Home » Artikelen » 230. Hoe was jouw bevalling? De MIR-Methode helpt bij het verwerken.

P.S. Help je mee de MIR-Methode te verspreiden? Je doet me een groot plezier als je dit artikel wilt doorsturen naar anderen! Plaats gerust dit artikel op jouw Facebook-pagina of verstuur het via je email, Twitter of Linked-in! Gebruik de knoppen aan de linkerkant of hieronder! Dankjewel!

P.S. Ken je de MIR-Methode nog niet? Ga dan naar de home page: www.mirmethode.nl Bekijk daar de video en ook de uitgebreide instructievideo. Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Hoe meer je leert, hoe gezonder je wordt!
Wil je meer achtergrondinformatie en extra krachtige MIR-Methode technieken leren? Meld je dan aan voor de Be the MIRror website. Daarop staan meer dan 90 video's, waarmee je jezelf de rest van je leven kunt begeleiden, wat je ook overkomt! Door lid te worden, draag je bovendien bij aan het wereldwijd verspreiden van de MIR-Methode. Dankjewel daarvoor!
Klik hier voor meer informatie.
Mireille Mettes

Reacties

230. Hoe was jouw bevalling? De MIR-Methode helpt bij het verwerken. — 46 reacties

  1. Ik wil nu toch na al die jaren mijn verhaal vertellen.
    Ik was in 1991 in verwachting van mijn eerste kind.
    De zwangerschap fijn .Ik voelde me goed. Na 41 weken braken mijn vliezen en ik dacht , nu gaat het beginnen . Mijn man is ook vol spanning. gedurende avond kwamen de weeën. Werden steeds heftiger dus de vroedvrouw gebeld. Zij zegt het zijn nog maar krampjes maar je gaat maar naar het ziekenhuis want de baby is gedraaid.Stuitligging. Mijn ouders brachten ons naar het ziekenhuis. Daar aangekomen wachtte men op een ambulance .Ik had helemaal niet met eigen auto mogen komen.
    ik werd aan de weeën op wekkers gelegd. Wat een feest. Na 27 uur was ik zo uitgeput , dat ik met donderend geweld de operatie kamer in ging . Acute keizersnede. Uren later bleek dat ik een gezonde dochter had maar ik vond het niks dat vreemde kind in een couveuse .Ik was helemaal van de wereld door de narcose.De volgende dag kwam mijn dochter bij mij op de kamer liggen. Samen werden wij geïsoleerd omdat wij bij de bevalling een ontsteking hebben opgelopen. Niemand vertelde mij iets over de bevalling . Wel kwam er een docter met een groot gaas en die werd zonder iets te zeggen in mijn wond van de keizersnee geduwd.Ik schreeuwde en dacht dat ik tegen het plafond vloog. Na afloop zie hij , zodat viel wel mee . Mijn man kwam wel 2x per dag en ook de ouders kwamen wel.
    Alleen de opmerking van mijn moeder kon ik niet plaatsen. Dit ben je zo weer vergeten.
    10 dagen hebben we er gelegen samen . Een deur verder lag een moeder die bij mij op de zwangerschapsgym zat.Ook bevallen van een dochter.Zij kreeg veel bezoek en dat deed mij erg zeer. Weer thuis was er geen kraamhulp of andere info van iemand of iets. Veel gezeur bij een .apotheek ,die niet de juiste spoelmiddelen wilde geven enz. Ik heb zelf de draad maar opgepakt maar vond het wel raar dat ik ‘s nachts nog steeds de was moest ophangen en niet echt wat rust kon pakken. Ook was ik vlak en kon weinig genieten van het moeder zijn. Ook de communicatie met mijn moeder hierover was er niet. Na 2 jaar zo door te leven hoorde ik op tv de naam van Diekstra vallen . Dit was een boekje over , hoe je je kunt voelen na een bevalling. Dus maar gekocht en gelezen. Wat heb ik veel zitten huilen omdat ik er achter kwam dat ik een postnatalle depressie had. Ik heb toen wel eens aan mijn moeder gevraagd hoe mijn eigen bevalling was verlopen maar dan zei zij, daar wil ik niet over praten want dan gaat de beerput open. Hier ben ik zo van geschrokken dat ik er niet meer naar gevraagd heb. Nu is het 2018 maar in augustus 2015 is mijn moeder overleden en ben ik maar eens voorzichtig gaan vragen of iemand in de familie iets weet over de beerput. De een tante zei dat mijn bevalling heel heftig was geweest ,ook een stuitligging . Ook vertelde ze dat mijn moeder tijdens de zwangerschap van mij zwaar depressief was en enkele zelfmoordpogingen heeft gedaan. Ze is uiteindelijk 2mnd voor mijn geboorte opgenomen in het ziekenhuis maar kreeg geen medicatie omdat ze zwanger was. Na mijn geboorte werd ik zonder dat zij het wist naar mijn oma gebracht. Zij kreeg een behandeling met electroshock therapie. ( gevolg ,dat je gebeurtenissen van kort gelden bent vergeten ) Na totaal 5mnd mocht zij weer naar huis En was alles goed . Volgens de beleving van die tijd. ( kerk en sociale omgeving) . Na het gesprek met mijn tante begreep ik ineens waar de opmekking van mijn moeder vandaan kwam na de bevalling van mijn dochter. Ik ben tot op de dag van vandaag nog bezig om dingen duidelijk te krijgen en kom er ook achter hoeveel verdriet zei heeft meegedragen in haar leven doordat ze er niet over kon en durfde te praten. Ook kwam ik er achter dat zij van een tweeling was maar haar broertje is dood geboren. Nu is mijn dochter zwanger van een twee-eiige tweeling. Ik ga wel met haar steeds het gesprek aan over de geschiedenis zodat zij beter op de hoogte is dan ik. Het verhaal over de bevalling van mijn dochter wilde ik al veel eerder vertellen maar had geen idee waar. Dus hier. dank je voor het artikel hierover .

