes, Mireille

  26. Ik ben 50 jaar en ik worstel nog altijd met mijn familie. Als ik er geweest ben duurt het een dag voordat ik weer een beetje mezelf ben.( vroeger was ik nooit mezelf, ik was altijd compleet in de war) Het kost me idd bergen met energie. Op dit moment kom ik er zo weinig mogelijk. Moeder is nu 82 jaar en er komt steeds meer zorg aan, dat vind ik moeilijk (ik zou zo graag vrij willen zijn in mijn leven, pas de laatste paar jaar besef ik dat ik vrij zou willen zijn van mijn familie.(moeder en 3 zussen)

    • Hoi leah, ik herken je verhaal. Moeilijke weg. Mijn uitgang was het breken met mijn moeder en via het sjamanenpad weer verbinding vinden. Eerst met de natuur, met de aarde, met mezelf en anderen. Op mijn manier. M’n eigen centrum en levenswiel vinden ipv daar steeds uitgetrokken te worden. Mindfulness en de mirmethode hebben ook goed geholpen. Wat mireille zegt klopte voor mij: als je het vroeger niet gekregen hebt, kun je het later in je leven alleen jezelf geven. Inmiddels heb ik na tien jaar weer contact omdat ik al doende voldoende losgekoppeld raakte. Ik wens je veel liefde toe van andere ‘familieleden’, zorg goed voor jezelf.

      Dank je wel mireille voor je inzichten, je werk, je positieve aandacht. Vanaf mijn plek werk ik met je mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.