  2. ik heb 3 bevallingen mogen hebben en ze waren veschillend,maar alle 3 fijn en byzonder.

    maar de zwangerschap van mijn eerste kind en dochter-nu 54- was 7 maanden moeilijk:heeeeeel erg misselijk en overgeven.en dan een mooie bevalling,waar ik bang voor was,echter ik droomde steeds dat het fijn was.no 2 van een zoon dreigde moelijker te worden .vanaf 4 maanden moest ik plat met phenobarbitol,ook misselijk.de bevalling was weer goed,het op rekken minder leuk ,maar zonder hechting.no 3 ,een meisje ging zeer vlot ,weinig misselijk,plotseling thuis en snel

    ik wil het niet uit mijn gedachten,maar als iets moois zo maar nog eens beleven en dat van iemand-ik dus-die overal bang voor is wat medisch is,maar bij de bevallingen was ik niet bang en heel bewust aanwezig.ik denk als ik nu een kindje zou krijgen met al die onderzoeken en kennis,ik het niet weet of ik het weer zou doen.De kennis is geweldig,daar niet van van.De misselijkheid en overgeven niet te doen.ik wens anderen ook zo’n bevalling toe zonder zorgen en weing pijn.veel liefs voor al de a.s.moeders en vaders .ik ben nu 79 jaar

  3. Ha Mireille,
    Tjonge wat een verhalen zeg!! Mag ik dit even zeggen? Lieve ouders, alsjeblieft, vertel je verhaal! En wat nóg fijner is, vertel het verhaal aan je kind want het was ook zijn of haar bevalling. Maar dan natuurlijk op een liefdevolle manier en op het begripsniveau van je kind (misschien al volwassen). Zelfs een baby kan het helpen rustiger te worden door zijn bevallingsverhaal te vertellen, al is het tijdens zijn slaap. Eindig wel altijd met te zeggen dat het nu goed is, dat je blij bent dat hij/zij er is enz.
    Ik werk met kinderen en hun ouders, vaak met emotionele oorzaken voor lichamelijke problemen. En ik merk hoe groot het belang van de zwangerschap en geboorte en de tijd kort daarna is. Die opgekropte emotie kan enorm belemmerend zijn voor de verdere ontwikkeling en het welbevinden van het kind. Maar ook voor de relatie tussen kind en ouders.
    Daarom adviseer ik ouders en kinderen vaak om samen hun geboorte verhaal nog eens na te gaan. Samen op de bank of in bed, foto’s erbij misschien.
    Ik wens jullie allemaal heel veel liefde en een betere verwerking van de bevalling toe. MIRREN en vertellen!
    Dank voor je post Mireille.

  4. Lieve mensen,

    Mijn miskramen heb ik zo’n 20 jaar na dato bij een kinesioloog ‘behandeld’. Mijn kindje een naam gegeven en denkbeeldig begraven in een zachte blauwe doek. Sindsdien doet het niet meer zo intens pijn. Soms voel ik nog wel een beetje verdriet, maar dat mag er zijn. Dat mag ik voelen. De MIR methode kende ik toen nog niet. De MIR-Methode kan ik lekker zelf doen. Kinesiologie behandelingen doe ik als er weer even iets heftigs komt wat ik onder begeleiding van deze lieve vrouw kan doorleven.
    Veel liefs lieve mensen,
    Nelleke

  5. Mooi om te horen hoe de MIR-methode hierbij kan helpen.
    Mijn eerste bevalling heb ik ook als traumatisch ervaren. Gelukkig kwam er daarna wel een kerngezond kindje uit.
    Ik had veel behoefte om het te vertellen en in mijn hoofd te herhalen. Mensen vroegen hoe de bevalling was en lieten me vaak niet uitpraten. Dan begonnen ze over hun eigen bevalling.Zo raar.
    Maar ik heb het verwerkt. De tweede bevalling ging een stuk beter. Al was er nog ruimte voor verbetering. Haha haha. Maar deze heb ik totaal niet als traumatisch ervaren.
    Ik heb het idee dat hiermee ook de ervaring van de eerste verzacht is.
    Wel heb ik door dit te lezen behoefte gekregen om op nieuw de MIR-methode te doen. Dank je wel hiervoor.

    • Beste Renske,
      Ja, is enorm raar dat vrouwen over hun eigen bevalling gaan praten. Dat is meteen de aanwijzing dat zij het zelf ook nooit helemaal hebben kunnen vertellen en/of dat ze het nooit helemaal verwerkt hebben. Ben blij dat je het allemaal al een plek hebt kunnen geven! En fijn dat je de MIR-Methode in handen hebt!
      Groetjes, Mireille

  6. Hoi Mireille,
    Mijn bevalling is inmiddels 32 jaar geleden. Het was een ‘gewone’bevalling: 17 uur. Wat ik het meest gemist heb is het contact met mijn zoon tijdens de bevalling, alsof hij los stond en ik de bevalling alleen deed, wat alleen maar pijnlijk en ook angstig was. Ik had graag een bevalling gehad met de kennis dat wij samen ter wereld kwamen, mijn zoon die een weg door moest om zijn veilige plek los te laten en ik die als moeder werd geboren. Ik was destijds ook jong, amper 19 en een schaarste voorlichting. En de voorlichting die ik kreeg op zwangerschapsgym, snapte ik niet helemaal… te jong te naïef. Als ik nu een zwanger vrouw zie en ik heb contact druk ik steevast op het hart dat je een bevalling samen met je kind doet. Als een ritueel. Wie weet kom ik in een ander leven nog eens terug en mag ik het nogmaals overdoen.

  7. Phoe he, al is het al 29 jaar geleden. En wat ben ik trots op mijn mooie zoon. De bevalling kwam met 7 maanden. Ingeknipt, alles ging snel maar erna verloor ik enorme bonken bloed. Mijn zoon was prematuur en dismatuur, Het was een drukke volle maansnacht geweest. Er waren zoveel mensen bij. Er was personeelstekort en niemand zag dat ik nòg meer bloed verloor, alsof ze het niet optelden. Extreme pijnen ook en ik die tegen pijnstillers was smeekte erom. Ik kreeg een paracetamol, wat totaal niet werkte. Een verpleegster zei: ‘ ach mevrouw ik heb 3 kinderen gebaard’ en deed het af als aanstellerij. Op 1 moment dacht ik ‘het zou me niet verbazen als ik nu dood zou gaan’. Later bleek dat heel reeel te zijn geweest. Mijn billen waren paarszwart en ik heb weken niet kunnen zitten. Vooral het niet serieus genomen worden bleef zo lang hangen en het besef dat ik het bijna niet heb overleefd. En dan die borstvoeding die niet wilde lukken. 3x Borstontsteking. Het is nooit echt gelukt. Mijn zoon heeft asperger, is een prachtig mens.
    De bevalling zelf, ondanks alle toeters en bellen vond ik geweldig, het mooiste moment van mijn leven. De krachten die er dan zijn en waar ik in mocht zijn, zo intens. Dank dat ik even mijn verhaal mocht doen, het blijft gevoelig. Ik heb meteen de MIR-Methode weer opgepakt bij het lezen van je artikel.

    • Beste Marion,
      Die reactie, dat het wordt afgedaan als aanstellerij, dat vind ik zo’n beetje het meest schrijnende wat er is. Je geeft het niet voor niets aan! Ik ben blij dat je er nog bent! En gelukkig dat je de bevalling zelf wel als prachtig intens hebt mogen ervaren!
      Veel geluk voor jou en je zoon!
      Groetjes, Mireille

  8. Dag co-mirrers en Mireille,

    Ik ga het kort houden, maar in mijn geval ( 7maand geleden) een absolute traumatische bevalling. Ik werd ingeleid op 41 weken, duurde zeer lang, hart van de baby ging serieus naar omlaag, weinig tot geen communicatie van vroedvrouwen, baby na de geboorte eigenlijk niet gezien, onmiddellijk naar neonatale met de papa (gelukkig was de papa met haar) en na 3 dagen verplicht buiten gezet van de materniteit. Ook de nazorg was niet schitterrend, wat wel jammer is gezien de hoge cijfers van post partum depressie….
    Na de bevalling wel weer beginnen mirren en ik kan er nu al een beetje over spreken, maar zoals in het artikel staat, weinig mensen kunnen echt luisteren want inderdaad ‘het gaat toch goed nu met jou en de baby’…

    Groeten,

    Sara

    • Beste Sara,
      Als het kan, kan het nog heel waardevol zijn om je hele verhaal een keer te vertellen. Hoeft niet hier, maar met iemand samen. Dan is het fijn vooraf een soort ‘spelregel’ te noemen: ‘Wil je naar me luisteren? Ik heb zo’n behoefte om het verhaal een keer helemaal te vertellen. Wil je me dan niet onderbreken en als er iets van jezelf in je opkomt, dat nog niet zeggen, maar bewaren voor een volgende keer? Ik wil zo graag een keer helemaal gehoord worden!’
      Hoop dat het voor jou milder en milder mag worden en je veel troost aan je kindje mag beleven!
      Groetjes, Mireille

      • Dag Mireille,

        Dank je wel. Goed idee van die ‘spelregels’. Daar had ik nog niet aan gedacht :-). Ik ga wanneer ik er klaar voor ben het voor mezelf ook eens helemaal opschrijven denk ik. Nog bedankt voor de MIR-Methode. Het helpt echt! Groeten, Sara

  9. Ik heb zelf 3 hele normale bevallingen gehad maar in die tijd kon je niet kiezen op welke manier je wilde bevallen. Volgens mij is het aantal vrouwen bij wie alles normaal gebeurd veel groter dan degenen die traumatisch bevallen. Als verpleegkundige weet ik best dat het af en toe heel moeilijk gaat maar dat is echt een klein percentage. Maar het is inderdaad fijn om er met iemand over te kunnen praten ook als alles goed gegaan is. Ik heb niet kunnen praten, bijvoorbeeld, over de depressie na de geboorte. Mijn man schold me uit want hij snapte er niks van en wilde mijn uitleg hierover niet geloven. “Je wilde dat kind toch zelf, wat zit je dan te janken?” Voor hem was dat allemaal aanstellerij. Dus heb ik dit van me afgeschoven en me niet kunnen uiten, ik heb veel moeten inslikken en verzwijgen. En dat is nu best aan mijn (slechte) gezondheid te merken!

    • Beste Johanna,
      Ja, de onmacht en onbegrip van een man kan dan door je ziel snijden, hè? Depressie na een geboorte is nog een taboe op zich. Ik zal er eens over gaan schrijven. Hoop dat je inmiddels je verhaal al een keer hebt kunnen doen, tot in detail. Je kunt het ook hier typen, bij deze uitnodiging! In de hoop dat je gezondheid steeds meer gaat toenemen!
      Groetjes, Mireille

  10. Een wonder wat ik altijd graag wilde, een kindje.
    De bevalling was een hel. Ruggeprik die fout gezet werd, aan mijn lot overgelaten, liesweeen wat niet mogelijk was volgens verloskundige…. (wat echt zo was)
    Eindelijk de volledige ontsluiting, apparatuur stop gezet. Als je nu een wee voelt dan mag je persen en weg waren ze…
    Ik raakte in paniek en na uiten boosheid kwam ze terug.
    Werd ze boos omdat ik niet goed perste! (Alsof ik dit dagelijks doe)
    Uiteindelijk was ze er bijna, knipte ze buiten de wee om.
    Denk je het gehad te hebben… gaat ze je hechten zonder verdoving… alles bij elkaar gegierd… en draad er weer uit en opnieuw…
    wat heb ik me eenzaam, boos en in de steek gelaten gevoeld!
    Later gesprek met haar en het team gehad.
    Was haar eerste opmerking: ik wilde je niet bewust pijn doen.
    Dat deed de deur dicht.
    Nu blijkt een jaar later, na prognose bekkenbodum instabiliteit dat er niet juist gehandeld is en ik nooit gewoon had mogen bevallen.
    Herstelperiode 2 tot 3 jaar.

    • Beste Mariska,
      Vaak in- en uitademen, als ik dit lees. Ik hoor het soms nog: hechten zonder verdoving. Alsof je dat niet meer zou voelen… En boos op je worden, omdat je niet goed perst. Inderdaad, hoe weet je nou of je het goed doet of niet? Ik kreeg gelukkig duidelijke instructies, zoals: houd je ogen open bij het persen. Wel erg goed dat je daarna nog een gesprek hebt gehad. Ook al hoorde je misschien niet wat je wilde horen, het heeft ongetwijfeld indruk gemaakt op het team in het ziekenhuis.
      Nu veel sterkte met herstellen! Ik hoop dat de MIR-Methode jou daarbij kan ondersteunen.
      Groetjes, Mireille

  11. Hallo Mireille,

    Mooi artikel. Gelukkig was ik eerder al in de gelegenheid om de intensiteit en heftige ervaringen van de bevallingen van mijn 3 dochters te verwerken.
    Wat ik wel fijn zou vinden is of je ook een artikel hebt voor het verwerken van de ervaring van het kind tijdens de geboorte.

    Bedankt alvast.

    Liefs en groetjes,
    Caroline

    • Beste Caroline,
      Dit artikel is daar ook voor bedoeld. Dus voel je vrij om te schrijven. Hoewel je dat volgens mij hieronder al gedaan hebt, toch?
      Groetjes en blij dat je al zoveel verwerkt hebt!
      Mireille

  12. Inmiddels 19 jaar geleden bevallen van mijn 4e kindje. Eerste 3 kinderen vlot gegaan. Bij 1e en 4e bevalling geen persweeën gehad, dat was lastig. Voor de bevalling van 4e kind hele week onrustige gevoelens en aangegeven bij mijn man dat ik het gevoel had dat er iets niet goed zou gaan.Ook deze keer kreeg 2e kind pseudo kroep aanval voordat de bevalling gestart was, ook bij de 3e bevalling was dit zo… Bevalling verliep niet zo lekker, kind wilde niet komen, met man en macht is verloskundige op mijn buik gaan hangen om kind naar buiten te duwen. Tijdens de dag ging de ademhaling kindje niet zo best, ik veel bloed verloren, ´s avonds zou gekeken worden of ik voor bloedtransfusie naar het ziekenhuis zo moeten. Helaas….een paar uur later ging mijn man eten halen en heeft een ernstig auto ongeluk gehad en ernstige gevolgen. In plaats van dat ik naar het ziekenhuis gebracht ben, lag nu de vader van mijn kinderen in het ziekenhuis. 4 kinderen onder 6 jaar, waarvan jongste huilbaby was werd toen gedacht. Nee…achteraf heb ik pas de term hoog sensitief ontdekt. Man lag kritiek op intensive care,ik mocht mijn bed niet uit om naar het ziekenhuis te gaan. Als ik opgenomen werd in het ziekenhuis voor bloedtransfusie had ik 4 kleine kinderen alleen achter moeten laten bij de opa´s en oma´s. Dat ging ik niet doen. Na 2 dagen mijn bed uitgegaan naar het ziekenhuis om mijn man te bezoeken. Na 4 dagen iedere dag zelf op en neer naar het ziekenhuis om man te bezoeken. Helaas toen nog niet bekend met MIR methode, en niet de kennis die ik nu had. Leven werd overleven. Nu 19 jaar later nog steeds last van. Gelukkig heb ik nu een goede groep mensen om mee heen, geleerd hulp te vragen, geleerd te accepteren dat ik op dat moment niet anders kon, geleerd te accepteren dat ik het heel goed gedaan heb naar omstandigheden. Ik heb afgelopen jaren fouten gemaakt, schuldgevoelens steken nog regelmatig de kop op. In december heb ik wederom EMDR gehad om het ongeluk van mijn man af te sluiten. Het leven heeft vanaf dat moment voor ons hele gezin een andere wending genomen. Nu voor het eerst weer sinds een jaar voor mezelf aan het zorgen. Daarvoor was toch een depressie nodig om alles te verwerken. Stap voor stap heel voorzichtig zien dat sommige dingen gelopen zijn zoals het was. Ik had dit level graag aan mij voorbij laten gaan. En graag genoten van mijn laatste bevalling en kraambed. Dat komt nooit meer terug, blijft een dag met een zwart randje

  13. Beste Mireille,
    Bedankt voor al je nieuwsbrieven. En ook deze weer! Ik was benieuwd tijdens het openen: Gaat het over de bevalling van de aanstaande moeder, of gaat het over hoe je zelf als kindje geboren bent?
    Het bleek het eerste te zijn.
    Eerlijk gezegd hoopte ik op de tweede optie, omdat mijn vriend een traumatische geboorte heeft gehad. Hij was bijna gestorven door zuurstoftekort, omdat de navelstreng om zijn hals zat. Hij heeft het overleefd omdat de arts (in die tijd, nu nog???) zo’n kindje in een bak met koud water zet in de hoop dat het van de schrik gaat ademen. Bij m’n vriend is dat gelukt. Maar wat doet dat met een babietje? Lijkt me geen “welkom op aarde” ervaring.
    Ik zou het interessant vinden om te horen hoe je over dit soort geboortes denkt Mireille!

    Vriendelijke groet!

  14. geluk met je kindje gewenst…..is het niet “jullie” kindje. Ik denk dat zij samen die negen maanden hebben gedragen en meestal is de a.s vader ook bij de bevalling. Samen erover praten en genieten van die kostbare schat. Ken je het begrip doela ? Een vrouw die je begeleidt tijdens en na de bevalling:troetelt, verduidelijkt, verzorgt,masseert. Dat is meer voor de vrouw. Ik weet dat sommige mannen zo aangeraakt zijn door bij de bevalling te zijn, dat ze heel anders zijn gaan kijken naar hun vrouw, bewondering en intensere liefde.Samen mogen zij zorgen voor nieuw leven, dat niet voor niets bij hen komt wonen…Praten over de moeilijke momenten lucht op, soms is dat echt nodig.Teken,schilder, brei, borduur en WANDEL, dat is genezend(net als luieren) En vergeet de MIR methode niet…..

    • Beste Marianne,
      Omdat ik me hier heel sterk focus op de vrouw en haar trauma, heb ik expres ‘je kindje’ geschreven. Ja, ik ken de vrouwen die anderen begeleiden bij zwangerschap, de doela, maar nog onvoldoende. Dat ze veel aandacht hebben voor de vrouw, was me nog niet duidelijk. Ik ga me er meer in verdiepen, dankjewel!
      Groetjes, Mireille

  15. Lieve Mireille en alle lezers,

    Fijn dat we hier dingen over bevallingen kunnen delen met elkaar. Dank je wel Mireille. Mijn bevallingen verliepen wel aardig goed. Miskramen vind ik heftiger, vooral die ene keer dat ik bijna 16 weken was.
    Ik heb van mannen wel gehoord dat zij ook heel getraumatiseerd kunnen raken van de bevalling van hun kindje. Zij staan er bij en zij worden ook vaak niet gehoord. Zij zien hoe hun vrouw er (soms) heel slecht aan toe is. Hoe zij alsnog naar het ziekenhuis moet wegens ernstige bloeding waarbij zij flauw viel bijvoorbeeld. Een man die zijn vrouw bijna ziet gaan. Nazorg voor beide ouders lijkt mij een hele goede zaak als daar meer aandacht voor is.

    Mijn beleving van zwanger zijn en bevallen. Ik heb 4 miskramen gehad en zwangerschappen zijn voor mij juist iets vreselijks geweest. Laat mij maar bevallen, dat beviel mij veel meer 😉 Dit ondanks dat de eerste bevalling pittig zwaar was met vele uren persweeën tegenhouden omdat de ontsluiting nog lang niet volledig was.

    Liefs,
    Nelleke (54 en moeder van twee volwassen kinderen van 31 en 24)

    • Beste Nelleke,
      Wat heb je een intense eerste bevalling gehad! Persweeën tegenhouden…! En vier miskramen is ook intens verdrietig… Als een zwangerschap heftig is, heeft dat ook veel impact, omdat het zo’n langdurige periode is. Ben blij dat je de MIR-Methode in handen hebt, mocht er nog een restemotie zitten van al je ervaringen.
      Wat je schrijft over mannen… daar staat inderdaad bijna niemand bij stil. Hoop dat mannen er over kunnen praten en dat daar ook aandacht voor komt.
      Dankjewel voor het aanvullen!
      Groetjes, Mireille

  16. Weet nog goed hoe bang ik was tijdens de zwangerschap ervoor een miskraam gehad dus continue checken op de wc gaat alles goed! En de bevalling ik was daar zo bang voor dat ik het niet zou overleven en mijn kindje moederloos zou zijn.(Dit nooit uitgesproken) Maar mijn kindje lag niet goed en ondanks dat ze met 3 man dit geprobeerd hebben om te draaien mocht ik kiezen gewoon of keizersnee. En omdat ik in de wachtkamer een verhaal had gelezen (toeval bestaat niet) van een vrouw die gewoon ging bevallen met een stuitligging en haar kindje had het niet overleefd was mijn keus snel gemaakt. Maar ook voor de keizersnee was ik zo bang! En gelukkig is alles goed gegaan maar daarna wat heb ik lang pijn gehad. Pff dat was niet leuk! Bij mijn tweede zwangerschap straalde ik aan alle kanten (was niet bang) en voelde me heel mooi! Weer keizersnee maar toen zat de zuurstof niet goed en voelde ik in een draaikolk al mijn krachten verdwijnen dat waren hele enge minuten ik gilde het gaat niet goed met mij ik ga weg en ik wil niet weg bij mijn kleintjes en toen gaven ze extra zuurstof en was ik er weer! Pff wat een emoties! Nooit willen missen!

    • Beste Mina,
      Hoe verschillend elke bevalling dan kan zijn! Wat krachtig dat je nog hebt kunnen roepen dat het niet goed met je ging! Ben blij dat je bent gebleven!
      Groetjes, Mireille

  17. Hallo Mireille
    Mijn eerste bevalling heb ik heel bewust meegemaakt . Ik dacht dat het de enigste keer zou zijn dat ik mocht bevallen . Mijn zwangerschap was ook zo bewust , ik wist dat meteen na de conceptie . De mevrouw van moeders voor moeders zei omdat t streepje licht kleurde dat ik t mogelijk nog kon kwijtraken door een miskraam . God wat was ik kwaad op dat mens ! De zwangerschap vond ik prachtig ,ik ontdekte per dag/week hoe mijn kind groeide .
    We maakten het kamertje klaar en ik was helemaal blij dat het al bijna zover was . Ik was bij een gynaecoloog onder behandeling omdat ik een geschiedenis had van zorgen en ziekenhuisopnames .
    De laatste echo met 36 weken herinner ik goed . Mijn meisje was gestorven ,op zondag voelde ik dat ze wegvloog . En dinsdag de echo , vreselijk koud en zeer ziek . Zelf was ik ook bijna gestorven . Dit is nu in november 28 jaar geleden . Met Sinterklaas dag mocht ik uit t ziekenhuis om haar te begraven.
    Nog steeds weet ik hoe ik mijn zwangerschap en bevalling ervaarde.
    Het was echt iets waarvan ik dacht nooit meer mee te mogen maken .
    Gelukkig heb ik nog 2 wonderen ter wereld mogen brengen . Beiden ook meisjes. Dat was zo mooi , ook heel moeilijk en angstig de eerste na mijn doodgeboren kind . Dat ging ook niet helemaal oké , maar zo gelukkig met haar . Een heel mooi meisje . De laatste is een kadootje . Echt een kadootje , daar ging alles zo pijnloos en de eerste máanden wist ik er niets van . Zo’n mooie en pijnloze bevalling van haar . Nu zijn ze beiden alweer 24 en 20 jaar .
    Liefs van Jolanda

    • Beste Jolanda,
      Wat een droevige ervaring! En wat bijzonder dat je haar voelde weggaan! Ben blij dat je het hebt mogen overleven! En wat een wonder dat je nog twee kinderen hebt mogen krijgen. Heel begrijpelijk dat je veel angst had bij de 2e bevalling. Hoop dat je het van je af hebt kunnen zetten of dat de MIR-Methode je daar nog wat bij kan ondersteunen.
      Veel geluk met je dochters!
      Groetjes, Mireille

  18. Jeetje, deze komt binnen zeg!! Mijn oudste kind ( ik heb er drie ) is kortgeleden al 40 jaar geworden en ik merkte laatst toen hij mij naar de bevalling vroeg dat het me nog steeds naar de keel grijpt.Omdat ik ver over tijd was zijn de ween opgewekt d.m.v. infuus.Dit werkte echter ook niet snel genoeg , maar na een hele dag kreeg ik een heftige bloeding. Vlak voor de nacht kreeg ik toen een infuus met bloedingsremmend middel en werd op een kamer apart gelegd.Ik had flinke ween met erge rugpijn, maar doordat het nachtpersoneel het druk had met een crisis-geval kwam er zelden iemand bij me kijken. Ik heb me nooit eerder zo eenzaam en ellendig gevoeld en ik was in staat om uit het raam ( 10 hoog in het Oudenrijn- ziekenhuis van Utrecht ) te springen . Gelukkig had ik er de kracht niet meer voor! De volgende dag kwam vroeg mijn man weer en pas in de middag is mijn zoon d.m.v. een zware tangverlossing ter wereld gekomen nadat mijn man zelf de arts had geallarmeerd. De placenta was al meer dan 50% afgestorven en het is een groots wonder dat mijn zoon er geen schadelijke afwijkingen aan heeft overgehouden. Maar dan erna: ik heb een jaar lang in mijn dromen opnieuw alles meegemaakt en ik had erge angsten voor mezelf omdat ik vaak de neiging kreeg om het kindje wat aan te doen. Ik viel heel erg af en was hypernerveus maar nooit is er aan mij gevraagd of het wel goed met me ging, nee er werd alleen maar gekeken of het kind wel groeide en alles klopte. Heel veel later ontdekte ik zelf dat ik een post-traumatische periode ben doorgegaan. Nu ik dit hele verhaal zit te tikken , rollen er dikke tranen !Gelukkig zijn mijn volgende 2 kinderen “normaal”geboren en dacht ik die 1e ervaring achter me gelaten te hebben. Nu blijkt dus van niet!Mireille REUZE BEDANKT voor deze eye-opener.!!!!

    • Beste Louise,
      Wat een verschrikkelijk hel waar je doorheen bent gegaan! Echt PTSS, wat je zegt. Wat een wonder dat jij en je zoon er doorheen zijn gekomen! En dan daarna nog zo’n nare periode: dat is precies wat het is: alle aandacht voor het kind, maar niet voor jou. Dankjewel dat je het hebt durven zien en voelen. Doe je de MIR-Methode? Nu het weer aan de oppervlakte ligt, is het makkelijker om er met de MIR-Methode vrede aan te geven en het voor altijd los te laten.
      Sterkte en vooral innerlijke vrijheid gewenst!
      Groetjes, Mireille

  19. Beste Mireille, mag ik hier reclame maken voor een boek dat alle (zwangere) vrouwen zouden moeten lezen: The Birthkeepers! Het gaat over natuurlijk bevallen en over de risico’s van medische interventies en verkeerde informatie….En natuurlijk over de kracht die in elke vrouw schuilt om zélf het kindje te kunnen baren!
    Hartlijke groet, Gerda

  20. Hallo Mireille

    Ik heb in het verleden al vele verhalen mogen aanhoren van traumatische “bevallingen”. En ja ik heb de vrouwen in kwestie allemaal hun verhaal laten doen zonder “doodoeners” af te steken als “ja dat hoort er bij”.
    Zelf heb ik niet zo een heel hoge pijn grens. Dus als iemand over pijn of een heel nare ervaring vertelt dan ben ik de laatste om te zeggen “zo erg zal het wel niet zijn he”.

    Het aanhoren van al die verhalen over rampzalige bevallingen is daarbij 1 van de 1001 redenen waarom ik nooit voor kinderen gegaan ben. Bevallen is gewoon pure horror voor zo ver ik het begrepen heb. Sowieso krijgen we al vaak genoeg te maken met pijn en ongemak in dit aardse leven….dus waarom nog eens kiezen voor zwangerschappen die je buik totaal oprekken, voor constipatie zorgen, spataders, leverproblemen, rugpijn en dan na 9 maanden dracht de nachtmerrie van de bevalling zelf van pijnlijke weeën, over openscheurende vagina, of ingeknipt worden en bekken dat uitmekaar gerukt wordt en staartbeentjes die verschuiven en ruggenwervels die verplaatsten etc……en dat allemaal om een “eigen kind” te kunnen “hebben”….en dan komt reden 2 van 1001 redenen waarom ik nooit voor kinderen gegaan ben. We zijn al met meer dan 7 miljard mensen op deze planeet…is er werkelijk nog iemand te weinig dan? Zodat we allemaal nog extra babies moeten krijgen? Zijn er dan geen ouderloze kinderen genoeg of te wezen waar we sowieso voor kunnen zorgen?
    En is het misschien niet beter eerst eens te gaan kijken hoe de planeet leefbaar kunnen houden met een zo grote groep mensen er op alvorens de groep nog te vergroten en de druk op de planeet nogmaals te vergroten?

    En dan heb ik nog een andere vraag. In een ander artikel heb je ooit geschreven dat “herbeleven” eigenlijk heel ongezond is. Dat het helemaal geen goed idee is om over een trauma opnieuw en opnieuw te vertellen omdat het dan steeds opnieuw en opnieuw beleefd wordt….Waarom zou dit dan als het over bevallingen gaat wel ok zijn? Om het veel, lang en vaak van je af te praten?
    Dit vind ik wel een beetje verwarrend.

    Vriendelijke groeten

    Sofia

    • Beste Sofia,
      Duidelijke overwegingen heb je destijds gemaakt. Je vraag over herbeleven: dat is inderdaad iets dat averechts kan werken, omdat de hersenverbindingen naar die herinneringen toe dan te sterk blijven. De andere kant is wanneer er verhalen zijn of ervaringen waar nooit over gesproken is. Waar nooit iemand werkelijk naar geluisterd heeft. Die kunnen in het onbewuste blijven sluimeren zonder verwerkt te worden. Dan is het goed het verhaal eenmalig te vertellen en daarna de MIR-Methode te doen. Wanneer een herinnering aan de oppervlakte is, kan je het meteen aanpakken, loskoppelen en loslaten.
      Dankjewel dat je zo iemand bent die volledig naar bevallingsverhalen van vrouwen wil luisteren!
      Groetjes! Mireille

  21. Wel ik had n goede bevalling.en dat komt grotendeels door mezelf.
    Ik ben n kritische geest. Niet omdat ik op alles kritiek heb maar wel omdat ik altijd van binnen ga voelen of het geen men zegt of schrijft resoneert met hoe ik het aanvoel.
    Ik ging voor thuis bevalling.Gelukkig n dokter gevonden die me daarin steunde. En toen ik ook nog las dat de mortaliteit minder is bij thuisbevallingen dan bij ziekenhuisbevallingen voelde ik me helemaal gesteund.
    Ik ontspande me bij de gedachte dat ik gemaakt ben om te baren.Wd hadden geen geld en zelfs geen kinderkamer en ik was pas met mijn zaak begonnen en toch voelde ik dat het een goede tijd was voor n kindje.Alles hoeft toch niet perfect te zijn?
    Ik liet me onderzoeken maar ik liet me niks aanpraten…me niet bang maken.Dat was best wel n overwinning want ik had toen een angststoornis door mijn opvoeding.
    En de bevalling zelf tja…ik wist dat het pijn ging doen maar merkte dat de pijn veel minder was als ik op n emmer zat…zoals ook Afrikaanse vrouwen doen (mijn vroedvrouw had in Afrika gewerkt)
    Na 1 uurtje was alles achter de rug.
    Ik wil maar zeggen…ik denk dat jd er beter aan doet een boek te schrijven over goede bevallingen en de mindset die daarbij hoort. Dat dokters vaak dingfn aanoraten bv.Dat je van bevallingspijn niet doodvalt…en die kan reduceren door op n emmer te zitten.
    Dat gehurkt bevallen veel beter is omdat de zwaartekracht dan meespeelt…did even sterk iw dan n vacuumpomp maar dan wel.gratis.
    Vrouwen moeten zich natuurlijk laten onderzoeken en als er echt dingen zijn bv een te smal bekken dan is medische ingreep nodig.maar in vele gevallen niet.
    Om een ander voorbeeld te geven…een vrouw baarde een kindje op 7 maanden. Dat kindje was ok…bevalling goed verlopen. Nog even in de couveuze en dan nr mama thuus. Maar de dokter zei we moeten dit vermijden.Hij gaf de vrouw weënremmende middelen. Ik zei doe dat toch niet…dd natuur weet wat ze doet.Maar ze geloofde de dokter.Bij de bevalling is haar baarmoeder gescheurd en is ze gestorven.

    Wat ook es goed zou zijn is een boek over n onvervulde kinderwens en hoe daarmee om te gaan.Want dat zit ook in het medische verdienmodel…Klassiek zijn de verhalen van koppels die dan maar adopteren en plots nadien wordt de vrouw toch zwanger…een mooie illustratie dat er veel in the mind gebeurt

  22. Hoe moet ik het zeggen, mijn dochter is nu 10 jaar, maar haar bevalling was zo indrukwekkend op een nare manier, dat ik nu pas besef dat dit toch wel meer invloed heeft gehad op de afgelopen jaren dan ik dacht. Niet lullen maar doorgaan, was altijd mijn devies. Ergens helpend als je ineens 24 uur per dag voor je kind beschikbaar moet zijn, maar de uitputting die ik ervaren heb, heeft jaren doorgewerkt. Onlangs vond ik mij een best leuke moeder, maar die gedachte toestaan was ook wel confronterend: Wie was ik dan daarvoor? Altijd maar oververmoeid? Te weinig leuke interacties met mijn kinderen gehad? Altijd maar bezig met zorgen voor de kids en opvoeden?
    Nu MIR ik al 3 jaar bijna iedere dag en ik ga mezelf niet meer veroordelen naar aanleiding van deze gedachten. Nee, ik ga verder met beter voor mezelf zorgen door mijn voeding en slaap de waarde te geven die ze nodig hebben. En op tijd naar mijn lichamelijke klachten te laten kijken. Ik ben trots opgezet dat ik gisteren daarvoor al een afspraak heb gemaakt met de specialist.
    Bedankt Mireille voor je zachte en krachtige methodiek. Veel vrede en kracht gewenst door mij

    • Beste Biekie,
      En zo is dat! Mooi doorgaan met fijn voor jezelf zorgen en ‘best een leuke moeder zijn’!
      Groetjes, Mireille

  23. Beste Mireille,

    Ik zal nooit de bevalling van mijn eerste kind vergeten. Het was een zware bevalling, mijn zoon woog maar liefst 9,5 pond!Tijdens de bevalling werd ik nog met spoed naar het ziekenhuis gebracht en onderweg moest ik de weeën inhouden.Wat ik als prettig heb ervaren was dat het kind meteen op mijn buik werd gelegd. Maar daarna!!! De baby werd weggehaald om schoongemaakt en aangekleed te worden, artsen en verpleging en mijn man verlieten de verloskamer en ik heb daar zeker twee uur moederziel alleen gelegen, terwijl ik enorm afkoelde. Ik kon nergens bij om de verpleging om hulp te vragen. Wat een afschuwelijke eenzame uren zijn dat voor mij geweest, omdat ik gewoon vergeten was.

    • Beste Ankh,
      Poeh, dat waren inderdaad afschuwelijke uren. Doe nu vooral de MIR-Methode om de connectie met die herinnering los te maken.
      Sterkte met verwerken!
      Groetjes, Mireille

    • Ankh, je bent de enige niet, helaas.

      Mijn dochter wordt dit jaar 40. Ik dacht dat ik de enige was met een dergelijk trauma. Ze kwam 5 weken te vroeg. Met spoed naar het ziekenhuis, ingeknipt en kind geboren. 2 seconden op mijn buik en toen weg in een bedje met lamp. Ik werd gehecht en daarna met bed en al op de gang ‘gegooid’. Papa racete weg om de wereld te verkondigen, dat hij een dochter had. En toen kwam het ontbijt dat op mijn bedtafeltje werd ‘neergekwakt’, waarna ik weer alleen was en niet overeind geholpen werd. Ik had heel erge honger, maar kon niet bij mijn ontbijt. Na een tijdje werd er nog een bevallen moeder bij mij op de gang gezet. De kraamhulp voor haar heeft me toen overeind geholpen. Daarna mocht ik heel even naar mijn dochter kijken vanachter glas en werd ik per ambulance naar huis gebracht. En toen kon ik er de eerste paar dagen niet naar toe en daarna mocht ik haar pas na een week of 3 voor het eerst aanraken. Dus daarvoor alleen door het glas kijken als ze door de zuster gevoed werd. Vreselijk!
      De bevalling op zich was een pienut. Ik had met zwanger worden moeten wachten tot ik een niersteen kwijt was. En dan heb ik echt liever 10 van zulke bevallingen dan 1 niersteenaanval! De dokter en verloskundige vonden dat een héle vreemde opmerking. Maar echt: die niersteen was véél pijnlijker.
      Helaas heeft het behoorlijk wat moeite gekost om mij na deze slechte start moeder te voelen toen ik mijn dochter tenslotte thuis kreeg. Dat wens je niemand toe. Ik blijk dus niet de enige te zijn met dit soort ervaringen.
      En dan mijn dochter, die in een riante kamer in het ziekenhuis met eigen douche en toilet en divan voor papa lag na de bevalling van haar zoon, die direct voor haar bereikbaar naast haar bed in zijn eigen bedje lag. Ik hoop dat dat toch tegenwoordig ‘normaal’ is!!!! Ik was wel een beetje jaloers op deze fijne start.

    • Beste Bert,
      Dat lijkt me een mooi boek voor vrouwen die nog een bevalling voor de boeg hebben. Dank voor de tip!
      Groetjes, Mireille

  24. Oh ja… bevalling. Het lijkt alsof ik t vergeten was maar ik voel bij dit artikel een duidelijk gevoel van onmacht, boosheid, verdriet en frustratie langskomen. Inderdaad ik moest er maar niet meer over praten want wat geweest is is geweest. Ik start binnenkort een behandeling voor PTSS en vraag me nu af of mijn bevallingservaring daar toch ook geen deel van is. Daar wil ik t voor nu bij laten. Ik neem de eye opener die t geeft mee in mijn vervolgtraject. Dank!

    • Beste Sanne,
      Goed dat je het waarneemt in jezelf. Veel sterkte en geluk bij de behandelingen! Vraag ook of je de MIR-Methode er naast mag gebruiken. Dat kan het loslaten versnellen.
      Groetjes, Mireille

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* Vul alleen je voornaam in!

P.S. Je reactie zal niet meteen zichtbaar zijn op de website, omdat die eerst door ons gelezen wordt. Soms kan dat even duren wanneer we veel reacties ontvangen. Hartelijke groeten, Team MIR-Methode.